عصرهاي ماه رمضان را كه از گرسنگي ضعف مي كني دوست دارم . انگار همه ي صداها شفاف تر و همه ي رنگ ها درخشان تر مي شود. سبك مي شوي . دلت مي خواهد تا بي انتها بدوي و نوازش باد را بر صورتت و ميان انگشتان از هم گشوده ات حس كني .
كوچك كه بودم وقتي مهر را از سجاده ي مادرم مي قاپيدم و در جهت عكس به طرف مادرم به نماز مي ايستادم موقع قنوت دست هايم را بالا مي گرفتم و خون كم تر به درون دست هايم مي دويد. آن وقت سرخي دست هايم كم رنگ مي شد و من فكر مي كردم به خاطر نماز دست هايم نوراني شده . حالا هم كه اين همه پاييز و بهار از آن سال ها مي گذرد باز هم كوچك بودن را دوست دارم . باز هم رنگ پريدگي صورت ها را نزديك افطار ستايش مي كنم و باز هم دوست دارم بدوم .
خدا كه فرقي نمي كند. اما انگار من با خدا صميمي تر مي شوم . وقتي سحرها از بي اشتهايي به خدا چشم غره مي روم يا وقتي ليوان آب را به دست حسين كوچولو كه تازه ناهارش را تمام كرده مي دهم ياوقتي قدم هايم را تند مي كنم مبادا باميه ها تمام شود... حس مي كنم به من لبخند مي زند.
شايد زيباترين ثانيه ها تيك تاك ساعت قبل از اذان مغرب باشد كه حس مي كنم از درونم نور مي جوشد. نمي دانم چه سري در اين ساعت و در اين ماه است . نمي خواهم بدانم . فقط مي خواهم در آن غرق شوم . در نور.

خوشنويسي در ايران قبل از اسلام :
از دير باز ايرانيان به هنر توجه خاص داشته اند و مردم اين سرزمين كهن همواره كوشيده اند تا از اين پديده در جهت نشاط روحي و زندگي بهتر و زيباتر استفاده كنند.
كنده كاريهاي زيبا بر ظروف مس و بكارگيري نقشهاي متنوع همراه با رنگهاي دلفريب و چشم نواز بر روي قالي و گليم همين طور استفاده از هنر در معماري و زيبا سازي بناها در ظروف سفالي و شيشه اي در ساخته هاي چوبي و.... همه نمايانگر آن است كه ايرانيان هنر را جزئي از زندگي روزانه خود به شمار مي آوردند و در همه امور به نحو شايسته اي از آن استفاده مي كردند. شك نيست كه اولين آفريننده زيبايي ها در جهان و طبيعت ايزد بزرگ و توانا است و هم اوست كه بزرگترين و والا ترين هنرمند به شمار مي رود.
اگر بخواهيم يك تعريف ساده از خوشنويسي ارائه كنيم مي توان گفت : « خوشنويسي زيبا نگاري حروف و كلمات است بر اساس اصول و قواعد مشخص و معين »
هنر خوشنويسي از قديمي ترين هنرهاي سنتي و اصيل در كشور ما محسوب مي شود كه بخصوص بعد از آمدن اسلام به ايران رو به تكامل نهاد. همچنين چون براي نوشتن قرآن و ديگر كتابهاي مذهبي بهداشتي و فرهنگي در بيشتر موارد از هنر خوشنويسي استفاده مي شود. اين هنر باعث انتقال فرهنگ و علوم قديمي به زمان حاضر شده است .
اما قبل از اسلام در ايران انواع خط از جمله خط ميخي پهلوي و اوستايي رايج بود. و حتي در آثار بر جاي مانده چنين بر مي آيد كه ايرانيان در نوشتن آنها به هماهنگي و ضوابط خاصي توجه داشته اند.
خوشنويسي ايراني بعد از پذيرش اسلام
با پذيرش اسلام به وسيله ي ايرانيان خط و زبان قرآني رواج يافت و خطوط ديگر به فراموشي سپرده شد. اولين قرآن هاي اسلام با نوعي خوشنويسي بود كه به نام « كوفي » شهرت داشت .
بعدها و بر اثر مرور زمان انواع ديگر خوشنويسي از جمله « ثلث و نسخ » از كوفي استخراج شد.
عده اي بر اين عقيده اند كه در حدود قرن سوم هجري شخصي ايراني به نام « ابن مقله بيضاوي شيرازي » توانست به اتفاق برادرش با تغييراتي كه در « كوفي » انجام داد « اقلام سته » را به وجود آورد. اما خوشنويسي هايي كه به اقلام سته شهرت يافت خطوط خوشنويسي به نامهاي « تحقيق » « ريحان » « ثلث » « نسخ » « توقيع » « رقاع » بودند. اقلام سته تا حدود قرن ششم و هفتم هجري مهمترين انواع خوشنويسي رايج در ايران به شمار مي آمدند.
اما عده اي ديگر از محققان نسبت دادن ابداع شش نوع خوشنويسي به ابن مقله و برادرش را معقول نمي دانند. آنها عقيده دارند كه اين انواع بر اثر مرور زمان و تكامل به وسيله افراد مختلفي صورت گرفته و « ابن مقله » را فقط تكامل دهنده و مروج آن مي دانند و نه به عنوان به وجود آورنده آن .
اما در ايران قرآن را به « نسخ » مي نوشتند از « ثلث » براي قطعات درشت و نوشتن كتيبه بر سر در مساجد « ريحان » براي نوشتن قطعات و كتابها به كار گرفته مي شد.
امروزه به خاطر قرآن كتاب آسماني مسلمانان همچنان « نسخ » و « ثلث » از رايج ترين انواع خوشنويسي در ايران است .
اشاره شد كه خوشنويسي نسخ و ثلث براي خط قرآني به كار مي رفت و داراي زير و زبر بود. از اين علامتها براي مشخص كردن صداي حروف استفاده مي شد.
در حدود قرن هفتم هجري ايرانيان موفق شدند تا براي خط پارسي نوعي خوشنويسي به وجود آوردند كه نام آن را تعليق گذاشتند و چون علامتهاي زير و زبر و پيش در خط فارسي استفاده نمي شود اين نوع خوشنويسي نيز فاقد اين علامتها بود.
WWW.khoshnevisi.blog fa . com