بسم الله الرحمن الرحيم
3 هزارنفر نيروي نظامي كمكي آمريكا وارد نجف شده تا
شدت و دامنه جنايات جنگي اشغالگران در اين شهر
مصيب زده و مظلوم را گسترش دهند.
اگر چه محاصره نظامي و محاصره خبري در نجف مانع از
آنست كه فجايع انساني در اين شهر به اطلاع افكار عمومي
جهان برسد , اما اصل ايجاد « منطقه ممنوعه خبري » در نجف
باندازه كافي گوياست و مي توان حدس زد كه در اين لحظات
حساس و دردناك , چه فجايعي توسط اشغالگران و مزدوران
محلي آنها در حال انجام است
مسئله اينست كه حتي اشغالگران و دولت دست نشانده
علاوي هم اطلاعات متناقضي را از وضعيت نجف منتشر
كرده اند. علاوي نخست وزير دست نشانده اشغالگران مي گويد
كه دولت هيچگونه اقدامي عليه حرم علوي انجام نداده و
نخواهد داد اما « حازم الشعلان » وزير دفاع شرور عراق مرتبا
چنگ و دندان نشان داده و براي مدافعين حرم كه در حال
حاضر بدون در اختيار داشتن هيچگونه سلاحي , در اطراف
حرم علوي حلقه زده اند و « سپر انساني » تشكيل داده اند , باز
هم خط و نشان مي كشد. بموازات اين تهديدها و
عربده جوئي هاي « شعلان » , وزارت كشور عراق مرتبا از
دستگيري مدافعين حرم خبر مي دهد . اگر ابتدا دستگيري 400
نفر مطرح بود , ديروز شبكه تلويزيوني « العربيه » از دستگيري
8 هزار تن از مدافعين حرم و پيروان مقتدي صدر سخن بميان
آورده است و مي گويد نيروهاي پليس عراق وارد حرم علوي
شده اند.
با اينهمه , اشغالگران با تبليغات همه جانبه خود سعي
دارند چنين وانمود كنند كه گويا آنها در اين جنايات و
رفتارهاي ضدانساني و حرمت شكني حرم علوي , كوچكترين
نقشي بر عهده نداشته اند و همه اين جنايات صرفا توسط
دولت دست نشانده « علاوي » صورت گرفته است . اشغالگران
حتي اين جنايات را « نشانه قدرت » دولت علاوي معرفي كرده
و بخاطر اين رفتار ضدانساني علاوي و دستيارانش , او را
ستوده اند.
نبايد از نظر دور داشت كه تبليغات اشغالگران باهر هدف و
انگيزه اي كه صورت گيرد , مطابق مفاد « كنوانسيون وين » ,
مسئوليت اصلي اينهمه حرمت شكني و جنايت , مستقيما
متوجه اشغالگران است . اشغالگران آمريكائي كه خودشان را
در پشت مزدوران محلي و دست نشاندگان خود مخفي كرده اند ,
نمي توانند از مسئوليت مبري باشند.
اين يك ننگ بزرگ تاريخي بر پيشاني « علاوي » و
دستيارانش محسوب مي شود كه خودشان را « مضحكه
اشغالگران » كرده اند و بعنوان بازوي دشمنان اسلام در عراق
عمل مي كنند. دولت دست نشانده اشغالگران در عراق در
تمامي اظهارات و موضع گيريهاي خود , ادعا مي كند كه گويا
اينهمه جنايت و كشتار و فجايع انساني در نجف را براي
برقراري نظم و امنيت به راه انداخته و تا برقراري امنيت و نظم
در نجف به « جنايات جنگي » خود ادامه مي دهد. نكات مهم و
در عين حال ظريفي دراين ميان وجود دارد كه نبايد از آن
غفلت كرد.
1 ـ اين براي يك دولت , بسيار شرم آور است كه عليه مردم
كشورش به جنايت و كشتار و خيانت متوسل شود , به روي آنها
اسلحه بكشد و بخواهد قدرت خود را با كشتار مردم ثابت كند
و از اشغالگران شرور , « مدال شجاعت » بگيرد. اين بزرگترين
نقطه ضعف دولت علاوي است كه كار خود را با جنايت و
كشتار و بويژه با هتك حرمت حرم علوي آغاز كرده و مردم
مظلوم عراق را بخاطر خوشايند اشغالگران , در زير چكمه هاي
دژخيمان , لگدكوب كرده است .
اين جنايت يقينا براي هميشه و در طول تاريخ بعنوان يك
« لكه ننگ ابدي » بنام علاوي و دستيارانش بعنوان « نوك حمله
اشغالگران » ثبت و ضبط خواهد شد و يقينا اين خونهاي به
ناحق ريخته , از جانب مردم عراق بدون جواب نخواهد ماند.
2 ـ اگر دولت علاوي , آنچنان كه ادعا مي كند , واقعا طالب
نظم و امنيت است , بايستي با عامل اصلي ناامني مبارزه كند و
ريشه هرج و مرج را هدف قرار دهد و عامل بي نظمي را از ميان
بردارد. علاوي و دستيارانش كه اين روزها براي مردم مظلوم
عراق خط و نشان مي كشند و با عربده جوئي تهديد مي كنند كه
« آنچنان درسي به مدافعين حرم علوي مي دهند كه هرگز آنرا
فراموش نخواهند كرد. » حال آنكه اگر علاوي و دولتش
احساس قدرت مي كنند و اگر صادقانه سخن مي گويند , بايستي
عليه اشغالگران شرور وارد عمل شوند و عامل اصلي ناامني و
بي نظمي را از ميان بردارند.
درنخستين روزهاي پس از سقوط صدام كه هنوز
اشغالگران دچار مشكلات جدي بودند و هنوز جاي پاي خود
را در عراق اشغالي محكم نكرده بودند , دنيا به چشم خود ديد
كه چگونه حدود 3 ميليون زائر كربلا در مراسم پرشكوه اربعين
حسيني , در نهايت نظم و ترتيب و در اوج امنيت و آرامش , به
زيارت حرم حسيني رفتند و كمترين حادثه اي كه نشانگر
بي نظمي و ناامني باشد , رخ نداد و حال آنكه حتي نيروهاي
امنيتي , پليس و ارتش صدام نيز كاملا از هم پاشيده بود.
اين بدان معني است كه تجربه در ميدان عمل ثابت كرده
است كه مردم مظلوم عراق از درك سياسي بالائي برخوردارندو
عامل ناامني و بي نظمي نيستند بلكه اشغالگران و مزدوران
محلي آنها عامل اصلي ناامني و بي نظمي در عراق هستند و هيچ
ابهامي در اين واقعيت عيني و ملموس وجود ندارد.
3 ـ رسانه هاي وابسته به اشغالگران وبرخي مقامات
آمريكائي در روزهاي اخير گفته اند كه به توانائي و قدرت دولت
علاوي در سركوب تروريست ها و عاملين ناامني , باور دارند.
واقعيت اينست كه حوادث عراق دو نوعند. گروه اول حوادثي
است كه رنگ و بوي « عمليات ضداشغالگري » دارد و هدف آن
بيرون راندن اشغالگران از عراق است . و گروه دوم حوادثي
است كه اشغالگران و مزدوران محلي آنها بنشانه « انتقام جوئي
ازمردم مظلوم عراق » , آنرا سازماندهي كرده اند. نه علاوي و نه
اربابانش نمي توانند با جنايات خود اراده مردم مظلوم عراق در
مرحله ناكام ساختن اشغالگران را درهم بشكنند اما در عين
حال فجايع گروه دوم توسط خود اشغالگران و مزدوران محلي
آنها صورت مي گيرد و كاملا بعيد بنظر مي رسد كه هدف
اشغالگران و دولت علاوي , توقف اقدامات تروريستي از نوع
دوم باشد.
انهدام مقر سازمان ملل در بغداد , انفجار منجر به شهادت
آيت الله سيدمحمدباقر حكيم و 120 نمازگزار جمعه در
نجف , انفجار در مجاورت بيت آيت الله سيدسعيد حكيم و
انفجارات زنجيره اي در ظهر عاشوراي كربلا و... طيف وسيعي
از فجايعي كه رنگ و بوي « انتقام جوئي اشغالگران از مردم »
عراق را داشته و هدف آن , خسته , مايوس و بدنام كردن
مبارزين ضداشغالگري بوده , همه و همه جزو شرارتهاي
مستمر اشغالگران و مزدوران محلي آنها بوده و هست . اما
اشغالگران بدانند و خوب مي دانند كه مظلوميت مردم عراق و
خون هاي به ناحق ريخته اي كه اشغالگران مسئول پاسخگوئي
آن هستند , يقينا گلوي اشغالگران را خواهد فشرد. اين تجربه را
تاريخ , به اشغالگران خواهد آموخت .
والسلام
