پيامدهاي سقوط محافظه كاران در استراليا
بسم الله الرحمن الرحيم
نخست وزير استراليا « جان هاوارد » كه در عين حال رئيس حزب حاكم ليبرال نيز هست در انتخابات سراسري استراليا شكست سختي خورد و ناچار است قدرت را به رقباي خود واگذار كند . وي نه تنها پست نخست وزيري را از دست داد بلكه بعد از بيش از 3 دهه كرسي خود در پارلمان را نيز به رقبا واگذار كرد.
اين بدترين شكست براي حزب حاكم ليبرال ارزيابي شده و افكار عمومي استراليا آنرا نشانه دنباله روي كوركورانه « جان هاوارد » از آمريكا و پاداش ورود بي منطق وي به جنگ عراق مي دانند.
حزب كارگر كه بنظر مي رسد از موقعيت متزلزل حزب حاكم ليبرال نهايت بهره برداري ممكن را بعمل آورده مانور تبليغاتي خود را برروي 3 نكته متمركز كرده بود .
1 ـ سرمايه گذاري در جنگ عراق به مصلحت استراليا نيست و اگر حزب كارگر پيروز شود حتما سربازان استراليائي را از عراق باز مي گرداند.
2 ـ رقباي ليبرال كه حاكم نيز هستند مطلقا از وضع طبقه كارگر بي اطلاع هستند و نمي دانند چه بر سر كارگران آورده اند
3 ـ مخالفت حزب حاكم ليبرال با پذيرش پيمان زيست محيطي « كيوتو » منطق ندارد و استراليا بايستي به معيار بين المللي در قلمرو زيست محيطي وفادار باشد و به آنها بپيوندد.
« جان هاوارد » بلافاصله پس از محرز شدن شكست خود با « كوين راد » رئيس حزب كارگر تماس گرفت و پيروزي وي را تبريك گفت .
با مروري بر محورهاي تبليغاتي رقباي حزب حاكم استراليا روشن مي شود سماجت « جان هاوارد » براي دنباله روي كوركورانه از بوش سرانجام به زيان وي تمام شد و حاكميت لرزان سياسي او را به يك شكست مفتضحانه مبدل ساخت .
بدين ترتيب « جان هاوارد » جديدترين قرباني هم پيماني با بوش محسوب مي شود و بدين ترتيب صف قربانيان همدستي با بوش مرتبا طولاني تر مي شود. پيش از اين تجربه شكست نخست وزير اسپانيا نخست وزير انگليس و همچنين ايتاليا در فهرست سياسي كاران گستاخ جهان ثبت شده بود كه عمر سياسي خود را بخاطر بوش از دست دادند. « جان هاوارد » نه تنها كرسي نخست وزيري بلكه حتي كرسي نمايندگي مجلس را نيز از دست داده و اين پديده در طول تاريخ 106 ساله استراليا فقط يكبار در 76 سال پيش رخ داده بود!
اين رفتار سياسي جامعه در قبال « جان هاوارد » را بايستي فقدان كامل محبوبيت سياسي همدستان بوش در استراليا ارزيابي كرد كه با وقاحت كم نظيري حقايق را ناديده مي گرفتند و رفتار غيراصولي آمريكا در دوران بوش را تحسين مي كردند. تصادفي نيست كه شعار دولتمردان جديد استراليا و تعهدات انتخاباتي آنها ايجاد تغييرات جدي و بنيادي در سياست هاي غيراصولي حزب حاكم ليبرال بوده است و « كوين راد » وعده داده است كه صفحه اي كاملا جديد از تاريخ كشور را مي گشايد.
بدين ترتيب نخستين تصميم دولت جديد فاصله گرفتن از كاخ سفيد خواهد بود. اين بدان معني است كه نه تنها اسپانيا و انگليس بلكه استراليا هم سياست واگرائي نسبت به آمريكا را در پيش گرفته اند و براي جلب نظر افكار عمومي از بوش و حماقتهايش برائت مي جويند.
با سقوط « جان هاوارد » بوش در كاخ سفيد احساس انزواي بيشتري مي كند و يكي از متحدان شرور خود را از دست مي دهد و محافظه كاران پس از 11 سال حكومت بايستي بساط خود را در استراليا جمع كنند .
اگرچه حضور نظاميان استراليائي در عراق چندان محسوس نبوده و آنها عموما در مناطق آرامتر حضور داشته اند و در واقع نقش سياهي لشكر آمريكا را بازي كرده اند ولي همين همكاري بدفرجام نيز به ذائقه راي دهندگان استراليائي خوش نيامده است .
به نظر مي رسد كه استراليا با كناره گيري اجباري محافظه كاران وارد مرحله جديدي شده و چه بسا كه دولتمردان جديد براي استقلال اين كشور و تبديل نمودن استراليا از يك مستعمره ديروزي كه هنوز هم فرماندار كل آن توسط ملكه انگليس تعيين مي شود به يك كشور امروزي با نظام حكومتي از نوع « جمهوري » درصدد زمينه سازي و اقدام برآيند. البته مخالفين تشكيل جمهوري در استراليا بارها در زمان حكومت خود سعي كرده اند « نعل وارونه » بزنند و چنين وانمود سازند كه گويا شهروندان استراليائي از اطاعت و فرمانبرداري از ملكه فرتوت انگليس خشنودند و مايلند همين اسارت در چنگال انگليس را ادامه دهند ولي با سقوط محافظه كاران از قدرت احتمال هموار شدن راه براي اعلام استقلال كامل استراليا و پاره شدن رشته هاي حاكميت استعماري انگليس از اين سرزمين نيز قوت گرفته است . سقوط معني دار « جان هاوارد » مي تواند از اين بابت نيز مبناي يك تحول عظيم سياسي در استراليا ارزيابي شود و در اينصورت انتخابات اخير را بايستي نقطه عطفي در تاريخ سياسي استراليا به حساب آورد. طبعا درصورت تحقق چنين پديده اي واگرائي استراليا از لندن بيش از واگرائي نسبت به واشنگتن اهميت خواهد داشت .
