بسم الله الرحمن الرحيم
عراق , روزهاي حساس و ملتهبي را ميگذراند. صف بندي شديدي در
صحنه سياسي اين كشور وجود دارد كه كاملا نامتعادل و درعين حال , افشاگر
است .
يك صف , قانون و قواعد متعارف بين المللي را محور خواسته هاي خود
قرار داده است و صف ديگر از بي قانوني و فشارهاي اشغالگران و ابزار كثيفي
مانند ترور , بهره ميگيرد.
انتخابات مجلس عراق كه در آذرماه سال گذشته برگزار شد , از نظر
قانون اساسي عراق و براساس عرف بين الملل , اقتضا مي كرد حداكثر تا
يكماه بعد از آن , تكليف دولت رسمي اين كشور كه بموجب قانون اساسي و
راي مردم شكل ميگيرد , روشن شود . از برگزاري انتخابات مجلس تاكنون 4
ماه گذشته ولي هنوز هيچ نتيجه اي از اين نهاد قانوني نصيب مردم عراق
نشده است . عراق , در اين 4 ماه كاملا در بلاتكليفي ادامه حيات داده و همين
بلا تكليفي , راه را براي ناامني بيشتر , رشد بي ثباتي و مداخلات هرچه بيشتر
اشغالگران بويژه آمريكا در اين كشور بازتر كرده است .
دولت آمريكا براي اينكه مهره هاي خود بويژه « اياد علاوي » را در
انتخابات مجلس عراق به پيروزي برساند , با دست و دل بازي بسيار زياد دلار
خرج كرد. اميد آمريكا اين بود كه مهره هايش در انتخابات مجلس پيروز
شوند تا بتواند با شيوه ظاهرا دموكراسي براي عراق دولتي تعيين كند كه
كاملا دلخواه اوست .
با هوشياري مردم عراق , اين اميد به ياس مبدل شد و مهره هاي مورد
نظر آمريكا كمترين كرسي ها را در مجلس عراق به دست آوردند و درست
برعكس انتظار آمريكائي ها , شيعيان به اكثريت رسيدند. پيروزي ائتلاف
يكپارچه شيعيان , خطر بزرگي براي آمريكا محسوب ميشد و به همين دليل
تلاش كرد با ايرادها و اشكالات غير واقعي نتايج انتخابات را زير سئوال ببرد
و سرانجام توانست با كم كردن تعدادي از كرسي هاي ائتلاف شيعيان ,
كرسي هاي آنها را به 128 برساند كه تا اكثريت مطلق 10 كرسي فاصله دارد .
اين , ضربه حساب شده اي بود كه آمريكا بر شيعيان وارد كرد تا مانع
آزادي عمل آنها براي تشكيل بلامنازع دولت شود. اكنون هرچند شيعيان
اكثريت هستند و مجموعه كردها , اهل سنت , ملي گراها و گروه علاوي
مجموعا فقط اندكي از آنها بيشتر هستند , لكن فشار آمريكا و اتحادي كه از
گروه هاي مقابل شيعيان بوجود آورده , راه را برروي آزادي عمل اكثريت
شيعه براي تشكيل دولت بسته است . كردهاي عراق كه روابط نزديكي با
آمريكا دارند , اين نكته را درك كرده اند كه اگر با ائتلاف يكپارچه شيعيان
همكاري كنند , مشكل شيعيان برطرف مي شود و اگر از اين همكاري دريغ
نمايند , طرف مقابل برگ برنده را دردست خواهد داشت و چون انتخاب دوم
مورد نظر آمريكاست , آنها از انتخاب راه اول امتناع ميورزند.
شرايط كنوني از يكطرف چهره دروغين آمريكائي ها را كه مدعي
دموكراسي هستند افشا مي كند و سفر ناگهاني رايس به همراه وزيرخارجه
انگليس به بغداد , اين رسوائي را به اوج رساند , و از طرف ديگر , رهبران
سياسي كرد عراق بايد به اين واقعيت توجه كنند كه اولا شيعيان , اكثريت
مردم عراق را تشكيل ميدهند و در انتخابات نيز اكثريت عظيم كرسي هاي
مجلس را به دست آورده اند و ثانيا در مبارزات ضد ديكتاتوري بويژه در
دوران حزب بعث و حكومت صدام , شيعيان بيشترين سهم را داشتند. ناديده
گرفتن اين واقعيت ها و همراهي كردن با اشغالگران در اين مقطع حساس ,
قطعا در دراز مدت به نفع كردهاي عراق نخواهد بود.
اينها واقعيت هائي هستند كه مورد توجه بسياري از مردم عادي كردستان
عراق قرار دارند و براي آنها موجب تعجب است كه رهبرانشان چنين
واقعيت هائي را ناديده ميگيرند.
ناامن تر شدن عراق كه اين روزها به مثابه ابزاري در اختيار آمريكا قرار
دارد و براي اعمال فشار بر شيعيان مورد استفاده قرار ميگيرد , چيزي نيست
كه به نفع كردهاي عراق باشد. آنها بايد به اين نكته توجه نمايند كه
اشغالگران و مهره هاي آنها هر وقت لازم بدانند از اين ابزار كثيف عليه كردها
نيز استفاده خواهند كرد.
علاوه بر اينها , ثبت شدن همراهي اكراد با آمريكاي اشغالگر در يك روند
ضد دموكراسي آنهم براي رسيدن به منافع زودگذر , از نظر تاريخي و حيثيتي
نيز به نفع اكراد نيست . آيا وقت آن نرسيده است كه رهبران سياسي كرد عراق
به اين واقعيت ها توجه نمايند و همراهي با اكثريت , كه مصالح دراز مدت
كشور و ملت عراق در آنست , را برهمكاري با اشغالگران كه به چيزي جز
منافع استعماري خود نمي انديشند ترجيح دهند !
