آن روز را براي هميشه به خاطر خواهم داشت ; روزي كه تو با ساك ات بر دوش و پوتين هايت به پا و لباس سبز و يك دستي كه در آن بر زيبايي ات افزوده مي شد و چشمانت كه تلاطم و خروش درياي آبي كران آن را داشت و چفيه ات به دور گردن و آن آرمي كه بر روي سينه ات چسبانده بودي و از دور برق مي زد و چشم ها را خيره مي كرد. مي رفتي تا افق را به يادمان بسپاري .
تو شور و شوقي به رفتن داشتي كه از هميشه بيشتر بود. آن روز گويي مي دانستي كه اين دفعه آخر است كه ما (بچه هايت ) را در آغوش خواهي گرفت و بر گونه هامان بوسه خواهي زد.
آن روز ما يك قرآن و يك كاسه آب را در دست داشتيم و تو را تا سر كوچه بدرقه كرديم . وقتي تو مرا در آغوش گرم و پر مهر خودت گرفتي تا با من خداحافظي كني گرمي وجودت را درك كردم . اصلا دلم نمي خواست از تو جدا بشوم انگار به من الهام شده بود كه تو روياي قصه هايم خواهي شد.
روز عجيبي بود. تو رفتي اما در دلم غوغايي برپا بود و هر روز انتظار آن را مي كشيدم تا بار ديگر از جبهه برگردي و من با دستان كوچكم خاك هاي روي پوتين تو را پاك كنم .
سرانجام تو آمدي يعني تو را آوردند. آن روز تو را مانند دفعه آخري كه خواستي بروي ديدم ; با همان لباس سبز و پوتين ها و چفيه اي كه بر دور گردنت بود اما اين بار آمدنت خيلي فرق داشت ; چشمانت بسته بود و من ديگر نمي توانستم موج هاي تلاطم دريا را در آن به نظاره بنشينم . لبانت لبخند را بر خود داشت اما هيچ كس نمي ديد كه تو داري با من حرف مي زني .
تو آن روز به من گفتي كه بايد مانند دختر حسين (ع ) صبور باشم و در برابر مشكلات قد خم نكنم و آن چنان بردبار باشم كه يزيديان زمان چشم هايشان كور شود و آن چنان كوبنده و رسا صحبت كنم كه گوش هايشان كر شود....
سارا نظري ـ فرزند شهيد

خاموش كردن چراغ سنگر
مرحله دوم بود آن هم با دو شب فاصله .
پا شد. چراغ سنگر رو خاموش كرد. سرو صداي متعجب بچه ها كه خوابيد با صداي بلند گفت :

« مي دونم تازه از عمليات برگشتين و خسته اين واسه همين چراغ رو خاموش كردم تا اگه كسي نمي خواد بياد مرحله دوم خجالت نكشه و بره ! »
همه موندن . حتي اون دو تا مجروح مرحله اول !
بعد عمليات تا يك هفته چراغ سنگر به خاطر شهادتش روشن نشد.
راوي : محمد ملكي
دوست ندارم از نيروهايم جدا باشم
اومدند در چادر فرماندهي :
حاجي مياي عكس بگيريم .
رفت .

داشتيم مي رفتيم صداش زدن .
حاجي با ما مياي غذا بخوري .
رفت .

رو موتور بود. يكي دويد طرفش .
حاجي منو مي رسوني .
سوارش كرد.

كفرم گرفت . بهش گفتم :
« كاوه جون ! ناسلامتي تو فرماندهي ! »
گفت :
« دوست ندارم از نيروهام جدا باشم . دوست دارم قدم به قدم با اونا باشم ... كجا شو ديدي صبر كن عمليات بشه ! »
راوي : سيد محمد هاي رئيس سادات