خاطره اي از شهيد محمد اوليايي
همه را به صف كردند گفتند : « مسن ها برن كنار » .
از پادگان رفت بيرون وقتي برگشت به شوخي گفتم : « كجا مي ياي حاجي راه نمي دن پيرمردا رو » .
گفت : « من بالاخره مي يام . ديگه هيچكي نمي تونه كاري بكنه رفتم پيش امام رضا پسر » !
گفتم : « خب چه اصراري داري آقاي اوليايي با اين سن كه كاري نمي ياد از دستت » !
گفتن : پيرو جوون نداره نيرو كمه بايد همه رو بفرستيم اهواز.
گذاشته بودنمان لاي منگنه سخت مي گرفتند تا محكمان بزنند. كارهاي سخت برنامه هاي فشرده بعضي وقت ها هم بيكار بيكار. مي خواستند حوصله مان سربرود و كم بياوريم . يك كاسه غذا مي دادند براي 12 نفر مجبور بوديم روزه بگيريم شش نفر يك روز بقيه روز بعد.
گفتم : اوليايي طاقت نداره برمي گرده عقب .
با اين ها همه كنار آمد. كم هم نياورد. خيلي از جوان ها طاقت نياوردند. اوليايي شد يكي از هفت نفر باقيمانده
شبها مي رفتيم نگهباني بدهيم از سنگر كه مي آمديم بزنيم بيرون پايمان گير مي كرد به چيزي و مي خورديم زمين اوليايي بود. نماز شبش كه ترك نمي شد. سرپست نگهباني هم ذكر از لبش نمي افتاد.
كم كم افتاديم تو خط شناسايي . اين ديگر كار او نبود. پياده روي داشت . سينه خيز داشت . دوندگي داشت . خلاصه بايد حساب سن و سالش را مي كرديم جلو نمي برديمش .
وقتي برمي گشتيم مي ديديم سنگر را تميز كرده چاي هم آماده است . جاي پدرمان بود خجالت مي كشيديم مي خوابيديم بيدار كه مي شديم چشممان مي افتاد به كفش هايمان همچنين واكس خورده بود كه انگار نو است .
يك روز ديديم پيداش نيست .
گفتند : « رفته تو سنگر فرماندهي ستاد. نشسته به گريه كردن . گفته تا عاصمي رو نياري و دستور ندي كه منو ببره جلو از جام جنب نمي خورم » .
خواستنم سنگر فرماندهي دستورشان را هم دادند.
يكي دوبار بردمش جلو مجروحها را كه مي ديد مي گفت : اونايي كه در جا شهيد مي شن يك راست ميرن تو بهشت ولي بعضيا بايد اون قدر آخ و اوخ كنن تا گناهاشون بريزه و بعد شهادت قسمتشون بشه .
من را كشيد كناري گفت : علي آقا! يك سنگ قبر نوشتم براي خودم تو زيرزمين خونمه شهيد كه شدم بذارين رو قبرم .
گفتم : حالا چه نوشتي
گفت : آرامگاه مرحوم شهيد محمد اوليايي .
شب توي سنگر با بچه ها اوليايي را دست گرفتيم .
گفتيم : پس آخرين شبته بيا بشين اين جا بيشتر نگات كنيم .
ناراحت نشد. تازه خنديد. يك شعر خنده دار درست كرديم برايش خوانديم و خوانديم ما خنديديم و او خنديد.
فرداش گفتم : حاجي ! راستي گفتي سنگ قبرت كجاس
دوباره خوانديم و خنديديم . ساعت چهار بعد از ظهر بود. تو نزديكي من ايستاده بود.
گفت : اين جا سنگر بكنم براي نگهباني
گفتم : آره جاي خوبيه
دو سه تا سرنيزه زد . خيلي نكنده بود كه سوت خمپاره ي 120 بلند شد 15 متري ما نشست روي زمين يك تركش اندازه كف دست خورد تو صورتش . در جا هم شهيد شد. به قول خودش يك راست رفت تو بهشت . خلاصه كارش خيلي درست بود.
رفتيم تو زيرزمين خانه اش . اندازه ي سنگ قبرش 20 در 50 بود با خط آبي روش نوشته بود آرامگاه مرحوم شهيد محمد اوليايي . تاريخ هم زده بود حتي .
راوي : شهيد عليرضا عاصمي
بازنويسي : زهرا فرخي