به مناسبت سالگرد شهادت « حسين عرب عامري »
ث علي استاد حسيني
تكيه كلام « حسين عرب عامري » در زمان جنگ تحميلي « اخوي » بود. ايشان هر كس را مي خواست صدا بزند مي گفت : « اخوي » به همين خاطر به « اخوي عرب » مشهور شد.
او در لشكر 17 پياده علي بن ابي طالب ـ عليه السلام ـ خدمت مي كرد. در عمليات « بدر » كه فرمانده گردان « كربلا » برادر « علي اصغر خاني » بود من و اخوي عرب هر يك فرماندهي يك گروهان از گروهان هاي آن را بر عهده داشتيم .
در عمليات بدر كه يكي از عمليات هاي بزرگ دفاع مقدس محسوب مي شود مي بايست از جزاير « مجنون » مي گذشتيم و به كنار « دجله » مي رسيديم . عمليات سختي بود . حدود « 13 » كيلومتر بايد با قايق از آب مي گذشتيم و به خشكي مي رسيديم و از آنجا هشت تا ده كيلومتر بايد پياده طي مسير مي كرديم .
هر يك از گروهان ها « 120 » نفره بودند . هماهنگي گروهان ها در داخل آب آن هم در شب كار مشكلي بود.
شب حمله نيروها كه از خوشحالي سر از پا نمي شناختند نماز مغرب و عشا را با معنويت خاص روي پل هاي شناور خوانديم سوار قايق شديم و حركت كرديم .
از آسمان آتش مي باريد. از دو طرف كه گلوله توپ و خمپاره به سر ما مي ريخت بي هيچ واهمه به راه خودمان ادامه داديم .
قايق ها به سرعت سينه آب را مي شكافتند و به جلو پيش مي رفتند و هدف رسيدن به خشكي بود كه 13 كيلومتر راه آبي را مي بايست طي نمائيم . شب بود ترس از گم كردن راه و پيش آمدهاي ديگر وجود ما را فرا گرفته بود.
بعد از 6 ـ5 ساعت راه رفتن در آب به خشكي رسيديم غواص ها خط را شكسته بودند. نماز صبح را با پوتين خوانديم براي رسيدن ديگر برادران به انتظار نشستيم .
تعدادي از برادران بر اثر اصابت تركش توپ و خمپاره به قايق ها شهيد و مجروح شده بودند. اما بقيه برادران ساعت هفت صبح به جمع ما پيوستند. دوباره گروهان ها را جمع جور كرديم .
آرايش حمله كه شكل گرفت حركت كرديم گروهان من با گروهان اخوي عرب كنار هم بود. چهره ايشان در آن فضاي ملكوتي كه شهادت جمعي از برادران حتمي بود مي درخشيد. مانند كسي كه به حجله دامادي قدم مي گذارد خوشحال و خندان بود. او زير رگبار گلوله دشمن كه مستقيما ما را هدف مي گرفت مي غريد و همواره با تشويق خود نيروها را به حركت وامي داشت . بعد از 2 ـ3 حركت زيرآتش دشمن به لب دجله رسيديم . در حال آرايش گرفتن بوديم كه پاي اخوي عرب تير خورد. پاي ايشان را كه بستيم از جا برخاست و لنگان لنگان به جلو حركت كرد و به تشويق نيروها پرداخت .
جلوي او را گرفتم و مانع حركت ايشان شدم . گفتم : به عقب برگرد! راضي نمي شد. دشمن درحال عقب نشيني بود كه حدود سيصد نفر از آنها خود را به ناچار تسليم كردند. گفتم اين ها را به عقب هدايت كن . برو كه پايت بايد مداوا شود! دراين كشاكش كه اصرار از من و امتناع از او بود به ناچار سرتسليم فرود آورد و به عقب برگشت .
در گرما گرم جنگ كه دود و آتش حجاب ديده گانمان شده بود صداي اخوي عرب دوباره گوشمان را نوازش داد. او پايش را كه پانسمان مي كند بي آن كه به خانه رود يك راست به خط برگشت و تا آخر عمليات با ما بود.
سرلشكر پاسدار شهيد مهدي زين الدين لشكر 17 پياده علي بن ابي طالب عليه السلام ـ را به غرب كشور اعزام كرد. اين يگان كه در عمليات ها اغلب خط شكن بود در مهاباد مستقر شد. رزمندگان اسلام براي انجام عمليات لحظه شماري مي كردند. يكي از گردان هاي اين لشكر كه گردان كربلا بود براي ديدار روزي كه عمليات در ارتفاعات « دوپازا » و شهر « قلعه ديزه » عراق آغاز شود لحظه شماري مي كرد.
من و اخوي عرب نيز هر يك فرماندهي يكي از گروهان هاي كربلا را به عهده داشتيم . روزها وقت ما به آموزش و شب ها به دعا و نيايش مي گذشت . اخوي عرب قرآني داشت كه همواره انيس او بود. در هر فرصتي كه بدست مي آورد با تلاوت آن روحش را صيقل مي داد.
زيارت عاشورا و دعاي توسل كه در جمع سربازان اهل بيت ـ عليهم السلام ـ برگزار مي شد نام امام حسين ـ عليه السلام ـ و فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ و مصائبي كه بر آنها گذشته بود اورا از خود بي خود مي كرد و با ياد آنها ابر تيره بهاري آسمان انديشه اش را فرا مي گرفت و آرام آرام اشك جان سوز از پهناي صورتش سرازير مي شد.
سوز و گداز اخوي عرب يادآور دشت غريب كربلا بود كه حسين (ع ) وقتي بي ياور شد زنان دختران و كودكان را جمع كرد و با آنها صحبت نمود و سختي و مصائبي كه در فراق او بر سر اهل بيت پيامبر(ص ) خواهد آمد به صبر سفارش كرد.
افسوس و صد افسوس روزهاي خوش ما با شهادت مهدي زين الدين در غرب پيراهن سياه به تن كرد. چراغ اميد ما كه با انتظار روزهاي خوش عمليات مي سوخت با شهادت مهدي خاموش شد و خاك اندوه و غم در ماتم فرمانده لشكر بر سر ما باريد.
عشق به شهادت در تار و پود وجود اخوي عرب ريشه دوانده بود و مرگ در بستر كه اورا به وحشت مي انداخت آرام و قرار را از او مي ربود و در انتظار روزي بود كه جام شهادت را سر كشد.
عمليات « والفجر هشت » فرا رسيد و اخوي عرب فرماندهي گردان را بعهده گرفت در شب حمله كه نداي آسماني او را همواره فرا مي خواند به گوش دل مي سپرد و خود را براي رفتن آماده مي كرد.
اگر چه تير و تركش دشمن در اين عمليات جسم وجان او را هدف گرفت و روحش پرواز كرد اما براي او سفير نجات از مرگي بود كه در واپسين روزهاي دفاع مقدس به انتظارش نشسته بود.
شب وصل است و طي شد نامه هجر
سلام فيه حتي مطلع الفجر
دلا در عاشقي ثابت قدم باش
كه در اين ره نباشد كار بي اجر
من از رندي نخواهم كرد توبه
ولو آذيتني بالهجر و الحجر
برآي اي صبح روش دل خدا را
كه بس تاريك مي بينم شب هجر
دلم رفت و نديدم روي دلدار
فغان از اين تطاول آه از اين زجر
وفاخواهي جفا كش باش حافظ
فان الربح والخسران في التجر
روحش شاد و يادش همواره بر دل ها سبز باد!
ارسالي از : روابط عمومي تيپ دوم لشكر 17 پياده
علي بن ابي طالب عليه السلام