آريل شارون نخست وزير رژيم صهيونيستي امروز براي ديدار با
مقامهاي فرانسوي وارد پاريس مي شود او در اين ديدار قرار است با ژاك
شيراك رئيس جمهور فرانسه در زمينه مسائل مهم خاورميانه به خصوص
موضوع توافق ميان فلسطينها و اسرائيل به بحث و گفتگو بپردازد.
شارون پيش از سفر به پاريس يك بار ديگر درخواست جنجال برانگيز
خود مبني بر مهاجرت يهوديان فرانسوي به سرزمينهاي اشغالي را تكرار
كرد . (خبرگزاري مهر 84,4,31 )
در همين رابطه احزاب سياسي و انجمن هاي دفاع از حقوق بشر در
آستانه سفر شارون به فرانسه و به مناسبت سالگرد اعلام حكم دادگاه لاهه كه
در آن خواستار توقف ساخت ديوار حايل بين فلسطين و اسرائيل شده است
در مركز پاريس تجمع اعتراض آميزي را برپا كردند . (1 )
نخستين سفر شيراك به اسرائيل در مهرماه 1375 صورت گرفت كه به
اختلاف ميان هيئت فرانسوي و ماموران امنيتي اسرائيل انجاميد و نزديك
بود به يك حادثه ديپلماتيك منجر شود. در آن زمان شيراك به دعوت بنيامين
نتانياهو نخست وزير وقت اسرائيل عازم سرزمينهاي اشغالي شد ولي در
بيت المقدس ماموران امنيتي اسرائيل تلاش داشتند ميان شيراك با
خبرنگاراني كه از او راجع به مذاكرات موسوم به « صلح خاورميانه » سئوال
مي كردند , فاصله بيندازند و مانع مصاحبه شوند. شيراك نيز با مشاهده اين
تلاش بر سر ماموران امنيتي فرياد زد و به آنان اعتراض كرد. اين بحران با
دلجوئي نتانياهو خاتمه يافت و دولت اسرائيل مانع از آن شد كه به يك مانع
ديپلماتيك تبديل شود.
با اينكه سفر وزيران خارجه فرانسه و رژيم صهيونيستي به پايتختهاي
يكديگر جريان دارد اما شارون بهمن ماه سال گذشته دولت فرانسه را به
خاطر حمايت نكردن از پيشنهاد آمريكا براي گنجاندن نام حزب الله در
فهرست سازمانهاي تروريستي مورد انتقاد قرار داد. با اين حال وي در
مصاحبه با روزنامه فيگارو تلاش دولت فرانسه براي رويارويي با
يهودستيزي را ستود. او گفت كه اسرائيل همواره تمايل دارد يهوديان فرانسه
به اراضي اشغالي مهاجرت كنند. نخست وزير رژيم صهيونيستي همچنين
صريحا اعلام كرد كه هدف ما از اين دعوت جذب يك ميليون يهودي به
اراضي اشغالي ظرف 15 سال آينده از سرتاسر جهان بويژه فرانسه است . (2 )
شارون در تشريح سياست اسرائيل از اين اقدامات گفت : « سياست ما
همان افزايش تعداد ساكنان يهودي در اسرائيل به اندازه ممكن است بدين
ترتيب روشن است كه هيچ كس نمي تواند واقعيت موجود يهودستيزي در
فرانسه را ناديده بگيرد » .
دعوت شارون از يهوديان فرانسه براي مهاجرت به سرزمينهاي اشغالي
احتياج به ادله اي دارد كه صهيونيستها سعي مي كنند با مانور دادن بر روي
برخي وقايع كوچك در فرانسه و يا هر كشور ديگري از اين موضوعات
استفاده هاي تبليغاتي كرده و موجهايي ايجاد كنند.
رژيم صهيونيستي طي دهه هاي گذشته همواره سعي در مظلوم نمايي
داشته و خواسته است جهانيان را متقاعد كند كه چون به يهوديان در
كشورهاي ديگر ظلم مي شود , آنها با مهاجرت به سرزمينهاي اشغالي
مي توانند از حمايت رژيم صهيونيستي برخوردار شوند.
سال گذشته رويداد كوچكي در پاريس به وقوع پيوست كه صهيونيستها
ماهرانه از آن استفاده تبليغاتي چندروزه اي را كردند , اما در انتها , اين ماجرا
مايه شرمساري بانيان اين نقش شد.
« ماري » يك زن يهودي جوان 23 ساله به همراه نوزاد 13 ماهه خود
تيرماه سال گذشته با مراجعه به پليس فرانسه ادعا كرد كه در مترو حومه
شهري پاريس موسوم به « آر.او.آر » به خاطر يهودي بودنش مورد آزار و
خشونت 6 جوان مهاجر سياه پوست و عرب تبار قرار گرفته است .
اين زن يهودي در حالي كه مي گريست و ملتهب به نظر مي رسيد با
وضعيتي آشفته اعلام كرد كه شش جوان سياه و عرب تبار به وي حمله
كرده اند و با خشونت هرچه تمامتر او را مورد ضرب و شتم قرار داده اند.
او با نشان دادن قسمتي از لباس خود كه با تيغ پاره شده بود و همچنين
بخشهايي از بدن خود كه با خودكار علامت صليب شكسته نازيها بر آن نقش
بسته بود , مدعي شد مهاجمان به بهانه يهودي بودن وي را حدود 15 دقيقه
مورد ضرب و شتم وتهديد قرار داده اند. وي گفت كه مهاجمان حتي به
كودك وي نيز تعرض كرده و با حالتي خشونت بار از وي جدا و به كالسكه اش
پرتاب كرده اند . (3 )
نخستين خبر از اين حادثه از سوي خبرگزاري دولتي فرانسه « آ.اف .پ »
به سراسر جهان مخابره شد. رويداد فوق كه ظاهرا در حضور شماري از
مسافران قطار و با بي تفاوتي آنان به وقوع پيوسته بود , به اندازه كافي براي
برانگيختن احساسات و افكار عمومي فرانسويان كافي به نظر مي رسيد.
« يهودي » انگاشتن زن جوان از سوي مهاجمان نيز اين حركت را به عنوان
حركتي « يهودستيزانه » در ميان رسانه ها و سياستمداران فرانسوي مطرح
ساخت و بعدي تبليغي و بسيار شديدي را در مظلوم نشان دادن يهوديان و
حمله غيرمستقيم به جامعه مسلمانان اين كشور برانگيخت . اين اقدام درست
يك روز پس از سخنراني سال گذشته ژاك شيراك رئيس جمهوري فرانسه
صورت گرفت كه در آن بر ضرورت مقابله با حركتهاي يهودستيزانه در اين
كشور تاكيد شده بود. با اين همه داستان به اينجا ختم نشد بدنبال اين حركت
سياستمداران فرانسوي با شتاب هرچه بيشتر اين رويداد را محكوم كردند و
در مطبوعات فرانسه بر ضرورت مقابله با خشونت و يهودستيزي در كشور
تاكيد شد كه اين اقدام ها بسيار تند و قاطع و حتي بي سابقه بود.
كاخ اليزه نيز در همان شب , در اقدامي كه به ندرت به وقوع مي پيوندد ,
متن بيانيه ژاك شيراك رئيس جمهوري كشور را در خصوص اين حادثه
خشونت بار و يهودستيزانه به تمام مطبوعات و رسانه هاي گروهي فرانسه و
نمايندگي هاي بنگاه هاي خبري مقيم اين كشور ارسال كرد. در بيانيه كاخ اليزه
آمده بود كه رئيس جمهوري فرانسه از خبر تعرض به يك زن جوان يهودي
در قطار شهري « وحشت زده » شده است .
جو ملتهب و ناآرام رسانه اي و سياسي فرانسه كه افكار عمومي اين
كشور را به دليل تعرض غيرانساني به يك زن بي دفاع در حضور فرزند
خردسالش تحت تاثير قرار داده بود , سراسر فرانسه را دربرگرفته و خشم و
انزجار عمومي را نسبت به خشونت و عاملان چنين پديده اي برانگيخت .
چندروزي از اين حادثه نگذشته بود كه زن جوان در برابر پرسشهاي فني
پليس ناگزير به اعتراف شد و به نمايشي و دروغ بودن تمام ادعاهاي خود
اعتراف كرد. در اين رويداد و رويدادهايي از اين دست جامعه يهوديان
فرانسه با تمام توان در بهره برداري تبليغاتي از حادثه اي ادعايي كوشيدند تا
ساير شهروندان فرانسوي را به دنباله روي از خود مجبور سازند و برخي
مطبوعات تحت نفوذ صهيونيسم بين المللي از اين حادثه استفاده هاي
تبليغاتي وسيعي به عمل آوردند.
حكايت اين داستان , دروغ پردازيهاي تاريخي يهوديان صهيونيسم را به
خوبي نمايان مي سازد. صهيونيستها از اين گونه داستان سرائي ها هميشه
بهترين استفاده ها را كرده اند و درخواست هاي مكرر مقامهاي صهيونيست از
جمله آريل شارون از يهوديان فرانسه براي مهاجرت به سرزمينهاي اشغالي
به پيش زمينه هايي همچون مظلوم نمايي اين زن فرانسوي احتياج دارد. اين
رويداد منجر به آن شد كه آريل شارون نخست وزير رژيم صهيونيستي سال
گذشته نيز يك هفته پس از اين ماجرا از يهوديان فرانسه خواست هرچه
زودتر به دليل تهديدهاي يهودستيزي در اين كشور به فلسطين اشغالي
مهاجرت كنند . (4 )
اما اين درخواست غيرمنطقي خشم مردم فرانسه را برانگيخت و باعث
شد تا ژاك شيراك رئيس جمهور فرانسه به اطلاع شارون برساند كه مايل
نيست وي به پاريس سفر كند . (5 )
در اين رابطه روزنامه « فيگارو » چاپ پاريس نوشت : حمله آريل شارون
به فرانسويها به دو دليل ناشايست است : اول اينكه فرانسه يهودستيز نيست
و دوم اينكه خود شارون اين موضوع را مي داند.
نفوذ صهيونيستها در فرانسه به قدري زياد است كه در سال 1369
قانوني در اين كشور به تصويب رسيد كه براساس آن انكار جنايت عليه
بشريت يا كوچك شمردن آن جرم محسوب شده و مرتكبين آن بر جرايم
نقدي و زندان محكوم مي شوند.
حتي ژان پير رافارن نخست وزير فرانسه آبانماه سال گذشته اعلام كرد كه
فرانسه قانوني را مبني بر تشديد مجازات هاي عاملان اقدامات نژادپرستانه و
يهودستيزانه تصويب كرده است . (6 )
نفوذ صهيونيستها در فرانسه منجر به آن شده كه هر سخني عليه
صهيونيسم و نژادپرست بودن صهيونيستها با واكنش هاي شديد مقامات اين
كشور روبرو شود. تحت تاثير اين فشارها , بسياري از صاحبنظران مسائل
تاريخي و سياسي به خاطر عقايد خود درباره صهيونيسم به بند كشيده شده
و يا آثارشان قرباني سانسورهاي دائمي شده است . روژه گارودي فيلسوف
مسلمان فرانسوي به خاطر تحقيقات و كشف خود راجع به دروغ بودن
كوره هاي آدم سوزي در دوره حكومت نازيها در اروپا , چند بار در فرانسه
بازداشت و جريمه و ممنوع القلم شده و به دفعات مورد تعرض اقليت
صهيونيستهاي فعال در فرانسه شده است .
وزارت امور خارجه فرانسه سال گذشته اظهارات آلن منارگ معاون
راديو بين المللي فرانسه را درباره نژادپرستي رژيم اشغالگر قدس غيرقابل
قبول خواند و از او خواست بطور رسمي از رژيم صهيونيستي عذرخواهي
كند. او در كتابي تحت عنوان « ديوار شارون » به انتقاد از سياستهاي آريل
شارون نخست وزير اسرائيل پرداخته است . (7 )
در همين رابطه يك دانش آموز فرانسوي به دليل اظهارات ضديهودي
حين يك سفر علمي به اردوگاه نازي آشوبتز از دبيرستان اخراج شد. اين
دانش آموز نوجوان فرانسوي از اقدام نازيها در سوزاندن يهوديان استقبال
كرده بود . (8 )
در حادثه حمله به كنيسه يهوديان در سال 1382 نيز صهيونيستها با
استفاده از اهرمهاي رسانه اي خود در فرانسه و جوسازيهاي خبري سعي در
مظلوم نمايي داشتند. صهيونيستها همواره مي خواهند به جامعه فرانسه فشار
آورند كه يك نوع يهودستيزي در اين كشور رواج دارد كه منجر به ناامني
براي يهوديان فرانسه شده است .
ژاك شيراك رئيس جمهور فرانسه نيز همواره اقدامات به اصطلاح
يهودستيزي در اين كشور را متوجه اقليتي از مسلمانان اين كشور كرده است
او در مصاحبه اي كه با روزنامه صهيونيستي « يديعوت آهارونوت » انجام
داد , گفت : « اقليتي در اروپا وجود دارد كه در رابطه با مسئله فلسطين در خود
احساس تحقير مي كند و اين احساس به اقدامات يهودستيزي منجر شده
است » . (9 )
اين نكته را نبايد ناديده گرفت كه رژيم صهيونيستي تمام يهوديان جهان
را شهروند اسرائيل مي داند و به نقش گروههاي صهيونيست در ديگر
كشورهاي جهان بويژه در كشورهاي اروپايي و آمريكاي شمالي در
حمايت هاي سياسي و اقتصادي از خود و نيز تاثيرگذاري بر سياستمداران
اين كشورها , اميد فراواني بسته است . اميدي كه نه تنها بسياري از اوقات
تحقق يافته است , بلكه گروههاي صهيونيستي در خارج از اسرائيل امروز ,
يكي از اركان اصلي تقويت اشغالگران بيت المقدس محسوب مي شوند.
در فرانسه , كشوري كه تا 6 قرن پيش يهوديان از نظر شمار و موقعيت ,
هيچ حضوري در آن نداشتند و تا قرن پيش به عنوان اقليتي كوچك در
بسياري از اوقات با برخوردهاي تحقيرآميز ديگر شهروندان فرانسه روبرو
بودند , اينك با يك تشكيلات منسجم 800 هزار نفري نبض قدرت را در
عرصه هاي مهم اين كشور به ويژه عرصه هاي اقتصادي در دست دارند. با
چنين جايگاهي است كه سياستمداران فرانسوي نمي توانند نقش گروههاي
يهودي را در آن كشور ناديده بگيرند.
در اين ميان حزب سوسياليست فرانسه به عنوان مهمترين گروه چپگراي
آن كشور از نظر پيشينه تاريخي و سابقه فعاليتهاي حزبي خود روابطي
تنگاتنگ با گروههاي يهودي داشته است . روابطي كه پس از به قدرت
رسيدن سياستمداران سوسياليست , نمادي عيني به خود گرفته است .
به نوشته روزنامه ليبراسيون چاپ پاريس رژيم صهيونيستي همواره بر
روي دوستي با چپهاي فرانسه بيش از راستهاي آن كشور حساب مي كرده
است . در زمان « گي موله » در جمهوري چهارم بود كه پاريس سياست تجهيز
« تل آويو » به سلاح جنگي تا بمب هسته اي را در پيش گرفت . در همان سالها
بود كه « شيمون پرز » كه مسئول خريدهاي نظامي اسرائيل بود توانست
دفتري به همين منظور در وزارت دفاع فرانسه ايجاد كند.
در دوران حكومت « فرانسوا ميتران » بود كه دوستي پاريس و تل آويو به
اوج خود رسيد . « ژاك اتالي » كه خود يهودي و 14 سال رئيس دفتر ميتران
در زمان رياست جمهوري وي بود , اين جمله را از قول او نقل مي كند كه
« ميتران شيفته اسرائيل و قوم يهود بود » . جمله اي كه به نظر نمي رسد
اغراق آميز باشد چرا كه ميتران خود با زني يهودي پيوند زناشويي بسته بود و
دو فرزند وي كه يهوديت را از مادر به ارث برده اند براي خدمت سربازي ,
خود را به واحدهاي ارتش رژيم صهيونيستي معرفي كرده بودند.
در برابر آنچه به عنوان نمادهايي از روابط نزديك سوسياليستها با رژيم
صهيونيستي عنوان شد ميتران نظري نيز به سياست جناح راست فرانسه در
قبال مسايل خاورميانه و به ويژه روابط پاريس و تل آويو داشت . راستگرايان
فرانسه كه به نوعي خود را ميراث داران « ژنرال دوگل » مي دانند در عرصه
سياسي نيز همچنان خود را وفادار به آرمانهاي وي معرفي مي كنند. به همين
دليل است كه برخي , عمده ترين تشكل راستگراي فرانسه , يعني حزب
« تجمع براي جمهوري » را « گليست » مي دانند.
« ژنرال دوگل » با وجود آنكه براي نخستين بار « ديويد بن گوريون » از
سران و بنيانگذاران رژيم صهيونيستي را در كاخ اليزه به حضور پذيرفت اما
جمله معروف وي كه در مذمت صهيونيسم ادا شد تا مدتها توجه
سياستمداران جهان را به خود جلب كرده بود.
دوگل در سال 1346 و پس از تجاوز نظامي رژيم اشغالگر قدس به
كشورهاي عرب همسايه خود , قوم يهود را « قومي سلطه جو »
خواند.
جانشينان راستگراي دوگل را راس هرم قدرت سياسي فرانسه چون
« ژرژ پمپيدو » , « والري ژيسكاردستن » و « ژاك شيراك » نيز در سالهاي پس
از دوگل , هر يك به نوعي سياست وي را در خاورميانه پي گرفتند و به
گونه اي همراه با اعتدال ضمن حفظ روابط دوستانه پاريس و تل آويو , بر
نزديكي و دوستي با كشورهاي عرب نيز تاكيد داشتند. در اين ميان در
سالهاي دهه 1350 دوستي شخصي « ژاك شيراك » به عنوان نخست وزير
فرانسه با رهبران عرب چون « معمر قذافي » و « صدام » و خريدهاي نظامي
گسترده كشورهاي عربي از فرانسه بسيار قابل تامل بود.
« ژاك شيراك » از زمان رسيدن به رياست جمهوري فرانسه ايجاد توازن
در سياست خارجي آن كشور در خاورميانه را مدنظر قرار داد. برخورد
شيراك با ماموران امنيتي رژيم صهيونيستي در بيت المقدس در سال 1375
و همچنين نقش مثبت پاريس در پايان بخشيدن به بحران حمله اسرائيل به
جنوب لبنان در همان سال , جلوه هايي از سياست متوازن فرانسه در
خاورميانه بود.
رئيس جمهوري فرانسه در اين سالها هيچگاه شخصيتي ضداسرائيلي
تلقي نمي شد اما در همان حال موفق به بهره برداري از دوستي خود با
كشورهاي عربي به منظور حفظ و تثبيت جايگاه پاريس در خاورميانه شد.
نگاهي به مواضع « ليونل ژوسپن » شخصيت برجسته سوسياليستهاي
فرانسه در خصوص مسايل خاورميانه مي تواند به درك بهتر نقطه نظرهاي
وي در اين زمينه كمك كند.
ژوسپن در سال 1375 به عنوان دبيركل حزب سوسياليست , به انتقاد از
مواضع شيراك در زمينه سياست عربي فرانسه پرداخت و تصريح كرد : « من
آنچه را كه سياست عربي فرانسه ناميده شده است , نمي پسندم . به نظر من
پاريس بايد يك سياست خاورميانه اي منسجم اتخاذ كند كه همه كشورهاي
منطقه از جمله اسرائيل را به عنوان كشوري دوست دربرگيرد. » « ليونل
ژوسپن » يكسال بعد در گفت وگو با نشريه « تريبون يهوديان » خاطرنشان كرد :
« هيچكس نمي تواند نسبت به دوستي ديرينه « فرانسوا ميتران » و
سوسياليستها با اسرائيل ترديدي داشته باشد » .
از سوي ديگر گرايش يهوديان فرانسه و گروههاي صهيونيستي آن كشور
به سوسياليستها نيز به عنوان واقعيتي انكارناپذير در بسياري از اوقات ,
نمادي عيني مي يابد و حتي به بروز انتقاداتي از راستگرايان فرانسه منجر
مي شود. به گفته « هايدنبرگ » رئيس شوراي موسسات يهودي فرانسه ,
بزرگترين نهاد صهيونيستي آن كشور , « فرانسه هيچگاه پس از سال 1346
موفق به جلب اطمينان كامل اسرائيل نشده است . » سخناني كه اشاره اي
آشكار به مواضع « ژنرال دوگل » در همان سال در سلطه گر خواندن قوم
يهودي تلقي شد.
به هر حال سياست كلي فرانسه در خاورميانه كه همواره خواستار ايفاي
نقش فعالتر در اين منطقه است بر نوعي توازن در دوستي با رژيم
صهيونيستي و كشورهاي عربي استوار است . با اين حال اگر نقش
شخصيتهاي سياسي را در تعيين سياست خارجي در نظر داشته باشيم ,
مي توان به تفاوت ديدگاهها و نگرشهاي دولتمردان راستگرا و چپگراي آن
كشور وقوف بيشتري يافت .
منابع :
1 ـ روزنامه ابرار ـ 84,4,20
2 ـ خبرگزاري جمهوري اسلامي به نقل از خبرگزاري رويترز ـ 84,4,31
3 ـ روزنامه جمهوري اسلامي ـ 84,4,20
4 ـ روزنامه جمهوري اسلامي ـ 84,4,28
5 ـ روزنامه كيهان ـ 84,4,30
6 ـ روزنامه جمهوري اسلامي ـ 83,8,11
7 ـ روزنامه جمهوري اسلامي ـ 83,7,26
8 ـ روزنامه جمهوري اسلامي ـ 83,10,17
9 ـ روزنامه جمهوري اسلامي ـ 82,11,25
يهوديان فرانسه كه تا يك قرن پيش كمترين وزنه اي در اين
كشور به شمار نمي رفتند اينك عليرغم جمعيت محدود 800
هزار نفري خود نبض قدرت را در عرصه هاي مهم اين كشور در
دست دارند
آريل شارون نخست وزير رژيم صهيونيستي طي يك سال
گذشته دوبار يهوديان فرانسه را براي مهاجرت به سرزمينهاي
اشغالي تشويق كرده كه اين امر موجب نارضايتي مقامات
فرانسوي شده است
نخست وزير اسرائيل صريحا اعلام كرده است كه هدف ما از
دعوت يهوديان به سرزمينهاي اشغالي جذب يك ميليون
يهودي ظرف 15 سال آينده از سراسر جهان به ويژه فرانسه
است
نفوذ صهيونيستها در فرانسه منجر به آن شده كه هر سخني
عليه صهيونيسم و نژادپرست بودن صهيونيستها با واكنش هاي
شديد مقامات اين كشور روبرو شود
