خبرگزاري جمهوري اسلامي : پايگاه اينترنتي ماهنامه فرانسوي زبان
« لوموند ديپلماتيك » گزارش داد , اعمال شكنجه در زندانهاي بدون مرز در
سراسر جهان مانند عمليات خشن سازمان سيا با فرستادن زندانيان به
سياه چالهاي كشورهاي شمال آفريقا و خاورميانه , ادامه دارد.
در گزارش « استفان گري » نويسنده و خبرنگار اين پايگاه كه در يكي از
شماره هاي اخير آن منتشر شده از زندانهاي آمريكا مانند « گوانتانامو » و
« ابوغريب » به عنوان شكنجه گاه نام برده شده است .
اين گزارش مي افزايد : جهانيان از محاكمه و اعدام مخالفين دولت و
مسوولان كودتاي 1973 شيلي توسط « آگوستو پينوشه » آگاه هستند و دولت
اين كشور نيز اخيرا سندي دردناك از كاربرد وسيع شكنجه براي حدود 35
هزار نفر را منتشر كرد.
در مراكش نيز در راستاي اقبال عمومي براي رسيدن به عدالت و آشتي
ملي , مردم از افشاي مشاهدات « سالهاي خفقان » در اين كشور كه در حال
گردآوري است , شادمان هستند.
هر چند اين افشاگريها خيلي دير مطرح شد اما نتوانست مانع اعمال
شكنجه در سراسر جهان شود و دنيا هنوز شاهد انجام اين رفتار غيرانساني
است .
« مبارزه با تروريسم » نيز مجددا با بكارگيري شكنجه انجام مي شود.
وقايع 11 سپتامبر در آمريكا بهانه اي شد تا حاكميت قانون در كشورهاي
غربي زير پرسش برود زيرا در شرايطي كه ارتش آمريكا به مرگ 30 زنداني
تحت مراقبت خود در افغانستان و عراق اعتراف كرده سازمان سيا عمليات
خشن خود را با فرستادن زندانيان به سياه چالهاي كشورهاي شمال آفريقا و
خاورميانه كه در آنجا اجراي شكنجه همچنان معمول است , ادامه مي دهد.
لوموند ديپلماتيك به نقل از يك مامور سابق سازمان مركزي اطلاعات
آمريكا نوشت : داستان , قصه شگفت انگيز هواپيماهاي جت خصوصي است
كه از آلمان به عنوان پايگاه استفاده مي كنند. داستان آدم رباييهايي كه در
خيابانهاي اروپا اتفاق افتاده , داستان شكنجه هايي بدتر از آنچه در زندانهاي
گوانتانامو و ابوغريب ديده شده كه در آنها شخصيتهايي از جمله وكلا ,
جاسوسان و افراد مظنون به تروريسم نقش ايفا مي كنند , تمامي اين موارد
براي آن رخ مي دهد كه حقوق بشر مفهومي بسيار انعطاف پذير دارد.
داستان كوتاه زماني پس از 11 سپتامبر 2001 يعني در عصر 18 دسامبر
آغاز مي شود.
در آن هنگام « كيل جانسون » يك وكيل سوئدي متخصص در امور
مهاجرت با موكل خود كه پناهجويي مصري به نام « محمد الزري » است
مشغول گفت وگو بود.
يونسون به ياد مي آورد ناگهان صدايي شنيده شد كه به الزري گفت به
مكالمه تلفني پايان دهد , پليس سوئد براي بازداشت او آمده بود. يونسون
خواستار آن شده بود دولت سوئد تضمين كند كه درباره تقاضاي پناهندگي
الزري به سرعت تصميمي گرفته نخواهد شد.
او نگران آن بود كه موكلش در صورت باز پس فرستاده شدن به قاهره
مورد شكنجه قرار گيرد.
اما اين مورد تبديل شد به سريعترين مورد اخراج از كشور كه آقاي
يونسون در 30 سال كار در زمينه پناهندگي با آن روبرو شده بود . الزري و يك
مصري ديگر به نام « احمد اجيزه » پنج ساعت پس از بازداشت از فرودگاه
« بروما » در استكهلم به هوا برخاستند.
راز آن شب كه براي دو سال پوشيده ماند , حضور يك هواپيما همراه
تيمي از ماموران آمريكايي در فرودگاه بود كه دو مظنون مصري را تحويل
گرفتند , دستها و پاهايشان را بستند , آنان را با روپوشهاي نارنجي پوشاندند ,
نوعي ماده مخدر به آنها دادند و سپس درون هواپيما انداختند.
به گفته يونسون , اين ماموران آمريكايي سرپوشهاي سياه بر سر و شلوار
جين بدون اونيفورم به پا داشتند و به توصيف پليس امنيتي سوئد , بسيار
حرفه اي عمل كردند زيرا زمان اجراي تمامي اين عمليات بيشتر از 10 دقيقه
نبود و روشن بود كه پيش از اين هم تجربه چنين كارهايي را داشته اند.
اين رويدادها و هويت ماموران آمريكايي با سرپوش , نيز ماه ها مسكوت
نگاه داشته شد اما توجه عمومي فزاينده به اين رويداد در سوئد سبب شد كه
پارلمان دست به تحقيقي در اين باره بزند و هم اكنون اسناد منتشر شده ,
وقايع فرودگاه و نيز هويت ماموران را تاييد مي كند.
در يكي از اين اسناد , « آرن آندرسون » مدير عمليات اخراج از كشور در
سازمان امنيت سوئد افشا نموده كه در آن شب هواپيماي مورد نياز در اختيار
مقامهاي امنيتي قرار داده نشده بوده و بدين سبب مقامات سوئدي به سيا
روي آوردند.
دولت سوئد در زمان موافقت با انتقال دو زنداني به مصر , كوشيد
تضمينهاي ديپلماتيك مبني بر شكنجه نشدن آنان را دريافت كند و
ديپلماتهاي سوئدي خواهند توانست به طور مرتب در قاهره با آنان ملاقات
كنند.
اما سوئد هرگز شكايتهاي زندانيان را درباره رفتاري كه با آنان شده ,
آشكار نكرد. مقامهاي دولت به پارلمان و يكي از كميته هاي سازمان ملل
گفتند كه زندانيان در اين باره شكايتي نداشتند. اما در واقع , اين دو مرد از
همان نخستين باري كه در زندان قاهره ملاقات شدند , نسبت به شكنجه هاي
شديدي كه تحمل كرده بودند زبان اعتراض گشودند. يونسون مي گويد كه
موكلش محمد الزري تقريبا دو ماه پيوسته زير شكنجه بوده است .
او مي گويد , الزري شكنجه شده بود او را در يك سلول بسيار كوچك و
سرد نگاه مي داشتند و كتك مي زدند. دردناكترين شكنجه اي كه تصور آن
مي رود. محمد الزري اكنون آزاد شده است در حالي كه بنا بر قانون هيچگاه
به جرمي متهم نشده است . با اين حال هنوز نه اجازه دارد از مصر خارج
شود و نه حق دارد آشكارا از دوران زنداني شدن خود سخن
بگويد.
احمد اجيزه هنوز در مصر زنداني است و « حميده شليباي » مادر او ,
چندين بار با پسرش ملاقات كرده است .
حميده درباره نحوه رفتار با اجيزه گفت : وقتي پسرم به مصر رسيد او را
سرپوش بر سر و دستبند بر دست , به ساختماني بردند و به تاسيساتي زير
زميني در پايين پله ها هدايت كردند.
وي افزود : سپس بازجويي و شكنجه را شروع كردند.
وقتي كه پاسخ پرسشها را مي داد با او كاري نداشتند , ولي همين كه در
جواب سووالي مي گفت نمي دانم به او شوك الكتريكي وارد مي كردند و كتك
مي زدند.
او در يك ماه نخست بازجويي برهنه بود هيچ پوششي حتي يك تكه
لباس زير بر تن نداشت و تقريبا تا سر حد مرگ منجمد شده بود.
لوموند ديپلماتيك مي نويسد , تاييد اين مطلب كه ماموران آمريكايي در
اين مورد سوئدي نقش داشته اند و تاييد شكنجه اي كه در مراحل بعدي
انجام شده , براي نخستين بار دليلي عيني بر امري است كه از مدتها پيش
گمان آن مي رفت و اين بود كه پس از 11 سپتامبر , ايالات متحده در
سازماندهي قاچاق زندانيان در سطح جهان دست داشته است .
اين ماهنامه مي افزايد , پژوهشهاي روزنامه نگاران و مقامهاي رسمي در
سراسر جهان , اين امر را روشن ساخته كه ايالات متحده مرتب به
سازماندهي باز پس فرستادن فعالان سياسي اسلامگرا به كشورهايي در جهان
عرب و خاورميانه مشغول بوده زيرا در اين مناطق روشهاي ممنوع در ايالات
متحده براي زنداني كردن و بازجويي از آنان امكان اجرا مي يابند. اين روش
كار را برخي « نيابت در شكنجه » ناميده اند.
دستگيري و انتقال زندانيان و تروريستهاي احتمالي به دست
آمريكاييان نه تنها از مناطق جنگي افغانستان و عراق بلكه از سراسر دنيا از
جمله بوسني , كرواسي , مقدونيه , آلباني , ليبي , سودان , كنيا , زامبيا , گامبيا ,
پاكستان , اندونزي و مالزي انجام شده است .
« تحويل فوق العاده » اصطلاح و واژه رسمي سازمان سيا براي اين روش
كار است ولي هنوز هيچ مقام رسمي آمريكايي آشكارا از اين سياست سخن
نمي گويد اما يكي از مقامهاي سابق سيا كه در ماه نوامبر گذشته اين سازمان
را ترك كرده , شرح مفصل و بي طرفانه اي از اين عمليات داده است .
« مايكل شوير » كه در پايان دهه 1990 سرپرستي يك واحد مامور پيگرد
« اسامه بن لادن » را بر عهده داشته در مصاحبه اي با يك برنامه راديو
بي بي سي تاييد كرده كه مورد سوئد بخشي از يك سيستم بسيار فراگيرتر بوده
است .
به گفته شوير , رويه دستگير كردن و بردن افراد به كشورهاي ثالث بدين
سبب پديد آمد كه قوه مجريه وظيفه از كار انداختن و متلاشي كردن
سلولهاي تروريستي و بازداشت تروريستها را به ما سپرده بود كه اين روش
را ايجاد كرديم تا به كشورهايي كه در پي متهمان يا محكومان به ارتكاب
جرايم هستند , ياري رساند. اين شيوه اجازه مي داد اين افراد را در خارج
دستگير كرده و به كشوري كه در آن تحت پيگرد قانوني بودند باز گردانيم .
خانم « باربارا اولشانسكي » وكيل و از اعضاي مركز حقوق اساسي , از
جمله كساني است كه درباره روش « تحويل فوق العاده » تحقيق مي كنند. وي
معتقد است كه ايالات متحده نه فقط كشورهاي ثالث را براي بازجويي
زندانيان به كار مي گيرد , بلكه زندانهاي برون مرزي خود را نيز كه به دست
سيا اداره مي شود , بدين منظور به كار مي برد.
به گفته اولشانسكي , آمريكا بيش از 100 سال است كه فراريان را در
خارج از قلمرو حقوقي اين كشور دستگير و براي دادرسي به آمريكا منتقل
مي كند و « نوريه گا » رئيس جمهوري سابق پاناما نمونه اي برجسته از اين
اقدامها بود كه اين روش كار به « تحويل عادي » شهرت داشت .
اولشانسكي مي افزايد , اما از هنگامي كه سيا نبرد با القاعده را آغاز كرد و
بويژه پس از 11 سپتامبر , مفهوم « تحويل فوق العاده » پديد آمد كه زنداني را
نه براي بازگرداندن به آمريكا , بلكه براي انتقال به جاي ديگر دستگير
مي كنند.
به گفته « رابرت بائر » يك مامور مخفي سابق سيا كه گزارش پروازها را
ديده است , هواپيماي جت گلف استريم قطعا در تحويل زندانيان نقش دارند
و مقصد نهايي اين پروازها مكانهايي است كه شكنجه در آنها اجرا مي شود.
بائر كه تا زمان ترك سازمان در ميانه دهه 1990 , به مدت 21 سال در
خاورميانه براي سيا كار كرده , مي گويد كه هواپيماهاي غيرنظامي از اين نوع
براي سازمان سودمند بود , زيرا نشانه هاي نظامي بر خود نداشته و آنها را
مي توان به نام شركتهاي غير واقعي و دروغين به پرواز در آورد و اين كارها
همه عادي و معمولي انجام مي شود.
از ديدگاه بائر , « تحويل » تنها فرستادن تروريستها به كشورهايي مانند
مصر با هدف محبوس كردن آنان در زندان نيست , بلكه گاهي به معناي ناپديد
كردن كامل آنها نيز هست .
هر كشوري در اين زمينه ارزش ويژه خود را دارد.
مامور سابق سيا مي گويد : اگر زنداني را به اردن بفرستيد بهتر بازجويي
خواهد شد. اگر مثلا به مصر اعزام كنيد احتمال دارد ديگر هيچ وقت دوباره
چشمتان به او نيافتد.
در سوريه نيز وضع همين گونه است . كشورهايي مانند سوريه در ظاهر
دشمنان ايالات متحده هستند اما در جنگ پنهان عليه فعالان اسلامگرا ,
همچنان متحد آمريكا باقي مانده اند.
در خاورميانه يك اصل ساده وجود دارد كه مي گويد « دشمن دشمن من ,
دوست من است . » كه كارها اينگونه انجام مي شود.
همه اين كشورها به نحوي خود را گرفتار بنيادگرايي اسلامي و اسلام
سياسي مي دانند.
چندين سال بود كه سوريها به ايالات متحده پيشنهاد همكاري در
مبارزه با اسلامگرايان را داده بودند اما كلا از مصريها و سوريها پرهيز مي شد
زيرا بسيار خشن و بيرحم بودند ولي پس از 11 سپتامبر ابعاد قضيه بكلي
تفاوت كرده و به صورت فراگير و روشمند درآمده است .
به گفته بائر , ممكن است صدها نفر توسط ايالات متحده گرفتار و به
زندانهاي خاورميانه گسيل شده باشند. شمار اين زندانيان از تعداد افرادي
كه به گوانتانامو فرستاده شده اند , بيشتر است .
مامور سابق سازمان جاسوسي آمريكا در پايان مي گويد , واقعه 11
سپتامبر توجيهي شد براي دور افكندن كنوانسيون ژنو و پايان آنچه كه ما در
مغرب زمين به عنوان حكومت قانون مي شناختيم .
يك مامور « سيا » مي گويد : واقعه موسوم به « 11 سپتامبر »
توجيهي براي دور انداختن كنوانسيون ژنو و پايان آن
چيزي است كه ما به عنوان « حكومت قانون » مي شناسيم
تا كنون صدها نفر توسط آمريكا در نقاط مختلف جهان
دستگير و به زندانهاي ويژه در كشورهاي خاورميانه گسيل
شده اند. شمار اين زندانيان از تعداد افرادي كه به
گوانتانامو فرستاده شده اند بيشتر است
فرستادن متهمان به كشورهاي ديگر توسط آمريكا فقط با
هدف محبوس كردن آنان نيست بلكه گاهي با هدف
ناپديد كردن كامل و دائمي آنان صورت مي گيرد
آمريكا بيش از 100 سال است كه به كار آدم ربائي و
انتقال آنان از كشوري به كشور ديگر ويا به آمريكا اشتغال
دارد
