روزنامه جمهوري اسلامي 07/06/1383 صفحه سرمقاله
شكست تاريخي اشغالگران عراق عبرت آموز است


بسم الله الرحمن الرحيم
زعامت شيعه در نجف يكبار ديگر نقش تعيين كننده خود را در صحنه سياسي عراق و در برابر چشمان حيرت زده دوست و دشمن , بنمايش گذاشت . همه ديدند كه مقام عظماي مرجعيت شيعه چگونه توانست با بيان فقط يك جمله , سيل عظيم عاشقان اهل بيت عليهم السلام را بسوي نجف سرازير كند و « موازنه قوا » در شهر جنگ زده نجف را به زيان اشغالگران برهم بزند. اگرچه اشغالگران شرور با توسل به انواع جنگ افزارهاي مدرن و فوق مدرن و حتي « سلاحهاي ممنوعه » سعي داشتند مدافعين حرم علوي را از صفحه روزگار محو كنند و حتي با دستگيري و اخراج خبرنگاران , عكاسان و فيلمبرداران خبري مانع از انعكاس جنايات خود شوند لكن دنياي معاصر به چشم خود ديد كه اشغالگران شرور چگونه در پشت ديوارهاي حرم علوي زمين گير شدند و به زانو در آمدند.
البته آنها از هيچ شرارتي هم خودداري نكردند و هر آنچه توانستند , انجام دادند ولي باز هم نتوانستند كاري از پيش ببرند و مظلوميت مردم و قداست حرم علوي , گريبان اشغالگران شرور و مزدوران محلي آنها را گرفت و آنها را در برابر دست دشمن , رسوا , بي اعتبار و بي آبرو ساخت . اگرچه اشغالگران در يك موضع گيري انفعالي ادعا كرده اند كه گويا آنها در تلاش براي اشغال حرم علوي نقشي نداشته اند ولي شدت و دامنه حملات وحشيانه و جنون آميز هوائي , زميني و موشكي آمريكا به حرم و اطراف آن , ديگر جائي براي پذيرش اين ادعاهاي موهوم باقي نمي گذارد. شهر نجف به يك ويرانه بزرگ و يك شهر جنگ زده مبدل شده و بلااستثنا هيچ كوچه و خياباني نيست كه در آن خانه ها , مغازه و اموال مردم در معرض حملات جنون آميز اشغالگران آمريكائي قرار نگرفته باشد.
اين پديده شوم يقينا حلقوم آمريكا را خواهد فشرد و آنها از آثار و تبعات اينهمه جنايت , به سادگي نمي توانند رهائي يابند. نكته ظريف تر از مظلوميت نجف و حرم علوي , مظلوميت شيعيان عراق است كه اشغالگران , ابعاد چندش آوري از بغض و كينه انباشته خود عليه شيعيان را در قتل عام زائراني كه از « كوفه » , « حله » و « ديوانيه » بسوي نجف به راه افتاده بودند , بنمايش گذاشتند.
اين براي اشغالگران شرور آمريكايي و مزدوران محلي آنها بسيار شرم آور است كه با گلوله باران انبوه مردم بيدفاعي كه با دست خالي بسوي حرم علوي به راه افتاده بودند , آنها را از پا درآوردند و قتل عام كردند. اين پديده يكبار ديگر وحشي گري اشغالگران ومزدوران محلي آنها را ثابت كرد و نشان داد كه آنها واقعا درصدد ايجاد امنيت و آرامش نبوده و نيستند. دولت دست نشانده « علاوي » در طول اين هفته ها وروزها مرتبا عربده مي كشيد كه خواستار بازگرداندن نظم و امنيت به نجف است و هيچ حركت مسلحانه اي را تحمل نمي كند. لكن در حوادث حيرت انگيز اخير , اشغالگران و مزدوران محلي آنها دستكم 450 تن از زائران بيدفاع حرم علوي را به خاك و خون كشيدند و حال آنكه دقيقا مي دانستند كه آنها با دست خالي و بدون هيچ سلاحي به سوي حرم علوي در حركتند و به نداي زعامت شيعه در نجف , « لبيك » گفته اند. بغض و كينه انباشته اشغالگران و مزدوران محلي آنها كاملا آشكار است و همين رفتار جنون آميز آنها نشانگر آنست كه عظمت و بزرگي چنين شكست خوار كننده اي , روحيه آنها را خرد كرده و اعتبار ادعائي آنها را درهم شكسته است .
خوبست يكبار ديگر رفتار مرجعيت شيعه در نجف را مرور كنيم تا ببينيم حضرت آيت الله سيستاني از چه شيوه اي براي مرهم گذاشتن بر زخمهاي عميق شيعيان عراق استفاده كرده و بحران نجف را مهار نموده است فراموش نكنيم كه دور جديد جنايات جنون آميز اشغالگران و مزدوران محلي آنها دقيقا بلافاصله پس از خروج آيت الله سيستاني از نجف صورت گرفت كه براي انجام عمل جراحي قلب , ناچارا از نجف خارج شد. اشغالگران و مزدوران محلي آنها از اين فرصت , سواستفاده كردند تا پرونده مدافعين حرم علوي را بهر قيمت ممكن ببندند. البته آنها هر جنايت و كشتاري كه مي توانستند , انجام دادند ولي خدا نخواست كه اشغالگران حتي با آنهمه جنايات , احساس پيروزي كنند و همين را عامل شكست آنها قرار داد.
حضرت آيت الله سيستاني كه شديدا از فجايع نجف نگران بود , براي بازگشت به عراق در اولين فرصت ممكن اصرار داشت . ايشان بمحض ورود به عراق , از بصره تا نجف را سريعا پيمود تا خود را به « كانون بحران » برساند و آتشي را كه اشغالگران شرور و مزدوران محلي آنها براي نابودي حرم علوي و اضمحلال شيعه در عراق تدارك ديده بودند , خاموش كند. آيت الله سيستاني بمحض ورود به بصره از پيروانش خواست كه بسوي نجف حركت كنند و تا زمانيكه او به نجف نرسيده و دستور ورود به شهر را نداده , از ورود به شهر امتناع نمايند. به دنبال اين دعوت عام بود كه انبوه عظيم عاشقان اهل بيت (ع ) بسوي نجف سرازير شدند. اين ارتباط معنوي عميق , اين نظم پولادين و اين انضباط محسوس كه از جانب پيروان اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام در نجف و عراق بنمايش درآمد , يك سرفصل جديد در تاريخ سياسي عراق را در پيش روي ملت عراق مي گشايد و پيروزي آنها براشغالگران را نويد مي دهد. شرارت اشغالگران و مزدوران محلي آنها در قتل عام زائران علوي در « حله » , « كوفه » و « ديوانيه » بمنظور درهم شكستن اراده مردم عراق صورت گرفت و نشان داد اشغالگران عامل اصلي ناامني عراق هستند و مايلند به هر قيمت ممكن , عراق همچنان در آشوب و ناامني باشد تا آنها بتوانند بقاي حاكميت نامشروع خود را توجيه كنند.
شعور سياسي ـ اجتماعي ملت عراق , اين روزها در برابر چشمان حيرت زده دوست ودشمن بنمايش درآمده است . اگرچه اشغالگران و مزدوران محلي آنها سعي داشتند مردم عراق را عده اي « تروريست » معرفي كنند كه سعي دارند اوضاع را به هم بريزند و ناامني ايجاد كنند تا نظم و امنيت و دمكراسي در عراق پا نگيرد , ولي در ميدان عمل همه ديدند كه اولا آمريكا با اينهمه جنايت و كشتار , از ابتدا هم درصدد ايجاد دمكراسي در عراق نبوده و هنوز هم فقط به غارت ثروتها و نفت عراق مي انديشدو تعمدا سعي دارد كه عراق در آشوب و ناامني باقي بماند.
در طول اين ماههاي اشغال عراق , استراتژيست ها و تحليل گران آمريكائي , ماهيت غارتگرانه اقدامات وحشيانه بوش را برملا كرده اند و از يكطرف نفت عراق را « تصاحب شده » و جزو اموال آمريكا معرفي مي كنند و از طرف ديگر براي تصاحب ساير منابع نفتي دنياي اسلام , از بوش كوچك و دستيارانش مي خواهند كه از اين فرصتهاي طلائي براي غارت ثروت ساير كشورهاي اسلامي در درجه اول عربستان , وارد عمل شوند.
حوادث نجف از يكطرف انرژي متراكم و نهفته دنياي اسلام براي به زانو در آوردن دشمنان اسلام را بنمايش گذاشت كه چند جوان جانفدا هم مي توانند ارتش اشغالگر آمريكا را به زانو در آورند و از طرف ديگر , يك شكست تاريخي و بيادماندني براي اشغالگران شرور بود كه براي دوست و دشمن , عبرت آموز است و از همه مهمتر , نقش تعيين كننده مرجعيت شيعه در مهار بحرانها را بنمايش مي گذارد.