يكي از شبهاي سرد زمستان بود. همگي در خانه بوديم . قل قل كتري آهنگ دل نشيني داشت . مادر بزرگ مثل هميشه روي نمد كنار بخاري نشسته بود و ذكر مي گفت . مادر در انتهاي اتاق پذيرايي پتويي را براي من ملحفه مي كرد. من تكاليف مدرسه را انجام مي دادم . پدر نيز تازه از راه رسيده بود و مي خواست چايش را بخورد اما قبل از آن نگاهي به پتو كرد و گفت : « عجب پتوي قشنگيه ! مال كيه خانم ! »
مادر هم با خوشحالي مرا نشان داد و گفت : « مال آقا رضاس . ترم اول نمره خوبي آورده . منم براش يه پتوي مردونه خريدم تا ديگه پاهاش بيرون نيفته ! »
بعد پدرم سري تكان داد و با لبخند گفت : « آفرين آقا رضا مبارك باشه » . رفت جلوي تلويزيون تا اخبار را ببيند.
تقريبا نيم ساعت طول كشيد تاكار پتو تمام شد. بعد از آن مادرم به آشپزخانه رفت تا شام را آماده كند كه ناگهان صداي زنگ در اتاق پيچيد. همه تعجب كرديم چون در آن شب سرد انتظار كسي را نداشتيم ! به هر حال طبق معمول من بلند شدم و از پشت اف اف پرسيدم : « كيه »
صدايي كودكانه ولي ناآشنا گفت : « مي شه يه لحظه بياين دم در »
با تعجب بيشتر پرسيدم : « شما » و او جواب داد : « بي زحمت بياين دم در تابگم ! » هنوز گوشي اف اف دستم بود كه پدرم پرسيد : « كيه رضا ! » من هم ابروهايم را بالا انداختم و گفتم : « نمي دونم فقط مي گه بياين دم در! »
او كه هنوز خستگي از تنش بيرون نرفته بود زير لب غرغري كرد و گفت : « بذار برم ببينم كيه بعد كتش را روي دوشش انداخت و رفت در را باز كند. من هم كه خيلي كنجكاو شده بودم . با عجله كاپشنم را پوشيدم و دنبالش رفتم .
در كه باز شد چنان سرمايي وارد بدم شد كه حتي با كاپشن هم لرزيدم ! اما آنچه ديدم سرما را از يادم برد. كودكي در برف ايستاده بود و از شدت سرما پاهايش را بالا و پايين مي برد.
او تا ما را ديد سرش را پايين انداخت و با صداي لرزاني گفت : « مي شه يه لاحاف به ما بدين خيلي سردمونه . »
پدرم پرسيد : « خونتون كجاس »
او كه در آن لحظه زير چشمي مرا نگاه مي كرد با دست ساختمان نيمه كاره اي را نشان داد و گفت : « اونجاس » و قبل از اين كه پدرم سوال ديگر بپرسد ادامه داد : « چراغ نفتي داريم اما امشب خيلي سرد اتاقمون گرم نمي شه » و باز تكرار كرد : « مي شه يه لاحاف بدين . قول مي دم وقتي هوا گرم شد براتون بيارم »
نفهميدم در قلب من و پدرم چه گذشت . همين قدر يادم هست كه او نگاهي به من كرد و بدون اين كه كلامي بگويد منظورش را فهميدم . سري تكان دادم . به سرعت رفتم . پتوي نو را آوردم و به دست پسرك دادم .
او كه رفت . پدرم دست در گردنم انداخت . پيشانيم را بوسيد و گفت : « پيرشي بابا » و هر دو برگشتيم . مادرم سفره را پهن كرده بود اما كسي اشتهايي براي خوردن نداشت !
سيدرضا تولايي زاده
شب بود
زمستان بود
سوز سرد مثل سوهان
نعمه را مي ساييد!
با پدر
در خانه بوديم
جايي گرم
چايي داغ
پتويي نرم داشتيم
كتري مي جوشيد
قل قلش زيبا بود
مادرم شام مي پخت
پدرم چاي مي خورد
و من مي نوشتم
مثل هر شب !
ناگهان
فرياد زنگ
در گوشمان پيچيد
خانه لرزيد
پدرم رفت تا ببيند كيست
من هم !
كودكي در برف مي لرزيد
ناله اش با سوز همراه بود
پتويي مي خواست
خانه شان سرد بود
پتو را داديم
پسرك رفت
هر دو برگشتيم
خانه آن شب
به ! چه نوري داشت !
اما دل ها
همه سوزان بود.

اي مهر پر فروغ تو خورشيد خاورم
واي روشناي روي تو ماه منورم
اي نعمت بزرگ سپاسي تو را سزاست
نزدخدا كه هيچ نگردد ميسرم
در بحر پرخروش صفايت چو قطره ام
در آفتاب مهر تو از ذره كمترم
آرزده شد زتيغ ستم هاي من دلت
پرورده شد زشيره ي جان تو پيكرم
در غصه ام شريكي وهنگام درد و تب
تيمار مي خوري تو به بالاي بسترم
مادر ببخش جرم مراكز جهالت است
بي حرمتي وخشم و خطاهاي ديگرم
هيهات اگر به قيمت آزردنت شود
خورشيد وماه و عالم امكان مسخرم
دل بر وجود همچو تويي فخر مي كند
من بر مقام مادريت رشك مي برم
مادر! دعاي خير تو رمز سعادت است
كز آن به رنج و سختي دوران مظفرم
بس با سعادتي كه به نام تو ثبت شد
فرخنده روز مولد دخت پيمبرم
يارب به حق فاطمه ات مستدام دار
اين سايه ي عزيز و گرانمايه بر سرم
بهروز مرادي آراني

شده با چشمات ديده باشي ديگران گل رو به عنوان محبت هديه ميدن آيا خودت اين كار رو كردي
از اين كارت راضي هم بودي ميدونم تازه خوشحال هم شدي و اونو لاي ورقه هاي كتاب و دفترت به يادگار نگه داشتي .
آيا يك تلنگر به خودت زدي كه بين محبت تو به اون چه چيزي فدا شد... چه چيزي به اسارت كشيده شد... پس از زبونش بشنو...
گلي هستم افتاده
بر دفتر خاطرات چند برگ
آرزوي خاطره دارم
خود از دوستان يادگار دارم
ديگر آن گل نيستم
كه بنازد بارنگ
آن گلي هستم كه بي خاك افتاده
آن گلي هستم كه بي جان افتاده
آن گلي هستم كه يك مشت خاك يك مشت آب
جز اين محبت چيزي نخواهم
آن گلي هستم كه مي نالد از دود
در ساقه ام نيست جاني
اي غريبه !
مرا از لابه لاي خط دفترت جداساز
من آن گلي هستم
كه ايثار هديه محبت گشت
آن گلي هستم كه خود محتاج محبتم
حال تو اي زيبه !
يك مشت آب
يك مشت آب زيرپايم بسپار
تا دقايقي بيشتر زنده بمانم
نيست كسي نشنود صداي ناله ام را
روي دفترم
لا به لاي خط
محتاجم
به يك مشت آب
به يك مشت آب
زهرا شيرافكن عزيزي
(قاصدك بي جان ) از بابل