پادگان « سيدكان » عراق كه در نزديكترين نقطه به مرز اشنويه ايران واقع است در طول جنگ تحميلي براي رژيم بعثي از اهميت بالايي برخوردار بود چرا كه اين پادگان به لحاظ موقعيت جغرافيايي نقطه قوت و محل امني براي گروهك هاي مسلح ضدانقلاب اسلامي ايران محسوب مي شد. از همين رو در تيرماه سال 1363 فرماندهان جنگ تصميم گرفتند در يك عمليات برون مرزي ضربه مهلكي بر پيكره اين پادگان وارد آيد تا عوامل ضدانقلاب به راحتي نتواند از پشتيباني آن بهره مند شوند.
اين ماموريت به تيپ ويژه 155 شهدا (سپاه ) و تيپ 23 تكاور نوهد (ارتش ) واگذار گرديد تا در عملياتي مشترك به اجرا در آيد.
آن زمان سردار شهيد « محمود كاوه » فرماندهي تيپ ويژه شهدا را بر عهده داشت و از آنجائيكه مهارت و تجارب خوبي در جنگ هاي چريكي و نامنظم كسب كرده بود. بيش از همه نظر فرماندهان عالي رتبه جنگ را به خود معطوف ساخته بود. او همواره بر آمادگي جسماني آموزش هاي تخصصي و فني و حتي ورزش هاي رزمي نيروهاي تحت امر خود تاكيد ورزيده و خود نيز از زير اين بار شانه خالي نمي كرد; كما اينكه در مسائل انضباطي و معنوي هم بر اين عقيده استوار بود.
شهيد كاوه قدرت ايمان را بالاتر از همه امكانات و قدرتهاي مادي مي دانست بنابر اين كار خودسازي را اول از خود آغاز و بعد به دوستان و نيروها توصيه مي نمود. برگزاري نمازجماعت و نماز اول وقت جلسات منظم تلاوت قرآن احكام و... كه در مقر تيپ برگزار مي شد همگي مويد اين ادعا است .
بارها شاهد صوت دلنشين و حزن انگيز تلاوت آيات قرآن توسط اين سردار بزرگوار بوديم . او براستي توانسته بود به روح و روان خود صيقل داده و بر هواهاي نفساني غالب شود.

صبح يكي از روزهاي گرم تيرماه از حركت چند گردان به سوي منطقه عملياتي مطلع شديم ; هر چند كه جسته و گريخته از يكي دو روز قبل نسبت به عملياتي كه در پيش رو داشتيم توجيه شده بوديم .
سردار شهيد محمود كاوه و امير سپهبد شهيد علي صياد شيرازي كه آن زمان فرماندهي نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران را بر عهده داشت در مقر تيپ آخرين هماهنگي ها را جهت عملي ساختن طرح عمليات بعمل آوردند . سه گردان از تيپ ويژه شهدا و يك گردان از تيپ 23 نوهد كه از چند روز قبل بصورت آماده ميهمان تيپ شهدا بودند براي انجام ماموريت سازماندهي و مهيا شدند . ساعت تقريبا 8 30 صبح بود كه همه گردانها با تجهيزات كامل و مورد نياز بوسيله اتوبوس و ميني بوسها مقر تيپ را به قصد « اشنويه » ترك كردند.
بعدازظهر بود كه به اشنويه رسيده و شب را در آنجا به صبح رسانديم . صبح بوسيله خودروهاي ايفا و تويوتا از اشنويه به خط مرزي (محل فرود و پرواز هليكوپترها) حركت كرديم .
در خلال اين فرصت همه نيروها مجددا نسبت به جزئيات ومراحل عمليات توجيه شده و تذكرات لازم توسط فرماندهان ارائه گرديد سپس نمازظهر و عصر اقامه و ناهار هم صرف شد.
طبق برنامه چند فروند هليكوپتر شنوك براي « هلي برن » نيروها به حوالي ارتفاعات موسوم به « گوشينه » بر زمين نشسته و پس از سوار شدن نيروها از زمين بلند شدند.
ما با استقرار در ارتفاعات گوشينه وظيفه تامين نيروهاي ارتش را داشتيم و قرار بود آنها با تاميني كه در ارتفاعات برقرار مي شد عمليات تهاجمي را بر عليه پادگان سيدكان به اجرا در آورند.
در اين ماموريت مسئوليت يكي از گروهانها و ستاد گردان امام حسن (ع ) بر عهده من بود كه از بدو حركت يكي از رزمندگان بسيجي بعنوان بي سيم چي با يك دستگاه بي سيم « پي . آر . سي ـ 77 » مرا همراهي مي نمود . مضافا اينكه يكي از چريك هاي بارزاني (حزب دموكرات عراق ) نيز به عنوان بلد راه نيروها را هدايت مي كرد.
وقتي هليكوپترها براي پياده كردن نيرو در اطراف ارتفاعات گوشينه فرود مي آمدند ناگهان چند فروند از جنگنده بمب افكنهاي عراقي در آسمان ظاهر شدند . لذا هليكوپترها نتوانستند بر زمين بنشينند و به ناچار با ارتفاع 1 5 الي 2 متر از زمين آرام آرام به پرواز خود ادامه دادند تا نيروها بتوانند بي درنگ از هليكوپترها پياده شوند.
همه نيروها يكي پس از ديگري پياده مي شدند كه هواپيماهاي دشمن شروع به بمباران نمودند به همين جهت هليكوپترها به ارتفاع و سرعت خود افزوده و فوري محل را ترك كردند.
در اين لحظه متوجه شديم چندنفر از نيروها از جمله بي سيم چي همراه من نتوانسته از هليكوپتر بپرند. هر نيرويي كه از هليكوپتر به پايين مي پريد سريع خودش را در لابلاي بوته ها استتار نموده يا در داخل شيارها و هر جايي كه مي توانست از آن به عنوان جان پناه استفاده كند موضع مي گرفت . دقايقي گذشت كه اوضاع تا حدودي آرام گرفت ولي هر لحظه حمله هوايي از سوي دشمن محتمل بود زيرا ظاهر شدن هواپيماها در آن ساعت و موقعيت غيرعادي به نظر مي رسيد به عبارت ديگر لو رفتن كل عمليات متصور بود.
بدون معطلي با نظم و آرايش جنگي به طرف ارتفاعات گوشينه به راه افتاديم . در طول مسير به لو رفتن موضوع فكر مي كرديم و هنوز به پاي قله ها نرسيده بوديم كه از چند سو زير آتش شديد دشمن قرار گرفتيم اين بار ديگر شك و شبهه اي براي لو رفتن عمليات باقي نمي ماند.
به سرعت خودمان را از كوهپايه به بالا مي كشيديم كه تازه متوجه شديم منشا تيراندازي راس ارتفاعات گوشينه است . دشمن با كسب اطلاع از اهداف ما در يك اقدام غافلگيرانه شمار زيادي از نيروهاي خود را در چند نقطه از ارتفاعات منطقه مستقر كرده بود.
راه عقب نشيني براي ما وجود نداشت چرا كه هر چقدر از ارتفاعات فاصله مي گرفتيم به همان اندازه ديد و تسلط دشمن بر ما افزايش مي يافت . از طرفي هليكوپترها نيز از منطقه دور شده بودند. چاره اي نداشتيم جز اينكه با يورش برق آسا قله را از دست دشمن آزاد كنيم . اين كار با موقعيت و سنگيني كوله باري كه داشتيم بسيار سخت و نفس گير به نظر مي رسيد ولي به هر حال بايد به بالا پيش مي رفتيم .
ضمن پيشروي به همه تاكيد شد كه حساب مهمات آذوقه و آب همراه خود را داشته باشند تا بيهوده از دست نرود.
عدم حضور بي سيم چي من كه ناخواسته با هليكوپتر بازگشته بود كار گروهان يك را با مشكل مواجه مي ساخت چون ارتباط با فرمانده گردان بدون بي سيم امكانپذير نبود.
پيشروي نيروها ادامه يافت تا جايي كه جنگ به درگيري تن به تن نيز كشيد. افراد دشمن اصلا تصور نمي كردند كه صعود و فتح قله آن هم در كمترين زمان ممكن توسط رزمندگان پرتوان تيپ ويژه شهدا صورت گيرد; بنابر اين در همان دقايق اوليه با رويارويي نزديك رزمندگان عاجز مانده و متواري شدند و همچنين چندين جنازه و مجروح هم برجاي گذاشتند. ناگفته نماند كه در اين نبرد نابرابر چند تن از همرزمان ما نيز مصدوم و مجروح گرديدند.
همزمان با گريختن نيروهاي بعثي از صحنه درگيري رزمندگان تيپ 23 نوهد ارتش نيز عمليات خود را كه همان انهدام پادگان سيدكان و برهم زدن آرايش جنگي جبهه شمالي عراق بود با موفقيت كامل به مرحله اجرا درآورند.
نيم شبي گذشته بود ولي تبادل آتش هنوز ادامه داشت ...
طبق دستور با روشنايي صبح خود را از ارتفاعات گوشينه خارج ساخته و به اشنويه حركت كرديم .
اين عمليات تجربه موفقي بود براي ما كه بدانيم « با آمادگي جسماني و فراگيري آموزش هاي لازم كه همواره جز برنامه هاي لاينفك و موكد شهيد كاوه بود مي شود در سخت ترين شرايط بر دشمن پيروز شد. »
شايسته تر اينكه بايد گفت : « موفقيت اين عمليات نقطه عطفي بود در فرماندهي مدبرانه و شجاعانه سردار شهيد محمود كاوه كه هميشه در يادها زنده است »
بازآفريني : بسيجي اهل قلم پرويز بهرامي
راوي : سرهنگ پاسدار شعبان مولايي ـ ابهر