گزارش يك وكيل آمريكايي از تبعيض اتمي در جهان
« ديويد كريگر » قاضي و وكيل آمريكايي در گزارشي به شرح جهان
تبعيض آميز اتمي پرداخت .
به گزارش يك پايگاه اينترنتي , وي نوشته است , ايالات متحده آمريكا
در سال 1324 تنها قدرت اتمي جهان بود , از اين رو بدون ملاحظه از
قدرت اتمي خويش عليه شهرهاي « هيروشيما و ناكازاكي » در ژاپن استفاده
كرد.
بسياري از دانشمنداني كه در « طرح مانهاتن » يعني برنامه آمريكايي براي
تكميل بمب اتمي كار مي كردند , به دولت آمريكا اخطار نمودند كه عمليات
اتمي عليه ژاپن مي تواند يك شكل خطرناك رقابت اتمي از سوي اتحاد
جماهير شوروي را در پيش داشته باشد.
گذشت زمان نشان داد كه آنها حق داشته اند.
چهار سال طول كشيد تا شوروي موفق شد به تسليحات اتمي بسيار
پيشرفته دست يابد و در سال 1328 , اولين آزمايش اتمي خويش را به انجام
رساند.
در فاصله سالهاي 1324 تا 1328 , ايالات متحده آزمايش هاي اتمي
بيشماري را انجام داد و موفق شد رقابت در تسليحات اتمي جهان را به نفع
خويش به پايان برساند.
در سال 1328 كه شوروي موفق شد تسليحات اتمي خويش را تكميل و
گسترش دهد , دومين دور رقابت تسليحات اتمي بين اين دو كشور آغاز شد.
اين رقابت تسليحاتي اتمي , پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي و
پايان جنگ سرد يعني اوايل دهه 90 ميلادي به پايان رسيد .
در حدود 15 سال پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي , بريتانيا ,
فرانسه و چين به تكميل و گسترش برنامه تسليحات اتمي خود پرداختند.
در سال 1346 كلوپي از پنج كشور صاحب برنامه تسليحات اتمي شكل
گرفت .
اين پنج كشور تنها كساني بودند كه تسليحات اتمي در اختيار داشته و
همزمان تمامي آنها , عضو شوراي امنيت سازمان ملل متحد بودند.
طبيعتا اين كشورها با در اختيار داشتن اين قدرت از موقعيتي قوي در
معادلات جهاني برخوردار شده و از آن بهره بردند و هر كدام با تهديد ديگر
كشورها , به يكه تازي در اين فن آوري پرداختند.
همه اين كشورها به جز چين كه اعلام كرد هيچگاه آغازگر جنگ اتمي
نخواهد بود , اين امكان را باز نهادند كه در موقع لزوم از اين قدرت عليه
ديگر كشورها استفاده كنند.
امروزه در جهان در حدود 30 هزار بمب اتمي وجود دارد كه از اين
تعداد , 95 درصد توليد ايالات متحده آمريكا و روسيه است .
اين روند همچنان بشدت ادامه دارد و تنها جرياني كه بسيار آهسته پيش
مي رود , تقليل و يا خلع سلاح اتمي در جهان است .
تاكنون كشورهايي كه توليدكننده تسليحات اتمي بوده اند , هيچ نشانه اي
از خود مبني بر دست برداشتن از توليد مجدد و يا عدم گسترش اين صنعت
به ساير نقاط جهان و پديد آوردن جهاني عاري از تسليحات اتمي , نشان
نداده اند.
امروز بزرگترين تهديد براي بشريت وجود كشورهايي است كه با تملك
اين گونه صنايع تسليحاتي , ديگر كشورهاي جهان را تهديد به نابودي و
كشتار مي كنند.
قرارداد عدم گسترش تسليحات اتمي
اواسط سالهاي دهه 60 ميلادي , پس از بحران موشكي كوبا در سال
1341 آمريكا , اتحاد جماهير شوروي و بريتانيا , قراردادي را به امضا
رساندند كه بر مبناي آن از گسترش مجدد تسليحات اتمي جلوگيري مي شد.
آنها از اين نگراني داشتند كه با ادامه اين صنعت در سراسر جهان ,
زندگي بر روي كره زمين كاملا خطرناك شود و در صورت قرار گرفتن
تسليحات اتمي در دستان بسياري از كشورها , خطري جدي آنها را تهديد
كند.
در متن اين قرارداد آمده است كه دولت هايي كه از برنامه اتمي
برخوردار نيستند , اجازه تكميل , ساخت و گسترش فن آوري اتمي را
نخواهند داشت .
همچنين , اين پيمان براي كشورهاي صاحب تسليحات اتمي سه بند زير
را وضع كرد.
ـ به رقابت هاي اتمي هر چه زودتر پايان دهند.
ـ مذاكرات و قراردادهاي اتمي را براي نيت هاي خوب استفاده كنند.
ـ به كشورهايي كه صاحب تسليحات اتمي نيستند , براي تكميل فن
آوري اتمي براي مقاصد صلح آميز ياري رسانند.
پيمان « عدم گسترش تسليحات اتمي » در سال 1347 امضا شد و در
سال 1349 قدرت اجرايي بخود گرفت .
با وجود مفاد موجود در اين پيمان , كشورهاي صاحب فن آوري و
برنامه تسليحات اتمي در سالهاي بعد آنچنان آمادگي براي اجراي اين پيمان
از خود نشان نداده و هيچگاه تلاش نكردند تا جهان را خلع سلاح اتمي كنند
و يا براي مقاصد خير از آن استفاده كنند و دست از رقابت هاي اتمي
بردارند.
در مقابل اين كشورها تلاش كردند تا بر دستيابي ديگر كشورها به
فن آوري هاي اتمي مانع ايجاد كنند و پيمان هايي درباره محدودسازي
تسليحات استراتژيكي چون « اس اي ال تي » و يا پيمان هايي درباره تقليل
تسليحات استراتژيكي چون « اس تي اي ارتي » وضع كردند.
در نتيجه اين پيمانها و قراردادها , رقابت هسته اي نه تنها تقليل نيافت
بلكه روز بروز بيشتر شد و از سوي سازندگان تسليحات اتمي , هيچگونه
نشانه اي كه حكايت از دست بر داشتن از عدم گسترش آن باشد , ديده نشد.
كشورهاي داراي توان هسته اي به كشورهاي ديگر براي ساخت صنايع
اتمي صلح آميز , به دلايل خاصي كمكهاي فراواني كردند.
از عمده دلايل آن فروش رآكتورهاي اتمي به منظور كسب سود فراواني
بود.
اما در اين بخش تجارت , آنها با يك مشكل اساسي روبرو شدند , و آن
نياز رآكتورهاي اتمي به اورانيوم غني شده براي تامين سوخت بود كه اين
اقدام مي توانست موجب توليد پلوتونيوم توسط كشورهاي ديگر شود.
پلوتونيوم را مي توان براي ساخت تسليحات اتمي استفاده كرد.
با زباني ديگر , برنامه انرژي اتمي , بخصوص اين چنين برنامه اي كه
اورانيوم را غني سازد و پلوتونيوم توليد كند , مي تواند به گسترش تسليحات
اتمي بينجامد.
در طول سال ها بسياري از كشورها , پيمان عدم گسترش تسليحات اتمي
را امضا كردند , اما برخي از كشورها كه محدوديتهاي اين پيمان را نپذيرفتند ,
خارج از آن قرار به فعاليت ادامه دادند.
از جمله اين كشورها اسرائيل است كه طبق اطلاعات بدست آمده
حدود 200 بمب اتمي در اختيار دارد .
البته تاكنون اسرائيل هيچگاه به داشتن تسليحات اتمي اقرار نكرده
است .
همچنين هندوستان و پاكستان , اين قرارداد را امضا نكردند.
هندوستان همواره خيلي روشن بيان كرده كه حاضر است فعاليت هاي
اتمي را كنار گذارد , اما نه در شرايط كنوني جهان و نژاد پرستي اتمي موجود.
با زباني ديگر هندوستان اعلام نمود كه حاضر است كشوري بدون
تسليحات اتمي باشد بشرطي كه تمامي كشورهاي ديگر تسليحات اتمي را
نابود سازند.
هندوستان در سال 1353 يك آزمايش اتمي انجام داد و در ارديبهشت
ماه 1377 , مجددا در بعد بسيار گسترده تري به آزمايش تسليحات اتمي
خويش پرداخت .
دقيقا پس از آزمايشات اتمي هندوستان در سال 1377 , پاكستان هم
اولين آزمايشات اتمي خويش را انجام داد و با اين كار به هندوستان نشان داد
كه وي هم از تسليحات اتمي برخوردار است .
هندوستان و پاكستان دو كشوري كه در حال رقابت مي باشند و بارها
بخاطر مشكلاتي در كشمير با هم درگير شده اند , در حالت كنوني در شرايط
مساوي اتمي قرار دارند.
آخرين دولتي كه تصور مي شود به تسليحات اتمي محدودي مجهز
است , كره شمالي است , كشوري كه در دي ماه 1382 از پيمان منع گسترش
سلاح هاي اتمي خارج گرديد.
البته بايد توجه نمود كه تاكنون , هيچكس نتوانسته است با اطمينان ابراز
نمايد كه كره شمالي تسليحات اتمي در اختيار دارد و يا در واقعيت از فن
آوري و امكانات و مواد كافي براي تكميل تسليحات هسته اي برخوردار
است .
كنفرانس سال 1995
بر اساس پيمان منع گسترش سلاح هاي اتمي در سال 1374 يعني
درست 25 سال بعد از قدرت اجرايي گرفتن اين پيمان , كنفرانسي براي
تكميل پيمان و كنكاش جهت چگونگي پيشرفت اين روند برگزار شد.
برخي از كشورهاي تحت قرارداد و بسياري از سازمانهاي جهاني اعلام
كردند كه اين قرارداد , نبايد بمدت نامحدود تمديد گردد.
تمديد نامحدود آن , چك سفيدي را بدست كشورهاي قدرتمند
صاحب اين فن آوري مي دهد كه توسط آن وظايفي را كه در قرارداد قيد شده ,
به نفع خويش ادامه دهند و وظيفه خلع سلاح را به فراموشي بسپارند.
اين دولت ها و گروه ها , منطق خويش را چنين فرمول بندي مي نمودند
كه اين قرارداد بجاي تمديد نامحدود , بايد 5 سال تمديد شود و اگر
كشورهاي صاحب صنايع اتمي به مفاد قرارداد توجه نكردند , آنگاه 10 سال
ديگر تمديد شود.
با تلاش هاي سردمداران صنايع تسليحات اتمي ايالات متحده و دولت
آمريكا , اين قرارداد , براي مدت زمان نامحدود تمديد گرديد.
آمريكا براي اينكه به خواسته خود برسد , برخي از وعده ها را مطرح
كرد.
براي مثال مي توان به نكاتي كه در قطعنامه پاياني اين كنفرانس آمده
است , اشاره كرد.
ـ پايان دادن به مذاكرات براي توقف آزمايشات اتمي در سراسر جهان
تا پايان سال 1996 ميلادي .
ـ شروع و پايان فوري مذاكرات در جهت قراردادي كه توسط آن توليد
پلوتونيوم متوقف گردد.
ـ كشورهاي توليدكننده بطوري سيستماتيك تلاش كنند كه تسليحات
اتمي در سراسر جهان تقليل يابد و در جهت خلع سلاح اتمي بطور كل
حركت نمايند.
ايالات متحده آمريكا , جز اولين كشورهابي بود كه قرارداد را امضا
نمود اما در سال 1378 سناي آمريكا آنرا رد كرد و دولت « جرج بوش » اين
قرارداد را ديگر هيچگاه به سناي آمريكا ارايه نداد.
دولت بوش نشان داد كه آمريكا , در نظر دارد تا نسلي جديد از
تسليحات اتمي را بسازد كه از امواج اتمي بسيار كمتري برخوردار است .
همچنين دولت آمريكا با تمام قوا تلاش كرد تا زمان آزمايشات اتمي را
از 36 به 18 ماه برساند و شواهد نشان مي دهد كه اين كشور آزمايشات اتمي
زير زميني انجام مي دهد.
در محدوده كنفرانس خلع سلاح اتمي سازمان ملل متحد , هيچگونه
مذاكراتي درباره پيماني كه توليد پلوتونيوم را ممنوع نمايد , انجام نشده
است .
همچنين تلاشي براي ضمانت هاي حقوقي عليه استفاده تسليحات اتمي
كشورهاي داراي اينگونه تسليحات انجام نگرفته است .
بنابراين , در اين پروسه ناكامل و نارسا براي پيشرفت تصميم گيري ها
هرگز نمي توان از اين سخن گفت كه كشورهاي صاحب تسليحات اتمي ,
تصميمي جدي و قاطع و واقعي براي تلاش در راه خلع سلاح اتخاذ
كنند.
كنفرانس كنكاش , بررسي و كنترل « ان پي تي » در سال 2000 (1379 )
در كنفرانس كنكاش و كنترل سال 2000 , (1379 ) كشورهاي تحت
قرارداد با هم توافق كردند كه در مجموعه اي از 13 اقدام عملي براي خلع
سلاح اتمي حركت نمايند.
در حقيقت اين وحدت در توافق اولين قدم مثبت جامعه جهاني براي
خلع سلاح اتمي بود.
اين اقدام ها را مجموعه اي از قراردادها براي توقف آزمايشات اتمي و
راه هاي قانوني آن احاطه كرده است .
يكي از اين قراردادها , توقف توليد موادي بود كه براي تهيه بمب اتمي
ضروري است .
همچنين بر برگزاري كنفرانس هاي متعددي براي كنترل چگونگي تلاش
براي خلع تسليحات اتمي , تقويت قراردادهاي ضدموشكي , وضع مفاد
پايه اي كه باعث گردد قانون خلع سلاح اتمي همچنان اجرا گردد و تاييد
صريح و روشن دولت هاي سازنده تسليحات اتمي براي تغيير كامل برنامه
اتمي , تاكيد شد.
متاسفانه دولت هاي سازنده تسليحات اتمي اين اقدامها را جدي
نگرفتند.
در ميان جامعه بين الملل , ايالات متحده آمريكا كشوري بود كه كمترين
توجه را به اين اقدامهاي عملي نمود و براي هر كدام از آنها , موانعي ايجاد
كرد و جلوي پيشبرد آن اقدامها را گرفت .
در اين فاصله , دولت آمريكا قرارداد منع آزمايشات اتمي و قرارداد
ساخت موادي كه باعث ساخت بمب اتم مي شود را زير پا گذاشت و عليه
قراردادي كه از سوي كنفرانس خلع تسليحات اتمي تصويب شد , حركت كرد
و به قرارداد ضد موشك هاي اتمي توجه اي ننمود.
قرارداد منعقده ميان آمريكا و روسيه در سال 1381 مبني بر تقليل
تسليحات تهاجمي استراتژيك (اس او ار تي ) از اين دو كشور مي خواهد كه
تسليحات اتمي آماده براي عمليات را تا دي ماه 1391 از 6000 به 2000
عدد تقليل داده و در نهايت , اقداماتي براي نابودي اين تعداد تسليحات
اتمي صورت پذيرد.
در سال 1391 اين قرارداد به پايان مي رسد و طرفين هيچگونه
محدوديتي براي توسعه تسليحات اتمي نخواهند داشت .
از جنبه هايي هم اين قرارداد مي تواند باعث گسترش بيشتر تسليحات
اتمي گردد.
اين قرارداد به هر دو كشور اجازه مي دهد تا بسياري از ايده هاي اتمي را
براي آينده طرح ريزي نمايند.
از سوي ديگر اين ايده ها و فعاليت ها مي تواند در دستان گروه هاي تندرو
قرار گيرد.
كنفرانس بررسي و كنكاش اخير كه امسال انجام شد , بدون هيچگونه
پيشرفتي و يا قطعنامه پاياني خاتمه يافت و تنها اقدامات كوچكي را تدارك
ديد.
در طول كنفرانس , آمريكايي ها تلاش كردند تا هيچگونه اشاره اي به 13
اقدام عملي در راه خلع سلاح تسليحات اتمي نشود و اين بحث وارد دستور
كار كنفرانس نگردد و اين طور به نظر مي رسيد كه آنها مي خواهند تاريخ را
دوباره بنويسند و خاطره پيشرفت كنفرانس سال 1379 را محو سازند .
خواست اوليه قرارداد منع گسترش تسليحات اتمي اين بود كه جلوي
توسعه و گسترش تسليحات اتمي گرفته شود و از طريق خلع تسليحات اتمي
به سياست اتمي دوگانه پايان دهد.
دولت هاي سازنده تسليحات اتمي همواره موضعشان اين بود كه آنها
بيشتر به يك استاندارد دو پهلو پايبندند تا اينكه خود را موظف به خلع
سلاح اتمي نمايند.
استاندارد دوپهلوي سياست اتمي
در تلاش براي سرپوش گذاشتن به گسترش تسليحات اتمي و ادامه
سياست دو پهلوي اتمي از سوي بوش , نهادي براي امنيت در مقابل گسترش
تسليحات اتمي (پ اس اي ) سازماندهي شد و تشكيل اين نهاد براي اولين
بار در 10 خردادماه 1382 اعلام گرديد .
اعضاي اوليه اين نهاد , شامل دول اروپايي , استراليا و ژاپن و سه دولت
غربي سازنده تسليحات اتمي يعني آمريكا , بريتانيا و فرانسه بودند.
توافقنامه درباره اساس و پايه هاي محدوديت در گسترش سلاح اتمي
اين نهاد , در 13 شهريور 1382 مورد تصويب قرار گرفت .
اولين اساس اين توافقنامه چنين مي گويد , اجراي اقدامات موثر به
تنهايي و يا با راي بقيه دولت ها , براي جلوگيري از انتقال تسليحات كشتار
جمعي , سيستم هاي حامل آن و مواد وابسته به آن توسط دولت ها و يا
سازندگان غير دولتي , انجام شود.
در 18 ارديبهشت 1383 شوراي امنيت سازمان ملل متحد تصميم
گرفت تا قطعنامه 1540 را صادر نمايد .
طبق اين قطعنامه , دول عضو نهاد « پ اس اي » موظفند تا از هر شكل
حمايت از سازندگان غيردولتي دور باشند.
اين قطعنامه از دولت هاي عضو مي خواهد كه كنترل هاي درون كشوري ,
مرزي , صادراتي و گمركي را انجام دهند تا بدينوسيله از گسترش تسليحات
اتمي , بيولوژيكي و شيميايي و مواد حامل آن جلوگيري كنند.
قطعنامه 1540 در واقع بيانگر تلاشهاي شوراي امنيت سازمان ملل
متحد در پشتيباني از نهادهاي امنيتي براي كنترل و عليه گسترش تسليحات
كشتار جمعي است .
قطعنامه شماره 1540 همه كشورها را موظف مي نمايد كه همكاري
بين المللي را گسترش دهند و اگر لازم بود با استفاده از خشونت , از گسترش
سلاح هاي كشتار جمعي جلوگيري كنند.
بدينوسيله , مشخص مي شود كه سياست اتمي دوپهلوي آمريكا همچنان
به قوت خويش باقي است .
اين قراردادها هيچ اشاره اي به تسليحات اتمي كنوني و لزوم خلع آن
نداشته و تنها مي خواهد از گسترش آن جلوگيري نمايد.
براي جامعه بين المللي و هر انسان متفكري اين سوال تعيين كننده وجود
دارد كه « آيا مي توان از گسترش تسليحات كشتار جمعي در جهاني كه از
قدرتمندان و صاحبان تمامي ملزومات زندگي انسانها از يك سو و از سوي
ديگر بي چيزان و كساني كه از هستي ساقط شده تشكيل مي شود » , جلوگيري
كرد.
كساني كه نهادهاي دو پهلوي استاندارد را نمايندگي مي كنند , بنظر
مي رسد كه بر اين اعتقادند كه مي توانند از گسترش تسليحات كشتار جمعي
جلوگيري نمايند , در حاليكه خودشان همچون گذشته زير علامت سئوال در
جهت گسترش تسليحات كشتار جمعي قرار دارند.
تفاهم روي خط صفر
تا زمانيكه تسليحات اتمي و مواد هسته اي در جهان وجود دارد , اين
امكان هست كه دولت هاي ديگر و يا سازندگان غيردولتي به فن آوري
تسليحات اتمي دست يابند و مجازات هاي برقرار شده براي گروه هاي
سازنده غيردولتي تندرو تاثيري بر آنان ندارد.
هر چه بيشتر سلاح هاي اتمي در جهان وجود داشته باشد , به همان
اندازه اين امكان بزرگتر است كه برخي از گروه هاي تندرو به آن دست يابند.
تفاهم جمعي احتياج به عدم وجود تسليحات اتمي و كنترل بين المللي
دارد.
بجاي ماده چهار پيمان عدم گسترش تسليحات كشتار جمعي , بايد خلع
سلاح اتمي وظيفه همه كشورها شود.
اگر از اين جنبه به قضايا بنگريم , نهاد امنيتي (پ اس اي ) و قطعنامه
1540 تنها مرهم هايي هستند كه درد را ساكت مي كنند .
در سال 1381 از سوي بوش اعلام شد كه عراق داراي برنامه تسليحات
كشتار جمعي است .
واشنگتن به كمك انگليس و چند كشور ديگر طرح حمله به عراق را
سازماندهي كرد و براي توجيه افكار عمومي , برنامه كشتار جمعي عراق را
بهانه نمود.
در طول حمله آمريكا به عراق و اشغال اين كشور , هيچ سلاح كشتار
جمعي بدست نيامد و طبيعتا اشغال عراق ديگر كشورها را قانع كرد كه داشتن
سلاح اتمي به نفع آنان است تا بدان وسيله از حمله آمريكا به كشورشان
جلوگيري نمايند.
بايد توجه داشت كه شايد تسليحات اتمي براي دولتي قدرتمند آنچنان
مهم نباشد اما اين مساله براي دولت هاي ضعيف مي تواند بعنوان عامل
ايجاد ترس استفاده شود تا از حمله دشمن قوي جلوگيري نمايد.
تمايل به گسترش
كشورهاي زيادي وجود دارند كه مي توانستند تسليحات اتمي توليد
نمايند اما تصميم گرفتند اين عمل را انجام ندهند.
از جمله اين كشورها , كانادا , سوئد و ژاپن است .
برخي از كشورها نيز برنامه اتمي داشتند , اما از ادامه آن منصرف شدند.
آفريقاي جنوبي در ابتدا به ساخت تسليحات اتمي پرداخت , ولي بعدا
از آن منصرف شد و پيش از پايان حكومتت نژادپرستي در اين كشور , آنرا
منهدم كرد.
اوكراين و بلاروس و قزاقستان زماني كه شوروي سابق بر پا بود , داراي
تسليحات اتمي بودند اما زمان فروپاشي شوروي , تصميم گرفتند تسليحات
اتمي خود را به روسيه تحويل دهند.
برزيل و آرژانتين برنامه اتمي داشتند و در راه ساخت تسليحات اتمي
گامهايي برداشتند , اما از اين برنامه صرف نظر كردند.
از سوي ديگر كشورهايي كه تمايل به توسعه تسليحات اتمي دارند در
معرض مخاطره جدي از سوي كشورهاي قدرتمند قرار مي گيرند.
عاقلانه تر است كه كشورهاي قدرتمند براي امنيت و منافع كشورشان و
همچنين حفظ شهروندان , در پي خلع تسليحات اتمي باشند.
كريگر در پايان اين گزارش آورده است , دقيقا از آنجا كه كشورهاي
قدرتمند جهان به صنايع تسليحات اتمي خويش تكيه نموده اند , كشورهاي
ديگر را تحريك مي نمايند تا به تسليحات اتمي دست يابند و به كلوپ
صاحبان سلاح اتمي بپيوندند.
خبرگزاري جمهوري اسلامي
كشورهاي صاحب فناوري و تسليحات هسته اي تلاش
كردند تا بر دستيابي ديگر كشورها به فن آوري هاي اتمي
مانع ايجاد كنند و پيمان هايي درباره محدودسازي
تسليحات استراتژيكي چون « اس تي اي ال تي » و يا
پيمان هايي درباره تقليل تسليحات استراتژيكي چون
« اس تي اي ارتي » وضع كردند
امروزه در جهان در حدود 30 هزار بمب اتمي وجود
دارد كه از اين تعداد , 95 درصد توليد ايالات متحده
آمريكا و روسيه است . اين روند همچنان بشدت ادامه
دارد و تنها جرياني كه بسيار آهسته پيش مي رود , تقليل و يا
خلع سلاح اتمي در جهان است
در طول سال ها بسياري از كشورها , پيمان عدم گسترش
تسليحات اتمي را امضا كردند , اما برخي از كشورها كه
محدوديتهاي اين پيمان را نپذيرفتند , خارج از آن قرار به
فعاليت ادامه دادند. از جمله اين كشورها اسرائيل است كه
طبق اطلاعات بدست آمده حدود 200 بمب اتمي در
اختيار دارد
براي جامعه بين المللي و هر انسان متفكري اين سئوال
تعيين كننده وجود دارد كه « آيا مي توان از گسترش
تسليحات كشتار جمعي در جهاني كه از قدرتمندان و
صاحبان تمامي ملزومات زندگي انسانها از يك سو و از
سوي ديگر بي چيزان و كساني كه از هستي ساقط شده
تشكيل مي شود » , جلوگيري كرد. كساني كه نهادهاي دو
پهلوي استاندارد را نمايندگي مي كنند , بنظر مي رسد كه بر
اين اعتقادند كه مي توانند از گسترش تسليحات كشتار
جمعي جلوگيري نمايند , در حاليكه خودشان همچون
گذشته زير علامت سئوال در جهت گسترش تسليحات
كشتار جمعي قرار دارند
