حمد و سپاس خداوندي را سزاست كه پروردگار خانه كعبه است و گردانيده است ما را از زرع ابراهيم (ع ) و از ذريه اسماعيل (ع ) و جاي داده است ما را در حرم امن وامان و گردانيده است ما را بر ساير مردم حكم كنندگان و مخصوص گردانيده است ما را به خانه خودكه مردم از اطراف جهان قصد آن مي نمايند.
در طول زندگاني بشر شخصيتهايي خارق العاده پديد آمده اند شخصيتهايي كه در مدتي كوتاه با تصميمي قاطع و اراده اي استوار مسير زندگي مردم عصر خود را تغيير داده اند. پيدايش اين افراد استثنايي را بايد به طلوع خورشيد همانند كرد. آنها دنياي تاريك عصر خود را نوراني كرده اند. سنت ها تقليدها عقايد آرا و آداب و رسوم مقهور فكر و رفتار و در يك كلام مقهور شخصيت آنان شده است .
شخصيتي چون حضرت محمد(ص ) دگرگون كننده تاريخ و يا بهتر بگوئيم پديد آورنده تاريخ است . وي بشارت دهنده به اسلام تنها دين چند بعدي جهان و تنها پيامبر جهان است كه خود جامعه خويشتن را بنياد نهاده است .
خداوند يگانه پيغمبر خويش را وقتي فرستاد كه از ديرباز پيغمبري نيامده بود و ملتها در خوابي طولاني فرو رفته بودند. در عصر جاهليت خفقان و وحشتي كه در اين عصر خيمه زده بود و خون خليفه زمين خورده را مي مكيد شكل صحنه طوفان سهمگيني را به خود گرفته بود كه خود آرام گرفته ولي توده هاي غبار را در فضا به حال خود رها كرده و اين طوفان كه مدتي ديوانه وار در بيابانها مي خروشيد نه سر به سينه كوههاي سر به آسمان كشيده مي نهاد و نه بر روي تپه هاي زيبايي كه بر سينه دشت صف كشيده بودند آرام مي گرفت . در دنياي تاريك آن روز برگهاي درخت زندگي بشر به زردي گرائيده و از آن اميد ثمري نبود. آبها فرو رفته و فروع هدايت خاموش شده بود. نگون بختي به بشر هجوم آورده و اين چيزي جز فتنه و آشوب به بار نمي آورد و چون او آمد علم كاهنان بر طرف شد و سحر ساحران باطل .
در شب درخشش آن نور دنياي فاني روشن شد تا آنكه جن و انس گفتند « در زمين امر غريبي حادث شده است . » در پايكوبي روئيدن گلي در شوره زار تلخي ها و نامهرباني ها ملائك بودند كه فوج فوج فرود مي آمدند و بالا مي رفتند و تسبيح و تقديس او را مي كردند. ستاره ها به شوق آمدن كهكشاني از نور ازلي در ديارشان به حركت مي آمدند در ميان هوا مي ريختند و تن را غرق در امواج بزرگي او مي كردند.
امتداد يك خط تا رسيدن به روشنائي ; خطي كه در تمام صفحات تاريخ به نام او ثبت مي شود. در دلش روحي به عمقي معنوي و شگرف در منطقش خردي مستحكم تر از همه خردمندان جهان و در چشمانش نگاهي به ظرافت و زيبايي بي نهايت بود. او نيز مانند ساير انبيا حامل پيامي بود از متن واقعيت مطلق .
با پيام آشتي و دوستي با خداوند قبائل وحشي را به ميقات مي برد و شب تيره و وحشتزاي جاهليت را با شعله ايمان روشنايي مي بخشيد. همانا ذكر اخلاق و اوصاف شريفه آن حضرت را نگارش دادن بدان ماند كه كس آب دريا را به پيمانه پيمايد يا خواهد جرم آفتاب را از روزن خانه به كوشك خويش درآورد.
در سيمائي گيرا و دوست داشتني و صميميت در رفتارش بيشتر از ابهت و قدرت او نمايان بود از پيشانيش پرتوي كه چشمها را خيره مي دارد ساطع بود پرتويي كه همچون لبخند سپيده دم محسوس بود اما همچون راز غيب مجهول . ساده ترين نگاهها آنرا به سادگي مي بينند اما پيچيده ترين نبوغ ها به دشواري مي توانند يافت .
خوشا به حالتان اي قريش ! كه سيماي مسيح را در اين موسائي كه مظهر رحمت خداوند بود خوب شناختيد و به چشم ديديد و خوشا به حالت اي مدينه !
مدينه را بنگريد! همان جايي كه خورشيد از سمت اشاره رسول بر مي خيزد و ظهر به نماز مي ايستد. آشيانه مشتي آواره و مدهوش از عظمت او. نماي حرم را نمي دانم بناي وجود او را گويم كه معماري جهان شايد ذره اي از برگ وجود اوست . يقينا درخشندگي خيره كننده زمرد برآمده از منزلگاه ابدي جسم پاكش نيز به جاي مانده از رد پاي همان ستارگان نيك بخت شب ولادتش است كه حتي با تلاقي نگاهمان در آن بي اختيار دل مواج مرواريدهاي اشك را از صدف چشمان رها مي كند.
و اكنون در مرور قصه وداع تن رنجورش از اين سياهچال دنيا نيز بوي عطرش در فضا پراكنده است . ريسمانهاي پيچيده بر صندوقچه دل غمين لحظه دست از اسارت آن برمي دارند و دل در فضاي حرمش تن مي سپارد شايد « پيامي از عشق » در پاسخ نگاههايمان دارد.
حضرت محمد(ص ) همچنان باحضوري پويا اكنون نيز گويي زندگي مهجور مانده در گوشه اين جسم خاكي نابلد را با طنين يادش رخصت خود نمايي مي دهد. پس از چهارده قرن بزرگي وي و دين او در اين امر آشكار است كه هر چه در آن زمان گفت اكنون نيز صادق است و هر دستوري كه در آن زمان داد اكنون نيز اجراي آن جهت رستگاري و نجات انسان ضروري است .
يا محمد(ص )! ما در سايه ناب توست كه اكنون نيك مي دانيم بي عنايت تو هيچ تر از هيچيم و اگر چه نام بزرگت از قله هاي بي كران رفيع تر واقع شده است ليك هميشه مي خوانيم « نامت همواره بلند باد » . نفس مي كشم تو را در هر كلمه اي روح دميده در كلمات در من بدم و زنده ام كن از معنويت و غيرت .
مهديه ديبايي

به مناسبت سالروز شهادت امام حسن مجتبي عليه السلام
بيست و هشتم صفر سالروز شهادت كوه صبر و صلابت و مظهر شكيبايي و استواري ولايت حضرت امام حسن مجتبي عليه السلام مي باشد.
امام حسن (ع ) در سال دوم هجرت در مدينه تولد يافت و در بيست و هشتم صفر سال 50 هجري به شهادت رسيد .
امام حسن (ع ) يكي از پنج تن آل عبا و از اهل بيت رسول گرامي اسلام است كه آيه ي تطهير در شان ايشان نازل گرديده است . امام حسن (ع ) و برادرش امام حسين (ع ) شديدا مورد علاقه حضرت رسول اكرم بودند به طوري كه آن حضرت اين دو تن را سيد جوانان بهشت و دو گوشواره ي عرش مي ناميدند. حضرت رسول (ص ) در مباهله با نصاراي نجران اين دو بزرگوار را نيز با خود برد و حسنين را جان خود و پسران خود مي ناميد.
مورخان در وصف امام حسن (ع ) مي گويند : اين امام همام بزرگ منش زيباروي خردمند و ژرف انديش متين سخي نيكوكار متدين با همت و از هر كس فاضل تر و پارساتر و فداكارتر بود. هرگز سخن دل آزار بر زبان نياورد و كسي جز سخن راست از او نشيند. بلاغت و تبحر آن امام بزرگ در قرآن حديث كلام عرب و رواني طبع او تا جائي بود كه معاويه شاميان و طرفداران خود را از بحث و احتجاج با آن حضرت بر حذر مي داشت . امام در حلم و اغماض وارث بر حق پدر بود. پس از شهادت حضرت علي (ع ) مردم كوفه با امام حسن (ع ) بيعت كردند و آن بزرگوار مسئوليت امامت امت را عهده دار شد.
امام حسن (ع ) زا همان ابتدا و حتي پيش از بيعت مردم با آن حضرت متوجه اين نكته شده بودند كه مردم نسبت به ادامه جنگ با معاويه سستي نشان مي دهند و تمايلي به جنگ ندارند زيرا معاويه برخلاف امام علي (ع ) و امام حسن (ع ) از بذل و بخشش بي حساب بيت المال ابايي نداشت و بيت المال مسلمين را جهت جذب مردم به سوي خويش به كار مي گرفت . بنابراين خيلي از كساني كه با امام حسن (ع ) بيعت كرده بودند نيز دوست داشتند كسي مثل معاويه برايشان حكومت كند تا آن ها از مال دنيا بهره هاي بي حساب ببرند و از تنعم و تجمل و... برخوردار شوند.
در اين ميان آن هايي كه اهل تقوا بودند و به سرنوشت اسلام مي انديشيند و از تمايلات فردي و گروهي پرهيز مي كردند كم بودند و اين عده اندك نمي توانستند در ميان انبوهي از انسان هاي دنياطلب جلوه اي داشته باشند و يا كاري صورت دهند. معاويه نيز از اين وضعيتي كه امام حسن (ع ) داشت آگاه شده بود و مي دانست كه حول و حوش امام حسن (ع ) جز انبوهي سست راي وجود ندارد. همين امر معاويه را هر روز گستاخ تر مي كرد به طوري كه پيوسته شهرهاي تحت حكومت امام حسن (ع ) اخلال مي كرد. معاويه بسياري از افراد زبده لشكر امام حسن (ع ) را فريفت و همراه خود كرد كه اين امر نابساماني اوضاع را تشديد نمود.
به هر حال اوضاع آشفته اي كه بر كوفه حاكم بود از يك طرف و بي ارادگي و سستي پيروان و حتي خيانت هاي آن ها از طرف ديگر سبب شد امام حسن نتواند به ادامه جنگ با معاويه بپردازد. بنابراين امام چنين مصلحت ديد كه مبارزه با معاويه و دستگاه جبار اموي را به نوعي ديگر دنبال كند لذا پيشنهاد صلح معاويه را باشروط پيروزمندانه اي پذيرفت و براي زمينه سازي حركت هاي حساب شده اي كه در نظر داشت امر خلافت را موقتا رها كرد. با اين حال امام حسن (ع ) كار هدايت امت را رها ننمود و فقط تغيير روش داد. البته اين روش امام نيز براي معاويه بسيار خطرناك بود و او گمان مي كرد امام حسن (ع ) با همين روش نيز پيروز خواهد شد و با ايجاد بصيرت در ميان مسلمانان امويان را منزوي خواهد نمود. به همين سبب معاويه به طريق ناجوانمردانه اي آن امام بزرگ را به شهادت رساند.
شهادت مظلومانه امام حسن مجتبي عليه السلام را به همه شيعيان و پيروان راه حق تسليت مي گوئيم .

به مناسبت سالروز شهادت حضرت ثامن الحجج عليه السلام
آخر صفر سالروز شهادت ثامن الحجج امام رضا عليه السلام است .
در دوره اي كه سياهي و پليدي ستم چهره جامعه اسلامي را سياه كرده بود امام علي بن موسي الرضا عليه السلام آينه تمام نماي معرفت و شريعت محمدي محسوب مي شد.
دوره امامت ثامن الحجج حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام مصادف بادوره خلافت كسي است كه در ميان خلفاي عباسي به حيله گري سياسي معروف است . در اين زمان مامون جانشين هارون شده بود و امور خلاقت را در دست داشت . مشي سياسي مامون در برخورد با مسائل حاد خلافت و مقابله با تهديدات و قيام ها بر فريبكاري سياسي استوار بود و از اين ابزار در موارد متعدد استفاده مي كرد.
مامون براي مقابله باخطراتي كه از سوي شيعيان مشروعيت خلافتش را تهديد مي كرد از همين شيوه فريبكارانه استفاده كرد و امام شيعيان علي بن موسي الرضا عليه السلام را با فشار و اجبار به قبولي جانشيني واداشت . البته حضرت ثامن الححج با اين فريبكاري سياسي مامون كه با تهديد و اجبار محض همراه بود جنان ماهرانه مقابله كرد كه نه تنها مامون به هيچ كدام از اهداف مورد نظرش دست نيافت بلكه جريان امور نتيجه معكوس به بار آورد. به همين دليل مامون مصمم شد امام شيعيان را با تزويز به شهادت برساند تا خلافتش در تلالو نور امام محو نشود.
آنچه سبب شده بود مامون و عباسيان از امام وحشت داشته باشند و آينده خلافت را در خطر جدي ببينند صفات و ويژگي هاي الهي امام بود. صفات علمي و عملي امام آن چنان بود كه دل ها را به سرعت جذب و قلوب خداخواهان را متوجه حقايق دين مي كرد. سيره امام به مردم بينشي مي داد كه مي توانستند حق و باطل را به آساني از هم تميز دهند و راه راستين اسلام محمدي را بشناسند.
امام با علم فروزان خويش معارف بنيادين دين را تبيين مي فرمود و توحيد نبوت امامت معاد و كيفيت زندگي خداگونه در جهان را با شيواترين سخن به مردم مي آموخت .
تبيين امامت و برشمردن ويژگي هاي رهبري و همچنين تعيين مصاديق رهبري جامعه ديني از محورهاي مهم تعاليم حضرت ثامن الحجج بود. امام در تبيين مسائل رهبري جامعه ديني و امامت جامعه به قدري حساسيت داشتند كه حتي به هنگام عبور از نيشابور نيز به اين مساله اساسي اشاره كردند و با استفاده از فرصت ويژه اي كه پيش آمده بود مسير درست رهبري و مصداق راستين رهبري را معرفي فرمودند.
به هر حال همه رفتارها و سيره نظري و عملي امام رضا عليه السلام مبين تعاليم وحي بود و مردم با مقايسه اي كه بين رفتار امام و رفتار عباسيان مي نمودند به خوبي متوجه انحرافات و رفتارهاي غيراسلامي آن ها مي شدند.
همين دليل مامون پيوسته در اين انديشه بود كه به نحوي با امام علي بن موسي الرضا عليه السلام مقابله نمايد و اجازه ندهد مردم بصيرت لازم را پيدا كنند.
سالروز شهادت حضرت ثامن الحجج را كه آينه تمام نماي شريعت و مظهر معرفت ناب محمدي بودند به عموم شيعيان تسليت مي گوييم .