كتاب « خواهر طاهره » كه خاطرات مرضيه حديدچي و خانم دباغ مي باشد توسط رضا رئيسي بازنويسي شده و موسسه چاپ و نشر عروج آن را در 146 صفحه منتشر كرده است . در صفحه 132 و 133 كتاب مذكور كه بخشي از گفت وگو با خانم دباغ است چنين مي خوانيم :
ث تلخ و شيرين هاي زيادي را در زندگي پشت سر گذاشته ايد از تلخ ترين خاطرات بگوييد.
تلخ ترين لحظات زماني بود كه حضرت امام از دست رفت . همينطور وقتي دختر 18 ساله ام ; كه چهار ماه از ازدواج او مي گذشت هنگام اذان مغرب در آغوشم آنقدر دست و پا زد تا جان داد . 6 ـ5 دكتر كنار تخت او جمع شده بودند به آنها گفتم : به دخترم دست نزنيد . او دارد مي ميرد. كاري از دست شما برنمي آيد. بگذاريد راحت جان بدهد. اما خدا شاهد است كه مرگ دخترم به اندازه يكهزارم تلخي رحلت حضرت امام نبود. هيچ وقت فكر نمي كردم بتوانم بعد از حضرت امام زنده بمانم . اما شايد يكي ديگر از امتحانات الهي باشد كه هيچ انساني نمي تواند از آن فرار كند.
ث وقتي به گذشته فكر مي كنيد افسوس هم مي خوريد
بله به فاصله بين ازدواج تا آشنايي با مسائل سياسي ـ اجتماعي البته بيشتر اين احساس يك نوع حس دلسوزي است چون فكر مي كنم مدت زماني را از دست داده ام كه مي توانستم از آن بهره بيشتري ببرم . اما چون مربي آگاهي نداشتم چند سال از عمرم به بطالت گذشت و صرف روزمرگي و كارهاي منزل و مهماني و خريد و غيره شد. واقعا وقتي به آن روزها فكر مي كنم خيلي افسوس مي خورم .
ث كدام مقطع از زندگي خود را بيشتر دوست داريد
زماني كه در فرانسه در خدمت حضرت امام (س ) بودم در واقع تمام آرزوهاي دوران كودكي ام را در خدمت به ايشان حس كردم . هيچوقت فكر نمي كردم آن روزهاي خوب تمام شود. اما دنيا پايدار نيست و هر چيزي روزي به پايان خود مي رسد.

كتاب « رنج غربت ; داغ حسرت » كه خاطرات آزادگان از دوران اسارت مي باشد توسط چاپ و نشر عروج در 300 صفحه به چاپ رسيده است . در فهرست كتاب مذكور عناوين زير ديده مي شود : ميوه شيرين وحدت امام شناسان واقعي نگران كننده ترين خبر بدترين اتفاق ديگر بغدادي نخواهد ماند اولين ضربه روحي عمامه رسول الله و عمامه خميني حماسه بوتراب قسم دشمن به قرآن اعتراف دكتر عراقي اخلاق پزشكي تنها وسيله ارتباطي با ايران گريه بچه ها در قبول قطعنامه غيرت ايراني روز مرگ ايران سزاي ساده لوحي لباس خميني و لباس پيامبر و عناوين متعدد ديگر.
در صفحه 191 اين كتاب در يكي از خاطرات چنين مي خوانيم :
يك مورد را هم خودم به چشم ديدم و آن زماني بود كه امام رحلت كرده بود. آن موقع از طرف مقامات بالاي عراق به فرماندهان اردوگاهها دستور رسيده بود كه اسرا را در عزاداري آزاد بگذارند. فرمانده اردوگاه ماهم به اين سياست عمل كرد چون از ميزان احساسات اسرا با خبر بود. چيزي كه براي من عجيب بود اين بود كه به افسر اردوگاه ما گفته بودند جلوي عزاداري ما را نگيرد آن هم در حدي كه مزاحمت براي بيرون اردوگاه ايجاد نشود ولي آنچه اتفاق افتاد چيز ديگري بود فرمانده اردوگاه ما براي امام گريه كرد و گفت : خميني مرد بزرگي بود و او تنها براي شما نبود. خميني براي تمام جهان بود. در حالي كه او افسري بعثي بود و اجازه نداشت اينطور حرف بزند. اگر هم چنين دستوري به او داده بودند و مامور رساندن چنين پيامي بود حق گريه كردن نداشت و به او اجازه نداده بودند گريه كند; علاوه بر اين گريه او كاملا از روي احساسات و تاثر قلبي بود و پيدا بود كه واقعي است و نمي خواهد فيلم بازي كند. خلاصه اين خيلي عجيب بود كه فرمانده اردوگاه چنين حرفهايي بزند و ما را در انجام هرگونه مراسمي آزاد بگذارد و خود را شريك غم ما بداند.