بيست و سومين جشنواره بين المللي فيلم فجر از دوازدهم بهمن ماه در
تهران آغاز شده است . امسال نيز جشنواره بخش هاي گوناگون دارد و همين
طور اخبار و حاشيه هاي ريز و درشت . از جمله بخش هاي جشنواره امسال
مي توان به مسابقه سينماي ايران , فيلم هاي ميهمان , مسابقه فيلم هاي اول و
دوم , نمايشهاي ويژه آثار مستند , سينماي كودك و سينماي معناگرا اشاره
كرد. آنچه در پي مي آيد مطالبي در باره اين رويداد مهم است .
سينماي هنرمندان نداريم !
امسال هنرمندان داراي يك سينماي مستقل نيستند , بلكه , دو سينماي
« فرهنگ » , و « آفريقا » پذيراي هنرمندان در كنار مردم است . به اين ترتيب
پيش از شروع نمايش فيلم هاي ايراني در اين دو سينما , عوامل فيلم روي سن
مي روند و درباره فيلم هايشان به تماشاگران توضيح مي دهند. ظاهرا چنين
شيوه اي در جشنواره كودك و نوجوان اصفهان تجربه شده و با استقبال
روبرو شده است .
ده فيلم برتر با موسيقي فرهت
ده فيلم برتر تاريخ سينما با اجراي موسيقي زنده توسط شاهين فرهت در
موزه سينما به نمايش در مي آيد. اين فيلم ها عبارتند از دزد بغداد , رزمناو
پوتمكين , علف , ژنرال , ماجراهاي شاهزاده احمد , برلين سمفوني شهر
بزرگ , اتاق كار دكتر كاليگاري , متروپليس , مصيبت ژاندارك و روشنايي هاي
شهر.
داوري منتقدان
همزمان با داوري رسمي داوران جشنواره فيلم فجر , انجمن منتقدان و
نويسندگان خانه سينما داوران خود را معرفي كردند , جبار آذين , پژمان
لشگري پور , سعيد مستغاثي و عباس فاضلي . اين اعضا طي برگزاري
جشنواره , فيلم هاي به نمايش درآمده در بخش مسابقه را داوري خواهند كرد
و فيلم منتخب اين بخش را معرفي خواهند كرد.
زنگ سينما و هشتاد هزار بليت
اتحاديه انجمن هاي اسلامي دانش آموزان , در بيست و سومين جشنواره
بين المللي فيلم فجر , هشتاد هزار بليت ميان اعضاي اين اتحاديه توزيع
مي كند.
اين برنامه با هدف بهره مندي بيشتر دانش آموزان علاقمند و تشويق
حضور آنان در سينما براي دومين سال متوالي اجرا مي شود.
اين بليت ها با همكاري سازمان فرهنگ و هنري شهرداري تهران و
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و معاونت فرهنگي و سازماندهي انجمن هاي
اسلامي دانش آموزان ميان دانش آموزان به صورت رايگان شروع شده است .
بخشي از بليت هاي نوبت اول و دوم سينماهاي فرهنگ , افريقا , ناهيد , كانون ,
ماندانا , پايتخت , فلسطين و سروش به برنامه زنگ سينما اختصاص يافته
است .
شكار تصوير برداران غير مجاز!
سينماهاي نمايش دهنده فيلم هاي جشنواره فيلم فجر به دوربين مدار
بسته مجهز شده اند تا از تصويربرداري غيرمجاز فيلم هاي جشنواره
جلوگيري شود.
مديران مجموعه سينماهاي نمايش دهنده فيلم هاي جشنواره با حضور
در سينما با نحوه استفاده و طرز كار دوربين هاي مدار بسته نصب شده در اين
سالن ها به منظور بهره برداري در سالن هاي تحت مسئوليت آنها آشنا شده و
و مسئولان فني نصب كننده دوربين ها به پرسش هاي آنها پاسخ داده اند.
در جريان اين بازديد , علم الهدي معاون اجرايي اداره كل نظارت و
مسئول سرپرستي سالن هاي جشنواره گفت : « دفتر جشنواره با هماهنگي و
درخواست اتحاديه تهيه كنندگان و به منظور حفظ حقوق مادي صاحبان
فيلم ها و پيشگيري از تصويربرداري غيرمجاز تمام سالن هاي نمايش فيلم
جشنواره را به اين سيستم در طول مدت جشنواره مجهز نموده است .
چهل و شش كشور در جشنواره
آثار سينمايي توليد شده چهل و شش كشور جهان به بخش بين المللي
جشنواره معرفي شده است .
به گزارش روابط عمومي بيست و سومين جشنواره بين المللي فيلم فجر ,
كشورهاي آلمان , آمريكا , الجزاير , اسپانيا , استراليا , افغانستان , انگلستان ,
ايتاليا , ايسلند , بحرين , بلژيك , بنگلادش , بوسني و هرزگوين , تايلند , تركيه ,
تونس , چين , دانمارك , روسيه , زلاندو , ژاپن , سنگاپور , سوئد , صربستان ,
عراق , فلسطين , فرانسه , فنلاند , قراقستان , كانادا , كروسي , كره جنوبي ,
گرجستان , لاتويا , لوكزامبورك , لهستان , ليبريا , مالزي , مجارستان , مراكش ,
مكزيك , نروژ , ويتنام , هند , هنگ كنگ و يونان با ارائه آثار , حضور خود را
در جشنواره اعلام كرده اند.
سينما كارت بي استفاده !
رزرو بليت براي سينماهاي نمايش دهنده فيلم هاي جشنواره از طريق
سينما كارت و خطوط ارتباطي در ايام دهه مبارك فجر , امكان پذير نيست . با
توجه به اينكه ششمين روز از پيش فروش بليت هاي جشنواره براي دارندگان
« سينما كارت » اختصاصي داشته و تمام متقاضيان علاقمند توانستند از اين
امكان در مقطع پيش خريد بهره مند شوند و نيز از آن جا كه سهميه فروش
بليت سينماهاي نمايش دهنده فيلم هاي جشنواره در گيشه همه روز از سوي
مركز فروش تحويل سينماها مي شود , با هماهنگي هاي صورت گرفته با
مديريت سينما كارت و موسسه سينما شهر امكان رزرو بليت براي سينماها
ي نمايش دهنده فيلم هاي جشنواره از طريق سينماكارت و خطوط ارتباطي و
همچنين خدمات دهي روزانه به دارندگان اين كارت در سينماهاي جشنواره
در اين ايام پيش بيني نشده است .
اصلاحيه بر فيلم ها
برخي از فيلم هاي شركت كننده در جشنواره بيست و سوم فيلم فجر پس
از اعمال اصلاحيه , در جشنواره به نمايش درمي آيند.
به گزارش فارس امسال چندين فيلم شركت كننده در جشنواره پس از
انجام بازبيني , اصلاحيه دريافت كرده اند و برخي از صحنه هاي اين فيلم ها
دستخوش تغيير شده اند. اين مساله با اعتراض بعضي از كارگردانان روبرو
شده است .
از جمله اين فيلم ها زن زيادي (تهمينه ميلاني ) , « ماهي ها عاشق
مي شوند » (علي رفيعي ) , « باغ هاي كندلوس » (ايرج كريمي ) , و رستگاري در
هشت و بيست دقيقه (سيروس الوند) هستند كه تاكنون تغييراتي در اين
فيلم ها اعمال شده است و بعضي از صحنه هاي فيلم مورد جرح و تعديل قرار
گرفته است .
|
اجراي عمومي , مهم ترين خواسته گروه هاي تئاتر
شهرستاني
|
بررسي مسائل و مشكلات تئاتر شهرستانها در گفت و گو با مسوول امور
استانهاي مركز هنرهاي نمايشي
اشاره
امسال براي اولين بار سي گروه نمايشي از استانهاي سراسر كشور به
بيست و سومين جشنواره بين المللي تئاتر فجر راه يافتند. يعني تقريبا دو
برابر تعداد گروه هاي دوره هاي گذشته .
دعوت از اين گروه ها , پيرو صحبت هاي مديريت مركز هنرهاي نمايشي
در سخنراني ها گفت و گوهاي گوناگون در خصوص حمايت از تئاتر
شهرستانها بود. اما مجري اين سياستگذاريها « همايون قنواتي » مسوول امور
استانهاي مركز هنرهاي نمايشي بود. وي دانش آموخته رشته سينما است و
سابقه مديريت در ادارات كل فرهنگ و ارشاد اسلامي را نيز دارد.
به بهانه تغييراتي در سياستهاي حمايتي مركز هنرهاي نمايشي از تئاتر
شهرستانها سايت ايران تئاتر با وي گفت و گويي انجام داده است كه در زير
مي آيد. كيفيت و كميت گروه هاي تئاتري شهرستاني چگونه است
تعداد گروههاي تئاتري در استان هاي مختلف با توجه به جمعيت هر استان
متفاوت است . استاني كه چهار ميليون جمعيت دارد نسبت به استاني كه
400 هزار تن جمعيت دارد , مسلما داراي گروه هاي تئاتري بيشتري است . به
همين خاطر من به هيات داوران و ناظران جشنواره هاي استاني اعلام كردم
كه سعي نكنند نمايش هايي را انتخاب كنند كه داراي ارزش هاي كيفي بيشتري
هستند , بدون نگاه به عددي كه مي بايست انتخاب شود. چرا كه اين امكان
وجود داشت كه در استاني سه , چهار يا پنج كار خوب باشد و داوران
تشخيص مي دادند كه بايد به جشنواره منطقه اي راه يابد , به همين دليل
تعداد آثاري كه از جشنواره هاي استاني به جشنواره منطقه اي راه يافت , به
15 نمايش افزايش پيدا كرد . در بعضي استان ها چهار نمايش و در بيشتر
استان ها سه نمايش براي جشنواره منطقه اي انتخاب شد. اين نگاه در
جشنواره سراسري فجر اجرا مي شود. مورد بعدي اين است كه ما در
جشنواره منطقه هم بخش رقابت را حذف كرديم . چون در جشنواره
بين المللي تئاتر فجر هم اين اتفاق افتاد. با حذف رقابت سعي كرديم جريان
تئاتري كشور را به سمتي غير از جايزه گرفتن ـ كه تاكنون هم تئاتر
چشمگيري در تئاتر نگذاشته ـ سوق دهيم . به جاي جايزه مبلغ ورودي براي
گروه هاي شهرستاني را به بيش از دو برابر ارتقا دهيم . به اين ترتيب مبلغ يك
ميليون تومان به تمام گروه هاي شهرستاني پرداخت خواهيم كرد. به اضافه
اين كه امسال گروه هاي شهرستاني مدت زمان بيشتري در جشنواره حضور
خواهند داشت . اين اتفاق باعث خواهد شد گروه ها با فراغت بال و آرامش
بيشتري كارهاي يكديگر را دنبال كنند و كار گروه هاي خارجي را ببينند.
امسال براي نخستين بار روابط بين المللي تعداد نزديك به 40 تن از مديران
فستيوالهاي جهاني معتبر را به جشنواره دعوت كرده است . ما اين امكان را
فراهم مي كنيم كه مديران , با برنامه ريزي مشخص , نمايش هاي ايراني به
خصوص آثار شهرستاني را ببينند و مسلما بخشي از اين گروه ها براي اجرا
در خارج از كشور انتخاب مي شوند. اين يك موفقيت استثنايي براي تئاتر
شهرستان هاست .
در جشنواره فكر مي كنم جشنواره امسال work shop با وجود فضاي
بدون سايت هاي كاذب در بخش جايزه و انتخاب نفرات اول , عمدتا براساس
تعامل , انديشه ورزي و گفتگو ميان دست اندركاران و مديران و صاحب نظران
عرصه هاي مختلف نمايشي با هنرمندان آغاز و پايان مي پذيرد.
كارهايي كه براي جشنواره انتخاب شدند آيا صرفا نمايش هايي بودند كه در
انجمن هاي نمايش هر استان توليد شده بودند يا گروه هاي غيردولتي هم جز
آنها هستند
تقريبا همه اين نمايش ها , آثاري هستند كه ادارات كل فرهنگ و ارشاد
اسلامي در استان ها اين آثار را مورد حمايت قرار داده اند و عمدتا جز
انجمن نمايش هستند كه توليد و اياب و ذهاب آن ها نيز به عهده ادارات كل
ارشاد هر استان است . اقامت و مبلغ ورودي را نيز مركز هنرهاي نمايش به
عهده مي گيرد.
آيا واقعا مبلغ يك ميليون تومان براي گروهي با تعداد ده تن , كافي است
مسلما مبلغ ناچيزي است . البته بخشي از هزينه هاي توليد را انجمن هاي
نمايش و ادارات كل ارشاد تقبل كرده اند و اين يك ميليون تومان تنها مبلغ
ورودي به جشنواره است . ولي به هر حال ميزان كمك ها به شهرستان ها
مي بايست افزايش يابد.
سالهاي گذشته با وجود رقابتي بودن جشنواره , اهداي سكه ها و جوايز
بخشي از هزينه هاي گروه را تامين مي كرد ولي امسال اين اتفاق نمي افتد. من
فكر نمي كنم آنقدر سكه مي گرفتند كه مي توانستند هزينه هايشان را تامين
كنند . اگر آراي هيات داوران سالهاي قبل را ببينيد , از بين 300 شهرستاني
شايد تنها هفت يا هشت تن حائز رتبه و جايزه مي شدند. اما امسال همه
گروه ها با مبلغي كه مركز در اختيارشان قرار مي دهد مي توانند هزينه هايشان
را جبران كنند. قبول داريم كه اين مبلغ كم است ولي نوع غيررقابتي بودن
اهميت بيشتري دارد.
تعدادي از داوران از حق الزحمه ها و هدايايي كه امسال در جشنواره هاي
استاني دريافت كرده اند , راضي نيستند. نحوه انتخاب داوران و پرداخت
حق الزحمه ها چگونه بود
ما امسال براساس سياست هاي جديد تمامي مراحل برگزاري جشنواره
استاني را به مديران كل ارشاد استان ها تفويض كرديم . در دوره هاي قبل هم
به اين شكل بود كه مديران كل ارشاد استان ها , دبير جشنواره هم بودند. ولي
دبير جشنواره بايد همه كارهاي جشنواره را انجام مي داد ولي نمي توانست
هيئت داوران را انتخاب كند. اين به نظر من درست و اخلاقي نبود. به همين
دليل تصميم گرفته شد , وظيفه تعيين هيات داوران به مديركل ارشاد آن
استان محول شود. مركز هنرهاي نمايشي تنها ناظر خود را براي نظارت بر
امور برگزاري جشنواره ها به استان ها فرستاد. بنابراين گروه داوران را , دبير
جشنواره هر استان انتخاب كرد و طبعا مركز هنرهاي نمايش در تعيين ميزان
حق الزحمه و نحوه اهداي هدايا نقشي نداشت . در واقع اعتبار برگزاري
جشنواره استاني اعتبار تعيين شده اي است كه در اختيار هر مديركلي با
توجه به شاخص هاي فرهنگي و جمعيت و مسايل مختلفي كه وزارتخانه
تعيين مي كند , قرار مي گيرد.
نحوه اقامت گروه هاي شهرستاني امسال چگونه است و آنان در چه
هتل هايي اسكان مي يابند
طبعا سعي مي كنيم ميزبانان خوبي براي هنرمندان شهرستاني باشيم . همان
هتلي كه براي گروه هاي عروسكي شهرستاني (هتل مرمر) در نظر گرفته
بوديم , براي جشنواره فجر هم در اختيار بگيريم . غير از اين با توجه به
اطلاعاتي كه از گروه ها و داوران گرفته ايم , سعي كرده ايم كارهايشان در
سالن هايي كه بيشتر متناسب با نوع اجرايشان است , اجرا شوند.
آيا امور شهرستان ها نظارت و حمايتي روي نمايش هاي شركت كننده در
جشنواره براي اجراي عمومي اين آثار خواهد داشت
واقعيت اين است كه يكي از مشكلات تئاتر شهرستان ها اجراهاي عمومي
است . طبق آماري كه جمع آوري كرده ايم , ميزان توليد نمايش در كشور رقم
قابل قبولي است . يعني با ميزان جمعيت كشور متناسب است . ولي اتفاق
ناخوشايندي كه مي افتد و زيبنده مديريت تئاتر كشور نيست , اين است كه
تعداد اجراهاي عمومي در حد شاخص هاي فرهنگي كشور نيست . يك تئاتر
توليد مي شود و مي بايست حداقل 10 اجرا داشته باشد ولي اتفاق مي افتد كه
تئاتري آماده مي شود اما فقط يك بار در جشنواره اجرا مي شود. به اعتقاد من
چند مساله را بايد در كنار هم در نظر بگيريم . اول اين كه نگاه ما بايد تغيير
كند. چرا كه اين نگاه شكل گرفتن يك تئاتر براي حضور در جشنواره است ,
كه باعث شده مخاطبانمان را از دست بدهيم . كاري كه امسال انجام داديم
اين بود كه طي جلساتي كه با كارشناسان مديريت هماهنگي استان ها و افراد
صاحب نظر داشتيم به آيين نامه اي دست يافتيم كه شايد اولين آيين نامه اي
است كه پس از 15 دوره برگزاري توسط مركز هنرهاي نمايشي تدوين شده
است . طي اين مدت 15 دوره آيين نامه و اساس نامه اي براي چگونگي
جشنواره استاني نداشتيم . آنچه در اين آيين نامه سياست اصلي ما محسوب
مي شود , توجه به اجراهاي عمومي در راه يابي گروه هاي نمايشي از اجراهاي
عمومي به جشنواره هاي استاني است . اتفاقي كه اولين قدم آن در جشنواره
بين المللي تئاتر فجر تهران آغاز شده و در يك برنامه دو سه ساله اين اتفاق
خواهد افتاد. اين روند را در شهرستان ها ادامه خواهيم داد , به طوري كه
براي سال آينده تمامي نمايش هايي كه به جشنواره استاني راه مي يابند ,
كارهايي هستند كه قبل از آن در مراكز شهرستاني اجراي عمومي
داشته اند.
براي امسال برنامه شما چيست چون نمايش هايي كه امسال در جشنواره
اجرا مي شوند قبلا اجراي عمومي نداشته اند
بخشي از اجراي عمومي اين كارها به عهده ماست و بخش ديگر به عهده
ادارات كل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي هر استان است . البته به دنبال
ايجاد تفاهم نامه اي با برخي از استان ها هستيم و شرط ما هم اين خواهد بود
كه براي عمده گروه هاي تئاتري زمينه اجراي عمومي كارهايشان در
شهرستانهاي مربوط فراهم شود.
هميشه تئاتر شهرستانها تنها مساوي با برگزاري جشنواره ها بوده است .
اين اتفاق حتي در حوزه اطلاع رساني شهرستان ها نيز افتاده به گونه اي كه
هرگاه خبري از تئاتر شهرستان ها داريم آن خبر مربوط به برگزاري جشنواره
در آن استان يا شهرستان خاص است . چرا تئاتر شهرستان ها با
جشنواره زدگي مواجه است
اين واقعيت است . شايد به اين دليل كه جشنواره ها در ابتدا ايجاد شدند كه
به جريان عمومي تئاتر در كشور كمك كنند و فعاليت هاي تئاتري را گسترده
كنند , ولي بعد از اين جشنواره ها خود تبديل به هدفي براي بخشي از
گروه هاي تئاتري كشور شدند , به گونه اي كه گاهي مخاطبان در اين نگاه
حذف شدند. در برخي از استان ها نمايش هايي ديدم كه موضوعي كه
كارگردان آن انتخاب كرده بود , دغدغه و مشكل مردم آن استان نبود. اين
اتفاق به دليل نگاه جشنواره اي افتاده بود. چرا كه كارگردان تصور مي كند
كارش را نه براي مردم استان خودش , بلكه براي جاي ديگر و مردم ديگري
انجام مي دهد.
با اين رويداد فاصله مردم و هنرمند قطع خواهد شد. از سال آينده ضمن
احترام به تمام گروه هاي تئاتري بيشتر هم و غم ها بر اين است كه نمايش هايي
را انتخاب كنيم كه به دغدغه ها و مسائل مردم ناحيه خودشان پرداخته اند.
چرا نبايد تئاتر يك استان رنگ و بو و مسايل آن استان را به همراه داشته
باشد جشنواره هاي ما دچار اين مشكلات شده و البته راه حل اين نيست كه
جشنواره ها را حذف كنيم . بلكه بايد راه هاي ورود و چگونگي ورود گروه ها به
جشنواره را تصحيح كنيم . به نظر من نبايد از برگزاري يك جشنواره ذوق زده
شد. در حال حاضر ارگان هاي مختلف كه ربطي هم به تئاتر ندارند ,
جشنواره هاي مختلفي برگزار مي كنند كه نمايش هاي اجرا شده در اين
جشنواره ها اجراي عمومي نمي شوند و اين يكي از مشكلاتي است كه بايد
نسبت به آن بررسي هاي جدي انجام داد. شعار جشنواره امسال در تئاتر براي
همه ي است . يعني تئاتر براي اجراهاي عمومي . سياستگذاري مركز هنرهاي
نمايشي در تهران و شهرستانها اين است كه گروه هاي تئاتري به سمت
اجراهاي عمومي حركت كنند.
يكي از مشكلات تئاتر شهرستان ها مسئله كمبود و محدوديت آموزش
است گاهي مركز هنرهاي نمايشي استاداني را به شهرستان ها اعزام مي كند تا
به گروه هاي شهرستاني آموزش دهند ولي حتي همان استادان هم معتقدند به
اين ترتيب كاري از پيش نمي رود. چون آموزش ها بايد به صورت عملي
اتفاق بيفتد. چرا با وجود تمايل برخي گروه هاي نمايشي تهراني براي حضور
در شهرستان ها و اجراي نمايش با صرف هزينه هاي رفت و آمد و اسكان و
خوراك , اين اتفاق نمي افتد
من نمي توانم يك راه براي آموزش پيشنهاد دهم . چون آموزش راه هاي
مختلفي دارد كه همه آنها هم بايد مورد استفاده قرار بگيرد.
نمي توانيم نوع آموزش خاصي را نفي كرد. شايد به همان اندازه كه
استفاده از استادان و دوره هاي آموزشي لازم است , اعزام گروه هاي تئاتري
ها , حضور گروه هاي work shop هم تاثيرات خاص خود را دارد . تشكيل
شهرستاني در تهران و چاپ كتاب هم داراي جنبه هاي آموزشي است .
متاسفانه ما هميشه در آموزش هاي نظري تئاتر در قدم اول مي مانيم . به دليل
اين كه هيچ سيستم و نظام مشخص آموزشي توسط مركز هنرهاي نمايشي
تاكنون طراحي نشده است . اين كه چه كسي بايد آموزش ببيند; چه كسي بايد
آموزش دهد و چگونه اين آموزش بايد داده شود , اموري هستند كه همواره
مورد توجه نبوده اند. اما من معتقدم تنها آموزش دانش تئاتري نمي تواند ما
را براي رسيدن به آثار نمايشي بهتر كمك كند. چرا كه بسيارند كساني كه
تئوري تئاتري را فراگرفته اند ولي نتوانسته اند آثار برجسته و موفقي خلق
كنند. به نظر من در كنار آموزش و دانش تئاتري كه بايد اتفاق بيفتد اطلاعات
ديگري نيز لازم است . يك كارگردان و نمايشنامه نويس خوب بايد محيط و
شرايط اجتماعي را به خوبي بشناسد و درك بهتري از جامعه اي كه در آن
زندگي مي كند داشته باشد. ما در حال برنامه ريزي براي طبقه بندي سطوح
آموزشي به مقدماتي , متوسطه و پيشرفته هستيم و همچنين به دنبال افرادي
هستيم كه بتوانند اين مباني را آموزش دهند و اين با توافق ادارات كل ارشاد
استان ها امكان پذير است . اما بايد بپذيريم امكانات ما نسبت به گستردگي
گروه هاي تئاتري امكانات محدودي است . به همين دليل اين امكان براي ما
وجود ندارد كه در تمام استان ها , كلاس هاي آموزشي برگزار كنيم . ولي
مي توانيم در 30 مركز استاني اين امكانات را متمركز كنيم .
اما من هنوز پاسخ پرسشم را نگرفتم . اين كه چرا اين امكان فراهم نمي شود
گروه هاي تئاتري به شهرستان ها بروند و كار اجرا كنند. اين تمايل بسياري از
كارگردانان است كه حاضرند با صرف هزينه هاي اندك به شهرستان ها
بروند
اميدوارم دوستان علاقمند با هزينه هاي اندك راضي شوند اين كار را انجام
دهند. با اين كار حق هر كارگردان و گروهي است كه بابت اعزام به شهرستان
پول دريافت كند. ولي بضاعت ما هم زياد نيست . جداي از اين , مشغله هاي
فراواني كه گريبان گير اعضاي گروه ها است اين امكان را از ما مي گيرد. در بدو
ورودم به امور شهرستان هاي مركز هنرهاي نمايشي قرار بود دو گروه تهراني
را به شهرستان اعزام كنم ولي هر موقع كه مي خواستيم زمان خاصي را
هماهنگ كنيم , يكي از بازيگران يا عوامل نمي توانستند خود را هماهنگ
كنند. به همين جهت اعلام انصراف كرديم . به اين هم بايد فكر كنيم كه كاري
را به شهرستان ها نفرستيم كه الگو قرار بگيرد و شهرستان ها فكر كنند بايد
طبق آن عمل كنند تا مطرح شوند.
هستيم . طبق work shop اما در بخش آموزش به دنبال تدوين طرح
اين طرح كارگرداناني را انتخاب مي كنيم كه طي حضورشان در يك استان ,
نمايشي را با گروه و عوامل آن استان كار كنند تا هم آموزش صورت گيرد و
هم در پايان يك اثر نمايشي توليد شود , اين موضوع عملي است و مشكلات
اجرايي كمتري دارد.
با حذف رقابت سعي كرديم جريان تئاتري كشور را به سمتي غير از جايزه
گرفتن ـ كه تاكنون هم تئاتر چشمگيري در تئاتر نگذاشته ـ سوق دهيم
از سال آينده ضمن احترام به تمام گروه هاي تئاتري بيشتر هم و غم ها بر
اين است كه نمايش هايي را انتخاب كنيم كه به دغدغه ها و مسائل مردم ناحيه
خودشان پرداخته اند
بسيارند كساني كه تئوري تئاتري را فراگرفته اند ولي نتوانسته اند آثار
برجسته و موفقي خلق كنند
| |