بسم الله الرحمن الرحيم
ناهنجاري هاي اجتماعي در جامعه امروز ايران , واقعيتي
انكارناپذير است . اين ناهنجاري ها لايه هاي گوناگوني دارد كه با
هر كدام بايد به تناسب برخورد كرد.
آنچه در خيابانها , معابر و اماكن عمومي ديده مي شود ظاهر
ترين لايه ها هستند. لايه ديگر , ناهنجاريهاي موجود در ادارات
است . لايه هاي پنهان تر , به اماكن خصوصي , منازل و برخي
روابط ويژه مربوط ميشوند كه به عنوان مقوله هاي مهم در جاي
خود قابل پرداختن هستند.
بيش از اين لايه هاي پنهان و پيش از اينها بايد به لايه هاي
آشكارتر يعني خيابانها , معابر , اماكن عمومي و ادارات پرداخته
شود. درست است كه برخورد با لايه هاي آشكار , خطر رانده
شدن ناهنجاري ها به لايه هاي پنهان را ممكن است به همراه
داشته باشد , ولي اگر همزمان با درمان اين بيماري در آشكارترين
لايه ها , تلاش قابل قبولي براي درمان ريشه اي و اساسي اصل
اين بيماري صورت بگيرد , قطعا توفيقات چشمگيري براي حل
مشكل ناهنجاري هاي اجتماعي در همه لايه ها نصيب خواهد
شد. زيرا قدم برداشتن در راه نصرت دين خدا و جاري ساختن
احكام الهي در جامعه باهدف سالم سازي محيط زندگي بندگان
خدا , بي ترديد نصرت الهي را به همراه خواهد
داشت .
خوشبختانه اكنون ابزار كار نيز در اختيار مسئولان قرار دارد.
دولت , قوه قضائيه و ضابطين دستگاه قضائي همه با هم هماهنگ
هستند و مسئولان بخش فرهنگي دولت نيز , طبق آنچه تاكنون
اعلام كرده اند , انگيزه كافي را براي انجام اين كار دارند. همه
مردم نيز از دولت جديد , با توجه به شعارهائي كه مطرح كرده ,
انتظار دارند به ناهنجاريهاي اجتماعي , كه ريشه در تهاجم
فرهنگي بيروني و انفعال فرهنگي دروني چند سال اخير دارد ,
خاتمه دهد.
اگر مسئولان فرهنگي اين سئوال را مطرح كنند كه مبارزه با
ناهنجاريهاي اجتماعي را از كجا بايد شروع كرد شايد
مناسب ترين پاسخ , يا لااقل يكي از مناسب ترين پاسخ ها اين
باشد كه از سه نقطه ميتوان اين كار را شروع كرد , ادارات ,
تلويزيون و سينما.
ادارات ما اكنون صحنه هاي نمايش رفتارهاي كاملا متفاوت
و متضاد كارمنداني هستند كه عده اي با ظاهري كاملا اسلامي و
متناسب با آداب و رسوم و اخلاق و رفتار و سنت هاي جامعه اي
كه در آن زندگي مي كنيم و عده اي ديگر با ظاهري كاملا نامتناسب
با مقررات و فرهنگ و سنت هاي ما در محل كار حاضر ميشوند.
البته خود ادارات و دستگاه هاي دولتي و شركت ها نيز يكسان
نيستند و نوع رفتار و ظاهر كارمندان آنها با توجه به نوع
مراقبت هائي كه از بالا اعمال ميشود متفاوت است .
مردم از ورود به اداراتي كه مظهر ناهنجاري هاي گوناون
اجتماعي , اعم از وضع ظاهري كارمندان بويژه زنان تا
پاسخگوئي آنها به مراجعين , هستند بشدت امتناع و اكراه دارند
و فقط به حكم ضرورت است كه به آنها مراجعه مي نمايند.
دولتي كه ميخواهد جامعه را براساس موازين اسلامي اداره كند ,
بايد ادارات را به مظهر رفتارهاي اسلامي تبديل نمايد. اين كار ,
البته ميسر است بشرط آنكه افرادي معتقد و پاي بند به احكام
دين در راس ادارات و دستگاه ها قرار داشته باشند , افرادي كه
انگيزه هاي كافي براي حاكم ساختن احكام الهي در جامعه بخشي
از وجود آنها باشد.
از وزير گرفته تا معاونان وزير , تا مديران كل و تا روساي
ادارات , همه بايد از چنين انگيزه اي برخوردار باشند. اكنون كه
دولت جديد درحال انتخاب مديران است , ميتواند اين خواسته
را تحق بخشد. به اين ميزان نيروي مورد نياز در بدنه دستگاه هاي
دولتي موجود است بشرط آنكه دولت خود را در چارچوب هاي
تنگ جناحي و گروهي محبوس و محدود نكند و معيار انتخاب ,
فقط تعهد و تدين و كارائي باشد منهاي وابستگي هاي حزبي و
جناحي .
تلويزيون و سينما اگر فرهنگ سازي بر معيارهاي اسلامي را
در پيش بگيرند و از درويش كردن چشم دوربين هايشان
خودداري كنند , اين همراهي ها قطعا در توفيق مسئولان براي حل
معضلات و ناهنجاريهاي اجتماعي در لايه هاي آشكار جامعه
موثر خواهد بود. در سالهاي اخير , تلويزيون و سينما سهم
عمده اي در دامن زدن به اين ناهنجاري ها داشتند و راه يافتن
ناهنجاريها به ادارات نيز از نتايج فرهنگ سازيهاي اين دو رسانه
بسيار مهم و موثر بود.
هرچند نقش ماهواره و ساير ابزارهاي مخرب فرهنگي ـ
اجتماعي وارداتي را نميتوان در گسترش ناهنجاريهاي اجتماعي
ناديده گرفت , ولي تلويزيون و سينما به دليل انتسابي كه اولي به
نظام حاكم دارد و مجوز و تسهيلاتي كه دومي از همين نظام
ميگيرد , سهم بسيار زيادتري در اين زمينه دارند. درست به همين
دليل است كه براي مبارزه با ناهنجاريهاي اجتماعي بايد از
تلويزيون و سينما و همزمان , از ادارات شروع كرد. اسير
بحث هاي تكراري شدن و معماهائي نظير « تقدم مرغ بر تخم مرغ
يا بالعكس » مطرح كردن همان و يك چهار سال ديگر مجال به
تاخت و تاز ناهنجاريها بر بدن نحيف اين اجتماع دادن همان !
مسئولان دولت جديد , حتي اگر به فكر جايگاه خود هم باشند ,
براي آنكه صداقت و كارائي خود را به مردم نشان دهند بايد از
ورود به اين بحث هاي ملال آور , پرخرج و وقت كش , پرهيز كنند
و وارد صحنه عمل شوند و به ياد داشته باشند كه دو صد گفته
چون نيم كردار نيست .
