اشاره : اسرائيل از سال 1337 (1958 ) فعاليت اتمي خود را بطور
مخفيانه با كار برروي راكتور هسته اي « ديمونا » آغاز كرد اما تنها سه سال بعد
آژانس اطلاعات مركزي آمريكا پيش بيني كرد اين رژيم طي ده سال آينده به
توليد بمب اتمي دست خواهد يافت . مسايل پشت پرده مربوط به موضوع
تسليح رژيم صهيونيستي به كلاهك هاي اتمي هرازچند گاهي با هدف
زنده نگاه داشتن آن و ايجاد هراس در ميان حاكمان كشورهاي اسلامي در
رسانه هاي غربي مطرح و به شكل هاي مرموزانه مورد پردازش قرار مي گيرد.
اما بنظر مي رسد در داستانهايي كه پيرامون نحوه دستيابي اسرائيل به
تسليحات هسته اي در رسانه ها عنوان مي شود دو هدف عمده دنبال مي گردد
نخست آنكه برخورداري رژيم صهيونيستي از قدرت اتمي گوشزد مي شود و
دوم آنكه با بيان نقش كشورهاي آلمان , انگليس , فرانسه و آمريكا در تسليح
اتمي اسرائيل تلويحا از اين كشورها بعنوان حاميان اسرائيل ياد مي گردد.
مطلب پيش روي كه نمونه اي از اين نوع تبليغات محسوب مي شود اواسط
ارديبهشت ماه توسط روزنامه « واشنگتن پست » به چاپ رسيد و نشريه
« تايمز عمان » آن را ترجمه و منتشر ساخت حال وهواي مطلب بگونه اي
طراحي شده تا ضمن آنكه از نقش آمريكا در تسليح اتمي اسرائيل اطلاعاتي
را انتقال مي دهد و ليكن در عين حال نفوذ و قدرت صهيونيست ها را در
دولت هاي آمريكا از دوران « جان اف كندي » تاكنون به رخ مي كشد. با هم
پي مي گيريم .
در 18 شهريور 1348 از طرف « ريچارد هلمز » پاكت بزرگ قهوه اي
رنگي به دفتر « اوال » تحويل گرديد. ريچارد هلمز با دست خط خود برروي
پاكت نوشته بود فقط توسط رئيس كاخ سفيد باز شود. محتوي دقيق نامه
هنوز فاش نشده اما آخرين اطلاعات حاكي است كه موضوع نامه در مورد
يكي از سري ترين مسائل سياست خارجي ايالات متحده آمريكا
نمي خواست هيچ كس ديگري به جز رئيس جمهور نيكسون نامه مذكور را باز
كند و از محتواي آن با خبر شود.
نامه خالي فوق هم اكنون در پوشه يادداشت بررسي امنيت ملي در برنامه
اطلاعات دوران رياست جمهوري نيكسون در آرشيو ملي واشنگتن نگهداري
مي شود. يادداشت بررسي امنيت ملي در برگيرنده مجموعه گزارشهاي
سياسي تهيه شده توسط دفتر امنيت ملي كاخ سفيد در زمان رياست
جمهوري نيكسون مي باشد. پوشه هاي يادداشت بررسي امنيت ملي اغلب
خالي مي باشند چون اين گزارشها طبقه بندي شده هستند.
با كمك انتشار بعضي از اين اسناد هم اكنون فهميده مي شود كه يادداشت
بررسي امنيت ملي في الواقع دست و پنجه نرم كردن دولت نيكسون با تحقق
سياست اسرائيل اتمي بود. انتشار اين اسناد امكان تعمق درخصوص مباحث
موردنظر در كاخ سفيد را درسال 1969 ميلادي (1348 ) فراهم مي كند . اين
سال باتوجه به وضعيت مبهم معاهده عدم تكثير سلاح هاي هسته اي براي
تصويب و استقرار آن در جامعه بين المللي , سال بسيار مهمي بود.
تصميم گيرندگان ايالات متحده از اين كه ممكن است كشورهاي خاورميانه با
عدم پذيرش و تصويب اين معاهده همزمان با تلاش براي دستيابي به
سلاح هاي هسته اي باعث شدت يافتن برخوردها و تبديل آن به يك بحران
بزرگ در منطقه شود; احساس نگراني مي كردند. تقريبا چهار دهه بعد در
حالي كه جهان با بلندپروازيهاي اتمي كشورهاي ديگر مبارزه مي كند , نتيجه
اين تاريخ پنهان عملا احساس مي شود.
برنامه اتمي اسرائيل دقيقا ده سال قبل از ارسال نامه « ريچارد هلمز » به
نيكسون شروع شده بود . در سال 1958 (1337 ) اسرائيل به طور مخفيانه
فعاليت عملي خود را براي ساخت راكتور تحقيقاتي « دمونا » آغاز كرد. و
زماني كه هنوز معاهده عدم اشاعه تسليحات اتمي در جهان وجود نداشت ,
بنيانگذاران اسرائيل به اين نظر رسيدند كه دستيابي به تسليحات اتمي براي
آنها ضروري است . در سال 1961 ميلادي (1340 ) آژانس اطلاعات مركزي
آمريكا پيش بيني كرد اين كشور طي ده سال مي تواند به توليد بمب اتمي
دست يابد.
اين موضوع چالش سختي براي تصميم گيرندگان وقت سياست خارجي
ايالات متحده بود. از نقطه نظر تصميم گيرندگان سياست خارجي آمريكا ,
اسرائيل هرچند خارج از مرزهاي تضمين امنيتي آمريكا در جهان بود ليكن
يك دولت كوچك دوست براي ايالات متحده محسوب مي شد. با اين وجود
مقامات رسمي دولت , برنامه اتمي اسرائيل را تهديدي بالقوه براي منافع
ايالات متحده قلمداد مي كردند. « جان .اف .كندي » نگران اين موضوع بود كه
عدم اقدام قاطع بين المللي براي محدودساختن تكثير سلاحهاي اتمي باعث
خواهد شد كه پيدايش 20 تا 30 دولت اتمي در جهان طي دو دهه اينده
امري اجتناب ناپذير باشد.
دولتهاي كندي و جانسون وضعيت را با ارائه طرح پيچيده بازديدهاي
سالانه از راكتور تحقيقاتي دمونا بمنظور اطمينان از عدم توليد سلاح هاي
هسته اي از سوي اسرائيل سروسامان دادند. با اين حال اسرائيل پذيرفته بود
فعاليت هاي خود را در اين زمينه پنهان كند . در اواخر 1966 ميلادي
(1345 ) هرچند اسرائيل تصميم گرفته بود كه آزمايش اتمي انجام ندهد اما
در آستانه اتمي شدن قرار گرفت .
در زماني كه نخست وزير اسرائيل « لوي اشكول » از ايالات متحده در
ژانويه 1968 (ديماه 1347 ) ديدار كرد نظر وزارت خارجه « ليندون
جانسون » رئيس جمهوري آمريكا بر اين بود عليرغم اين كه برنامه اتمي
اسرائيل شتاب زايدالوصفي يافته اما توليد بمب اتمي در برنامه اين كشور
قرار ندارد. درست چند ماه بعد اين پيش بيني غلط از آب درآمد. قبل از پاييز
1968 (1347 ) زماني كه « اسحاق رابين » سفير وقت اسرائيل در واشنگتن
براي « پل وارنكه » معاون وزير دفاع ايالات متحده توضيح داد كه تعهد
اسرائيل اين است كه نبايد اولين كشوري در خاورميانه باشد كه از بمب اتمي
استفاده مي كند , وزارت دفاع آمريكا به اين نتيجه رسيد كه تل آويو به بمب اتم
دست يافته است . براساس صحبت هاي « اسحاق رابين » بمب اتمي براي اين
كه استفاده شود , بايست آزمايش مي شد و علنا اعلام مي گرديد. در نتيجه
اسرائيل به طور تلويحي در رده كشورهاي دارنده بمب اتمي قرار مي گرفت
بدون آن كه از آن استفاده كرده باشد.
سئوال اينجاست كه چگونه بمب اسرائيل به زمان « ريچارد نيكسون » باز
مي گردد نيكسون و مشاور امنيت ملي اش يعني « هنري كسينجر » بر عكس
جانشينان دموكرات خود در ابتدا نسبت به كارآيي معاهده عدم تكثير
سلاح هاي هسته اي شك داشتند و با اين كه ممكن است آنها مايل بوده باشند
تا با بلندپروازيهاي اتمي اسرائيل همراه شوند ولي بايد نظرات مقامات
عاليرتبه وزارت خارجه و وزارت دفاع ايالات متحده را كه متفاوت بود ,
هماهنگ مي كردند.
اسناد تهيه شده در ماههاي فوريه تا آوريل 1969 اواخر بهمن 1347
(تا فروردين 1348 ) حاكي از آن است كه مقامات عالي رتبه هشدارهاي لازم
را در مورد پيشرفت چشمگير برنامه اتمي اسرائيل داده اند. در اين ارتباط
« ملوين ليرد » وزير دفاع وقت آمريكا در مارس 1969 (1348 ) نوشت :
پيشرفت هاي اسرائيل در راستاي منافع ايالات متحده قرار ندارد و بايست
متوقف شوند. از قرار معلوم اين نگراني ها باعث شد تا هنري كسينجر مشاور
امنيت ملي ريچارد نيكسون , فرمان يادداشت بررسي امنيت ملي را با
محوريت برنامه سلاح هاي اتمي اسرائيل در 11 آوريل 1969 (22 فروردين
1348 ) صادر كند . هنري كسينجر در اين برنامه از دفتر امنيت ملي
درخواست نموده تا راه حل هاي سياسي در مورد برنامه اتمي اسرائيل را
بررسي كند. چند هفته بعد موضوع از سوي گروه بررسي هاي عالي برياست
كسينجر به عهده گرفته شده است . در اين گروه « ريچارد هلمز » , « اليوت
ريچاردسون » معاون وزير خارجه , « ديويد پكارد » معاون وزير دفاع و « ارل
ويلز » رئيس ستاد حضور داشته اند.
يكي از گزارش هايي كه از گروه بررسي هاي عالي منشعب از برنامه
اطلاعات دوران رياست جمهوري نيكسون بود , خبر مي دهد دفتر امنيت ملي
بمنظور اعمال فشار بر اسرائيل براي توقف برنامه اتمي متمايل شده است .
چه ميزان فشار بكار گرفته مي شود تا موضوع مفتوح باقي بماند در واقع
« هنري كسينجر » مشاور امنيت ملي نيكسون از مواجعه مستقيم ابا داشت .
« اليوت ريچاردسون » معاون وقت وزارت خارجه در نظر داشت اگر
بررسي هاي ايالات متحده نشان دهد كه برخي تضمين هاي كليدي پاسخگو
نيستند در آن صورت از اهرم فشار استفاده كند. بررسي هاي ايالات متحده
بمنظور مشخص نمودن مقاصد اسرائيل از برنامه اتمي اش بود. در اين شرايط
آمريكايي ها به اسرائيلي ها مي توانستند بگويند كه در برنامه تحويل جت هاي
فانتوم اف ـ 4 تجديدنظر خواهند كرد .
ريچارد نيكسون رئيس جمهوري وقت ايالات متحده در اواسط ژوئيه
1969 نسبت به استفاده ازاهرم جت هاي فانتوم بدبيني خودش را اعلام كرد
لذا وقتي كه اليوت ريچارد سون معاون وزارت خارجه و ديويد پگارد معاون
وزارت دفاع اسحاق رابين سفير وقت اسرائيل را در واشنگتن بتاريخ 29
ژوئيه بمنظور انجام گفتگوهاي اتمي فراخواندند ايده تحقيق و بررسي در
مورد مساله اتمي اسرائيل همراه با بكارگيري فشار عليه اين كشور عملا
منتفي شد. با اين كه هر دو مقام آمريكايي در گفتگو با سفير اسرائيل بر
جدي بودن نظرات خود در مورد مشكل اتمي اين كشور تاكيد داشتند اما در
عمل هيچ تهديدي كه پشتوانه صحبت هاي آنان باشد , وجود
نداشت .
« اليوت ريچاردسون » معاون وزارت خارجه آمريكا سه محور را در
گفتگو با « اسحاق رابين » سفير وقت اسرائيل طرح كرد. اول : اهميت مذاكرات
معاهده عدم تكثير سلاح هاي هسته اي با اسرائيل , دوم : اطمينان از اين كه
عدم ورود به معاهده به منزله عدم در اختيارگرفتن سلاح هاي هسته اي
مي باشد و سوم : اطمينان از اين كه اسرائيل موشكهاي بالستيك جريشو را
توليد و يا مستقر نخواهد ساخت . با اين حال « اسحاق رابين » نسبت به اين
مسائل بي اعتنا بود و فقط بر اين نكته بسنده نمود كه معاهده عدم تكثير
سلاحهاي هسته اي ازسوي كشور متبوعش تحت بررسي قرار
دارد.
« ريچارد نيكسون » رئيس جمهور آمريكا و « گلداماير » نخست وزير
اسرائيل زماني كه در اواخر سپتامبر 1969 (مهر 1348 ) همديگر را ملاقات
كردند , شايد مساله اتمي را مورد بررسي قرار داده باشند. سرنوشت سازترين
لحظه ملاقات خصوصي دو طرف در 26 سپتامبر 1969 (چهارم مهر
1348 ) در دفتر اوال در كاخ سفيد بود . چند روز قبل از ديدار رسمي
نخست وزير اسرائيل از ايالات متحده , وزارت خارجه آمريكا اوراقي را در
اختيار مقامات قرار داد كه اسرائيل به خوبي در مورد بمب اتمي اطلاعات
كافي در اختيار دارد و بدون شك از منابع مادي و توانايي تكنيكي بمنظور
توليد چندين بمب اتمي برخوردار مي باشد. اگر مطالب مندرج در اين اوراق
صحت داشته باشد , حكايت از آن دارد موضوع از آنچه كه دربرنامه
اطلاعات دوران رياست جمهوري نيكسون طرح ريزي شده بود , فراتر رفته و
ايالات متحده فريب خورده است .
سالها بعد « گلداماير » نخست وزير اسرائيل هيچگاه در مورد محتواي
ملاقات خصوصي اش با « ريچارد نيكسون » رئيس جمهور وقت ايالات
متحده سخن نگفت و تنها به اين جمله بسنده كرد : « من نمي توانستم براي
نيكسون در آن موقع بيان كنم و آلان هم به او نخواهم گفت » . هنوز هم
براساس اسنادي كه از حالت سري در اسرائيل خارج شده گلداماير
متقاعدشده كه اسرائيل بايست حقيقت را در مورد مساله اتمي به ايالات
متحده مي گفت و دليل اين موضوع را نيز توضيح مي داد.
حتي بدون ضبط محتواي اين ملاقات حدس در مورد آن امكان پذير
است . احتمالا نيكسون با تقاضاي صداقت و روراستي از طرف مقابل آغاز
كرده و گلداماير نيز به نوبه خود تلويحي اظهار داشته كه به توانايي سلاح هاي
هسته اي دست يافته اما شايد احتياط بيش از اندازه را نيز از طرف مقابل قول
گرفته باشد. چند سال بعد نيكسون در مصاحبه با « لري كينگ » مجري شبكه
تلويزيوني سي .ان .ان گفت : مطمئنا مي دانسته كه اسرائيل بمب اتمي در
اختيار داشته اما در نظر ندارد منبع آن را فاش سازد. نخست وزير اسرائيل
ممكن است به نيكسون در مورد ايده سلاح اتمي اسرائيل به عنوان آخرين
راهي كه مي توان به آن متوسل شد , تعهد داده باشد.
اسرائيل از ميان كنوانسيون هاي پنج گانه منع گسترش سلاح هاي
كشتارجمعي فقط پروتكل ژنو كه مربوط به منع استفاده از گازهاي سمي و
خفه كننده و سلاح هاي ميكروبي و معاهده جامع منع آزمايش هاي
هسته اي را در سال 1969 (1348 ) امضا و تصويب كرده است
اسرائيل در ميان نه كشور خاورميانه و جنوب آسيا كه دست كم به يك يا
چند نوع از انواع سلاح هاي كشتار جمعي مجهز مي باشند; داراي هر سه
نوع سلاح هاي شيميايي , ميكروبي و هسته اي است
ايجاد زرادخانه عظيم هسته اي , شيميايي و بيولوژيك از سوي اسرائيل
در منطقه خاورميانه سبب شده كه برخي از كشورهاي عضو
كنوانسيون هاي پنج گانه منع گسترش سلاح هاي كشتارجمعي احساس كنند
امنيت ملي آنها به شدت در خطر است
زيرنويس عكس :
نماهايي از راكتور اتمي اسرائيل در « ديمونا »
