نگاهي گذرا به زندگي سردار سرتيپ خلبان شهيد عباس كروندي ; فرمانده پايگاه هوايي قدر سپاه
شهيد سرتيپ خلبان عباس كروندي به سال 1337 در قم چشم به جهان گشود. خانواده او كه از دلباختگان اهلبيت (ع ) بودند در كودكي او را با اسلام و مكتب امام حسين (ع ) آشنا كردند. عباس در آغوش پرمهر و محبت پدر و مادر بزرگ شد و به مدرسه پا نهاد. او دوران مختلف تحصيل را با موفقيت گذراند و ديپلم گرفت .
جواني عباس با اشتعال آتش انقلاب قرين شد. او هم مثل بقيه هم سن وسال هايش به درياي مردم كه عليه شاه تظاهرات مي كردند پيوست و شب و روز را در اين راه به هم دوخت . عشق به امام انقلاب و انديشه به آينده كشور كه در چشمان او برق مي زد آرام و قرار را از او گرفت .
12 بهمن كم كم از راه مي رسيد . عباس پرهيجان تر از هر روز پا به خيابان مي گذاشت و همگام با مردم عليه دولت بختيار شعار مي داد و خواستار آمدن امام بود. بالاخره امام آمد و در تهران امام را از نزديك مشاهده كرد.
عباس با دقت كه به امام چشم دوخت افق زندگيش را در سيماي نوراني امام ديد. از همان روز هر قدم را مطمئن تر از قدم قبلي بر مي داشت و راهي را كه مي رفت به هياهو زندگي توجه نداشت . مانند مسافر كشتي كه به ناخداي آن ايمان دارد بي واهمه از تلاطم دريا دل به راه سپرده بود.
انقلاب كه به پيروزي رسيد عباس پا به سپاه قم گذاشت و لباس سبز سپاه را به تن كرد. آموزش نظامي را كه ديد چشم به راهي دوخت كه گام بعدي را بر آن مي نهد.
سال 59 از غرب توطئه تجزيه ايران دل مردم را آزار داد . عباس پيشتاز از همه پا به جبهه گذاشت . سال 1360 كه فرارسيد ماموريت جديد عباس در كار پروازي نيروي هوايي سپاه شروع شد . سال 1361 آموزش زميني او تمام شد و به سيكل عملياتي پيوست .
عباس در همان روز اول كه امام را ديد به راهي كه جز نور در آن نبود مي انديشد. ديدگانش افق بسيار دوري را مي ديد كه هنوز در ابتداي آن بود.
آموزش ها را با موفقيت يكي پس از ديگري سپري كرد . در آغازين بهار 64 كه گل ها عشق به آينده را نويد مي داند عباس با هواپيماي « فالكن » پا به آسمان گذاشت . پشتكار و تمرينات مداوم او آينده درخشاني را نشان مي داد.
تعهد و عشق او به كشوري كه اسلام حيات جديدش را از آن آغاز كرده بود خواب را از چشمان او ربود . سال 69 با قدم راسخ تر با هواپيماي « فوكر » و بعد با هواپيماي « بوئينگ 727 » پرواز را آغاز كرد .
عشق عباس را با سرعت به پيش مي برد. چشم به دورنماي افقي دوخته بودكه در چهره امام يافت . سال 72 پرواز با هواپيماي « آنتونف » را آزمايش كرد و تمرينات طاقت فرساي او مرحله جديدي از خدمت را براي او ترسيم كرد. ايشان در همان سال با تشريفات خاص به عنوان استاد خلبان معرفي شد و از آن تاريخ به تربيت خلبانان جديد پرداخت .
عباس طي ماموريتي كه به كشور اوكراين داشت با هواپيماي شش موتوره كه بزرگ ترين هواپيماي دنياست آسمان را تحت سيطره خود گرفت . تسلط و شجاعتي كه نشان از تخصص و ايمان او بود تعجب همگان را برانگيخت .
عباس كه از بنيانگذاران نيروي هوايي سپاه مي باشد با هفت هزار ساعت پرواز ركورد پرواز را در كشور شكست . زلزله بم كه قلب عباس را مي آزرد خواب را از چشمان او گرفت . بال هاي پرمهرش را شب و روز بر سر بچه هاي بي سرپرست كه به هر سو مي دويدند مي گشود و با انتقال آذوقه دل آنها را بدست مي آورد.
زماني كه سرلشكر پاسدار شهيد احمد كاظمي فرماندهي نيروي هوايي سپاه را به سردار زاهدي مي سپرد تك تك فرماندهان نيروي هوايي را به ايشان معرفي مي كند. به عباس كه مي رسد با نفس عميق كه نشان از عشق او به عباس بود سينه را نوازش مي دهد و مي گويد : « حالا به عباس مي رسيم عباس چيز ديگري است . ايمان ومديريت عباس مثال زدني است . اگر عباس را خواستي گوشت را به سمت او بسپار تا سلام و صلوات او دلت را نوازش دهد. سلام و صلوات عباس معرف اوست . »
تواضع در عين مديريت و اخلاص در اوج اقتدار دو شاخصه اصلي او بود. زماني كه سردار كاظمي قصد ارتقا جايگاه ومسئوليت او را داشت عشق و علاقه اي كه پرسنل پايگاه تحت فرماندهي اش به عباس مي ورزيدند با نوشتن طوماري ابقا او را خواستار مي شوند.
سرتيپ خلبان شهيد عباس كروندي مسئوليت هاي خطيري را در نيروي هوايي سپاه سپري كرد. فرماندهي دانشگاه پروازي فرماندهي پايگاه هوايي بدر و فرماندهي پايگاه هوايي قدر از جمله مسئوليت هاي او مي باشند.
او كه زندگي درخشاني در تاريخ انقلاب و جنگ تحميلي از خود به يادگار گذاشت سرانجام در 19 دي 1384 به همراه سرلشكر پاسدار احمد كاظمي و جمعي از مسئولين نيروي زميني سپاه كه به غرب كشور ماموريت داشتند بر اثر سانحه هوايي به لقاالله پيوست .
روحش شاد ويادش گرامي باد.
ث روابط عمومي لشكر 17 پياده علي بن ابي طالب ـ علي بهشتي پور
عباس كه از بنيانگذاران نيروي هوايي سپاه بود با هفت هزار ساعت پرواز ركورد پرواز را در كشور شكست
تواضع در عين مديريت و اخلاص در اوج اقتدار دو شاخصه اصلي او بود

ث زهرا گل عليزاده
به دريا نگاه كن ;...; به دختركي كه آبي چشمان پدر را از ياد نبرده و دست در دست خاطره هايش بر ساحل سكوت و تماشا ايستاده است ; شايد كه هر موج پاره اي از او را به دريا برد.
به دريا نگاه كن ;... آنجا كه خورشيد از بلنداي آبي خويش تا قلمرو غروبي خونين پله پله فرود مي آيد!
به دريا نگاه كن ;... به آنان كه حافظان دريايند و راكبان امواج ; به جايي كه عطر نسيم برخاسته از سينه اش با شميم جان فزاي حماسه ها آميخته است .
به دريا نگاه كن ;... به هر موج كه پس از موجي ديگر برخاسته عرشه ي پاك سهند سبلان پيكان و جوشن را كرنش مي كند.
آيا نغمه هاي دريايي را شنيده اي ... اين ترنم آواز آبي مرغاني است كه مي خواستند ستاره شوند آنگاه كه شبيخون هراس آور كوسه هاي خون آشام با ناله هاي خونين چلچله ها درهم آميخت ...!
به دريا نگاه كن ... به آنان كه چون امواج سهمگين خروشيدند تا دامان پرمهر خليج فارس را از تعفن حضور بيگانه صفايي دوباره بخشند. در اين هنگامه « پيكان » با صفي از « صدف » ; « سهند » و « سبلان » با لشكري از لعل ; و « جوشن » با سپاهي از ستاره چون نگيني بر عرصه ي كارزار خوش درخشيد.
يادآر روزگاراني را كه مردان دريا در مصافي نابرابر شراره ي خشم و نفرت خود را بر تارك متجاوزين فروريختند تا در ميدان دفاع و حماسه ترانه ي ظفر بخوانند.
نگاه كن !... آن سوتر; آنجا كه خورشيد گونه هاي سرخ خود را در زلال آيينه آب به تماشا نشسته « سهند » خسته از زخم موشك هاي آمريكايي در ميان شعله هاي آتش و كين آرام آرام مي سوزد.
به دريا نگاه كن ;... به مرغاني دريايي كه لانه هاشان سوخته و بال هاشان شكسته است ! به ستارگاني كه از شاخه آذرخش فروافتاده اند و در آغوش درياها آرميده اند.
بيالله بيا تا براي پرستوهاي دريايي مان كه عاشقانه سوختند آشياني از مهر بسازيم !... در سال يادشان يادواره اي در ميان سروها و لاله هالله!
روابط عمومي نيروي دريايي ارتش