بسم الله الرحمن الرحيم
در بازار داغ تبليغات انتخابات رياست جمهوري , وعده هاي زيادي به
مردم داده مي شود كه بسياري از آنها با مقدورات كشور همخواني ندارد.
اينكه چرا چنين وعده هائي به مردم داده مي شود , سئوالي است كه نامزدهاي
رياست جمهوري بايد به آن پاسخ بدهند , امكاناتي نيز وجود دارند كه بايد
مورد توجه وعده دهندگان و شايد حتي مسئولان برگزاري انتخابات قرار
گيرند.
1 ـ ايجاد شور و نشاط انتخاباتي در مردم با اين هدف كه تعداد زيادتري
از هموطنان در انتخابات شركت كنند , يك اصل است كه همه بويژه نامزدهاي
رياست جمهوري بايد به آن همت نمايند. حضور مردم در پاي صندوق ها
هرچه بيشتر باشد , پشتوانه مردمي نظام بيشتر جلوه خواهد كرد. بنابر اين ,
نامزدهاي رياست جمهوري اگر با هدف ايجاد شور و نشاط انتخاباتي در
مردم , اقدام به دادن وعده هاي عمراني و اقتصادي و اجتماعي نمايند , في
نفسه كار پسنديده ايست .
2 ـ وعده دادن بخشي از كار تبليغاتي نامزدهاست . تبليغات فقط
درصورتي پسنديده است كه واقعي باشد. بخشي از واقعيت هاي مربوط به
وعده ها , به جايگاه خود نامزدها و نفوذ آنها در لايه هاي مختلف جامعه
مربوط مي شود. انسان ها در زمينه عملي ساختن خواسته هاي خود بويژه در
مورد مسائل جامعه يكسان نيستند. عده اي آرزوهاي بلندي دارند ولي
قدرت عملي ساختن آنها را ندارند , زيرا فاقد اعتبار و نفوذ لازم براي انجام
چنان كارهائي هستند. اين افراد نبايد بيش از ميزان توانائي خود وعده بدهند
زيرا در مرحله عمل دچار مشكل ميشوند و عوارض چنين مشكلاتي , جامعه
را نيز دچار خسران مي كند.
3 ـ بخش ديگر , به مقدورات كشور مربوط مي شود . بعضي وعده ها براي
جلب نظر مردم مناسب هستند ولي امكانات كشور اجازه عملي شدن آنها را
نميدهد. كسي كه چنين وعده هائي ميدهد , اگر رئيس جمهور شود , نه تنها
خود در مقابل مطالباتي كه ايجاد كرده نمي تواند پاسخگو باشد بلكه كشور و
نظام حكومتي را نيز دچار مشكل مي كند و هيچيك از مسئولان نظام امكان
پاسخگوئي به مطالبات مردم را نخواهند داشت . آنجا كه عدم امكان تحقق
وعده ها به ناتواني خود نامزدها مربوط باشد موجب بي اعتبار شدن خود آنها
نزد مردم خواهد شد ولي درصورتي كه به كمبود مقدورات كشور مربوط
باشد به اعتبار نظام حكومتي و مسئولان نظام لطمه خواهد زد.
4 ـ بخشي از وعده ها كه اين روزها در تبليغات نامزدها وجود دارد ,
اصولا به رئيس جمهور و حوزه اختيارات او مربوط نمي شود. وعده هائي كه
به امور قضائي يا تقنين مربوط ميشوند , با رئيس جمهور كه رئيس اجرائي
كشور است ارتباطي ندارند. همينطور اموري كه از حوزه قواي سه گانه بالاتر
و مربوط به حوزه اختيارات رهبري مي شوند. ورود نامزدهاي رياست
جمهوري به اين حوزه ها و دادن وعده هائي كه مشخص است هيچ ارتباطي به
آنها حتي اگر رئيس جمهور شوند ندارد , اگر نگوئيم فريبكاري , حداقل بايد
گفته شود بي صداقتي است . آيا كساني كه صداقت لازم را براي سخن گفتن با
مردم ندارند , مي توانند بر كرسي رياست جمهوري تكيه بزنند !
مجموعه اين مطالب را مي توان در دو توصيه جمع بندي كرد.
اول آنكه نامزدها , رسيدن به كرسي رياست جمهوري را اصل قرار
ندهند , بلكه آنرا وسيله اي بدانند براي خدمت به مردم در دايره امكانات و
مقدورات . اگر نامزدها با چنين صداقتي به پيش بروند , قطعا در هر حال
پيروز خواهند بود , چه برنده انتخابات باشند و چه نباشند.
و دوم آنكه مردم , با هوشياري و دقت به تبليغات نامزدها بنگرند و افراد
واقعگرا و با صداقت را از افرادي كه فاقد اين ويژگي ها هستند جدا كنند و به
فردي راي بدهند كه وعده هاي غيرعملي را وسيله اي براي گمراه ساختن
مردم قرار نميدهد و به آنچه وعده ميدهد ميتواند عمل كند و اصولا
وعده هائي ميدهد كه با توجه به امكانات و مقدورات كشور قابل تحقق
هستند.
اين , يك فرهنگ است كه بايد در كشور نهادينه شود. جامعه اسلامي و
انقلابي ما بايد در جهتي حركت كند كه در آينده هيچكس نتواند براي جلب
نظر و آرا مردم , راهي جز صداقت و واقعگرائي را در پيش بگيرد. فقط چنين
فرهنگي شايسته ملت بزرگ ايران است .
