پشه و مگسها روي صورت چهار قلوهاي 4 ماهه اي كه هنوز آثار كم خوني رو صورت رنگ و رو پريده آنها بود بازي مي كردند. روي زمين چهار سري بالش و تشك كوچك ديده مي شد كه به ترتيب كنار هم پهن شده بودند . يك قدم آن طرف تر آشپزخانه اي 6 يا 7 متري با كلي از وسايل شكم سيركني بچه ها و در كنارش اتاقكي با فرش 12 متري گرم و كسل كننده محل سكونت چهار قل تازه به دنيا آمده در كنار پدر و مادر و مادربزرگشان بود.
يك خبر تكان دهنده خبرنگار خبرگزاري دانشجويان روبه اين زيرزمين كشيده بود : « پدر چهار قلوها مي خواد بچه هاشو بفروشه ! »
زير چشمي نگاهي با حسرت به بچه ها كرد و بلند گفت : « آخه اينها جگرگوشه هاي من هستن . اما ما چطور براشون پدر و مادري كنيم . اين كه مي بيني خونه اجاره اي ماست . نگاه كنيد پشه ها چطوري خوردنشون . شبها از شدت گرما خيس آب مي شن و خوابشون نمي بره . فكر مي كنيد توي اين شرايط مي شه 4 تا بچه رو همزمان بزرگ كرد فكر مي كنيد اسم من پدره ! باز هم مي گم اگر نتونم خانه تهيه كنم مجبورم بفروشمشون . »
درماندگي را مي شد توي نگاههاي پدر30 ساله و مادر 22 ساله اي كه 1 5 سال بعد از ازدواج صاحب چند قلو شده بودند ديد. حرفهاي پدر همراه با هواي زيرزمين بدون هواكش فضاي غيرقابل تحملي رو ايجاد كرده بود. هر كدوم از يك طرف جمله اي رو مي گفتن نمي دونستي به دهن كدوم نگاه كني . دلشون نمي خواست درد دل بگن . آنها كمك مي خواستن از خيرين از دولت از بهزيستي و از...!
يه لحظه به آينده بچه هايي كه هر لحظه يكي از آنها بيدار مي شد و با گريه هاش برادر و خواهر ديگه رو بيدار مي كرد فكر كردم ; پدر بيكار مادر جوان زيرزمين اجاره اي كه هيچ صاحبخونه اي دلش نمي خواست تحملشون كنه !
اكرم مادر 5 قلوهايي كه بعد فوت يكي شون حالا 4 تا شده بودند ياد خاطرات دوران بارداريش افتاد; خيلي با هيجان و شيرين تعريف مي كرد; از وقتي كه فهميده بود بچه هاشون دو قلو هستند اما بعد از سونوگرافي فهميده بود 5 تا هستند و تازه عمق مسئوليت رو حس كرده بود . اما محبتهاي شوهرش و دلگرمي هاي اون نگهش مي داشت و اميدواري مي داد.
اگه ماشين فرسوده اي قبل تولد بچه ها مخارج اين خانواده رو تامين مي كرد حالا اون هم وجود نداشت ; چون صرف هزينه درمان و داروي نوزادان پس از تولد شده بود.
زير سقف خونه چهار قلوها واقعا دنيا بي اكسيژن بود. پدر با لحن خسته و نااميد گفت : مشكلات ما از وقتي شروع شد كه بچه ها به دنيا اومدند . 7 ماهه و نارس ; اول ماشيني رو كه باهاش مسافركشي مي كردم فروختم . بچه ها به دليل كم خوني و نارس بودن مشكل داشتند اما دارو توي داروخانه ها پيدا نمي شد و اونها را از ناصرخسرو گرمي 80 هزار تومان مي خريدم . پول ماشين خيلي زود تموم شد و بعدش نوبت قرض رسيد.
قرض و تنگدستي از يك طرف و عدم توانايي در مراقبت از چهار قلوها باعث شد به فكر فروش سه تا از بچه ها بيفتم .
از شهرهاي مختلف براي خريد بچه ها اومدن هر كسي قيمتي مي داد 15 20 و 25 ميليون تومان اما دلم نيومد.
پاي چند خير به خونه ما رسيد; قول كمك دادن به شرط اين كه بچه ها رو نفروشم .
با نامه نگاري به ارگانهاي مختلف سعي كرديم كمك بگيريم ; بهزيستي بچه ها رو بيمه كرد و شير خشك داد; اما 4 قلوها شير خشكها رو نمي خورند و به دليل اين كه روي قوطي ها از كلمه يارانه اي استفاده شده بود داروخانه ها هم آنها را نمي خريدند.
دولت هم يك ميليون تومان كمك كرد; اون رو هم داديم به طلبكارها.
الان 4 ميليون بدهي دارم صاحبخونه هم ما رو جواب كرده اگر ما 6 نفر رو بيرون كنه جايي براي زندگي نداريم .
دو ماهه دنبال خونه مي گرديم اما كسي حاضر نيست با 600 هزار تومان پول پيش به 6 نفر خانه اجاره بده اگر وضعيت همينطوري ادامه پيدا كنه و صاحبخانه بيرونمون كنه مي رم جايي چادر مي زنم ...
توي اين لحظه يكي از قل ها شروع به گريه كرد. پدر به سرعت به طرفش رفت و با جان و « بسم الله » گفتن بلندش كرد.
نگاه و جملات محبت آميز پدر در حاليكه اونو تو آغوشش تكون مي داد آرومش كرد تو اون لحظه همه مشكلات رو فراموش كرده بود.
مادر « ابوالفضل » « امير محمد » « اميرحسين » و « هليا » از خيرين درخواست كمك داشت . راضي به فروش بچه ها با همه سختي نگهداريشون نبود.
وقتي حرفهاي « اكبر » و « اكرم » تموم شد. خداحافظي كردم و بيرون رفتم ولي باز حس كردم كه گرماي اون دخمه تنگ و نمور براي بچه ها چقدر سخت و عذاب آوره !