مردي است به نام ابن سكيت , از علما و بزرگان ادب عربي است و هنوز
هم در رديف صاحب نظران زبان عرب مانند سيبويه و ديگران نامش برده
مي شود.
اين مرد در دوران خلافت متوكل عباسي مي زيسته , در حدود دويست
سال بعد از شهادت علي (ع ) در دستگاه متوكل متهم بود كه شيعه است . اما
چون بسيار فاضل و برجسته بود , متوكل او را به عنوان معلم فرزندانش
انتخاب كرد.
يك روز كه بچه هاي متوكل به حضورش آمدند و ابن سكيت هم حاضر
بود و خوب از عهده درس خويش برآمده بود , متوكل ضمن اظهار رضايت از
ابن سكيت و شايد به دليل سابقه دهني كه از او داشت كه شنيده بود : تمايل به
تشيع دارد , از ابن سكيت پرسيد : اين دو تا (دو فرزندش ) پيش تو
محبوب ترند , يا حسن و حسين فرزندان علي (ع ) ابن سكيت از اين جمله و
از اين مقايسه سخت برآشفت , خونش به جوش آمد , با خود گفت , كار اين
مرد مغرور به جايي رسيده است كه فرزندان خود را با حسن و حسين
مقايسه مي كند اين تقصير من است كه تعليم آنها را برعهده گرفته ام , لذا در
جواب متوكل گفت : « به خدا قسم , قنبر غلام علي (ع ) به مراتب از اين دو تا و
از پدرشان نزد من محبوبتر است » .
متوكل في المجلس دستور داد : زبان ابن سكيت را از پشت گردنش
درآورند.
تاريخ افراد سر ازپا نشناخته زيادي را مي شناسد كه بي اختيار جان خود
را در راه مهر علي فدا كرده اند. اين جاذبه را در كجا مي توان يافت گمان
نمي رود در جهان نظيري داشته باشد! علي به همين شدت نيز دشمناني دارد
كه داستان فوق گوياي نمونه اي از هر دو مي باشد.
(نقل از هدايتها و حكايتها درآثار استادشهيد مرتضي مطهري )
