روزنامه جمهوري اسلامي 11/06/1383 صفحه سرمقاله
شكست اشغالگران عراق و آرزوهاي برباد رفته !


بسم الله الرحمن الرحيم
با فروكش كردن بحران نجف , انتظار مي رفت كه اشغالگران و دولت بي كفايت « علاوي » به جمع بندي تازه اي درباره مسائل عراق دست يابند و علل و عوامل موثر در شكست خود را ارزيابي كنند.
حضرت آيت الله سيستاني با ابتكار عمل خود و بسيج شيعيان براي عزيمت به نجف در واقع گره كار در حوادث نجف را گشود و مانع از خونريزي بيشتر توسط اشغالگران و مزدوران محلي آنها گرديد. انتظار مي رفت كه اشغالگران از اين شكست بزرگ خود عبرت بگيرند و در راه بازگشت آرامش و امنيت به نجف , كارشكني نكنند , اما اشغالگران با ادامه حضور نظامي در نجف , عملا به كارشكني پرداخته و سعي دارند با اين شيوه غيراصولي , مراتب خشم و كينه خود نسبت به آرامش اوضاع نجف را به نمايش بگذارند. اين پديده يكبار ديگر نشان داد كه اشغالگران و مزدوران محلي آنها واقعا درصدد ايجاد نظم و آرامش و امنيت در نجف نيستند.
اين بدان معني است كه آن اظهارات جنون آميز و رفتارهاي غيرانساني اشغالگران و مزدوران محلي آنها كه خود را نگران حفظ امنيت و نظم در نجف معرفي مي كردند و با اولتيماتوم هاي متعدد خود , براي مدافعين حرم خط و نشان مي كشيدند و با عربده كشي سعي داشتند حرم را در مقياس وسيع تري به خاك و خون بكشانند تا باصطلاح نظم و امنيت برقرار شود , عمدتا براي عقده گشائي بوده و آنها طالب نظم و امنيت نبوده اند.
اگر واقعا اشغالگران و مزدوران محلي آنها طالب آرامش و امنيت بودند , اين روزها بايستي از بازگشت آرامش به نجف استقبال مي كردند ولي از رفتار اشغالگران , بوي تند خشم و كينه به مشام مي رسد. نيروهاي امنيتي و پليس نجف , دربهاي حرم علوي را بسته و مانع حضور زائران در حرم شده اند و از عزيمت شيعيان به نجف جلوگيري كرده اند. اين ممانعت , آنهم در سالروز ولادت حضرت اميرالمومنين , چه توجيهي دارد
نيروهاي امنيتي ادعا كرده اند كه براي پاكسازي حرم و اطراف آن از « مين » , از حضور زائران جلوگيري كرده اند. همين ادعا مي تواند به شناسائي عامل ادعاي قبلي مبني بر مين گذاري اطراف حرم علوي كمك نمايد و نشان دهد كه همان ادعاي قبلي هم از جانب دولت بي كفايت علاوي منتشر شده كه مدعي بودند مدافعين حرم علوي , اطراف حرم را مين گذاري كرده اند كه البته ادعاي نامربوطي بود. منطقا پذيرفتني نيست كه عده اي براي دفاع از حرمت حرم علوي به حفاظت از حرم بپردازند ولي بمحض آنكه با خطري مواجه شوند , حرم علوي را مين گذاري كرده باشند. اين ادعا از آن جهت هم نيز مردود است كه تمامي سطوح حرم علوي و خيابانها و معابر اطراف آن , سنگفرش است و يا آسفالت ضخيمي آنرا پوشانيده و طبعا ادعاي مين گذاري چنين فضائي , بسيار نامربوط است . اما چرا ادعا شده است كه حرم و اطراف آن شهر نجف نيازمند پاكسازي از « مين » است
پاسخ كاملا روشن است . اگر قرار بود كه ميليونها نفر در سالروز ولادت حضرت علي (ع ) به نجف بروند و شهر سوخته اي را در برابر چشمان حيرت زده خود ببينند و با ويرانه هاي ناشي از جنايات اشغالگران آمريكائي مواجه شوند , اين دقيقا به زيان اشغالگران و مزدوران محلي آنها بود و به همين دليل هم اصرار داشتند كه شيعيان سراسر عراق دستكم با اينهمه آثار جنايت اشغالگران , از نزديك مواجه نشوند تا بلكه بتوانند بر جنايات آمريكا در عراق , سرپوش بگذارند.
مكمل اين رفتار انفعالي را مي توان در صحنه تبليغات جهاني هم عينا مشاهده كرد . اكنون 5 روز است كه آرامش به نجف بازگشته است اما نجف همچنان يك منطقه بسته نظامي و يك منطقه ممنوعه خبري تلقي مي شود. رسانه هاي استكباري كه هر حادثه اي را پوشش مي دهند , در قبال ويراني كامل نجف بدست اشغالگران و شكست آمريكا در راه سركوب مدافعين حرم علوي , به سكوت مرگبار خود ادامه مي دهند. به راستي چرا استكبار از قبول شكست آمريكا در نجف مي ترسد مسئله اينست كه اصل رژيم صدام پس از كمتر از دو هفته از پا درآمد و تسليم شد ولي مدافعين حرم علوي در طول دو بار حمله وحشيانه اشغالگران به نجف , يكبار به مدت دو ماه و بار ديگر به مدت سه هفته در برابر اشغالگران مقاومت كردند و پوزه آنها را به خاك ماليدند. سرانجام نيز اين مرجعيت شيعه بود كه آرامش را به نجف باز گرداند و با تدبير و تصميم خود , مانع خونريزي و جنايت بيشتر اشغالگران شد.
اشغالگران چه بخواهند و چه نخواهند , ناچارند شكست خوار كننده و تحقيرآميزي را تحمل كنند و آثار و تبعات آنرا نيز كاملا بپذيرند. تجربه نشان داد كه نه تنها اشغالگران درصدد برقراري دمكراسي در عراق نيستند بلكه حتي به امنيت و آرامش و نظم در عراق هم نمي انديشند و اساسا ارزش و اعتباري براي مردم عراق اعم از شيعه و سني قائل نيستند , تا آنجا كه حاضرند صاحبان اين سرزمين ثروتمند اسلامي را هم به خاطر تصاحب نفت و غارت ثروتهاي عراق نيز قرباني كنند. البته اين آرزوي اشغالگران است ولي مي بينيم كه آرزوهاي اشغالگران عراق , يكي پس از ديگري برباد رفته و مي رود.