بسم الله الرحمن الرحيم
جمله معروف و ماندگار حضرت امام خميني رضوان الله تعالي
عليه كه فرمودند « مجلس در راس امور است » گاهي دچار بدفهمي
مي شود. اين بدفهمي را در مجلس ششم ديديم . جناح اكثريت آن
مجلس , مرتكب اقدامات خلاف ميشد و در برابر اعتراضاتي كه ميشد
پاسخ ميداد طبق فرموده امام مجلس در راس امور است و كسي حق
اعتراض به مجلس را ندارد. بارها اين مغالطه را افشا كرديم و توضيح
داديم فرمايش امام به اين معني است كه نمايندگان مجلس بايد طوري
عمل كنند كه نشان دهند در راس امور هستند نه اينكه مرتكب هر خلافي
كه خواستند بشوند و باز هم خود را در راس امور بدانند! به عبارت
روشن تر اگر نمايندگان مجلس به وظايف قانوني خود به درستي عمل
كنند و آنگونه كه شايسته انقلاب و نظام و كشور و ملت است رفتار
نمايند , بطور طبيعي مجلس در راس امور قرار خواهد گرفت و اين
نمايندگان مجلس هستند كه در حفظ اين جايگاه نقش اساسي دارند.
متاسفانه مجلس ششم چنين نبود و به جايگاه مجلس بشدت لطمه
زد. اينك مردم از نمايندگان مجلس هفتم انتظار دارند باعملكرد صحيح
و قوي خود , آن لطمات را جبران كنند و مجلس را به جايگاه واقعي آن
برگردانند. اين كار باشعار و دستور و توصيه صورت نخواهد گرفت ,
محتاج عمل است . نمايندگان مجلس هفتم بايد باعمل خود تلاش كنند
لطمه ها را ترميم و جايگاه بازسازي شده مجلس را حفظ نمايند. طبعا
رسيدن به اين هدف نيازمند تلاشي مضاعف است .
اكنون سئوال اينست كه در همين مدت نزديك به دو ماه كه از عمر
مجلس هفتم ميگذرد آيا عملكرد نمايندگان , نويدبخش همين تلاش
مضاعف است يا نه پاسخ به اين سئوال اگر از دوستان نظام باشد در
حكم يك ارزيابي صادقانه و واقع بينانه است ولي اگر دوستان به چنين
ارزيابي لازمي روي نياورند بايد نمايندگان منتظر تعرض هاي مغرضانه
دشمنان باشند. پس چه بهتر كه دوستان پيشقدم شوند و قوت ها و
نقص ها را برشمرند و با اين كار خود موجب رشد و تعالي اين مجلس
شوندو براي بازيابي جايگاه و حفظ آن , به نمايندگان مجلس ياري
برسانند.
نمايندگان مجلس هفتم دراين دو ماه حرفهاي نسبتا خوبي زده اند
ولي در عمل چندان ندرخشيده اند. يك نمونه از عملكردها , انتخاب
افرادي از مجلس براي حضور در مجامع و ارگانها و هيئت هاي نظارت
است . بدون آنكه به افراد انتخاب شده تعرض داشته باشيم , بدون
تعارف و در كمال صراحت بايد تاكيد كنيم كه نحوه برخورد
صحنه گردانان مجلس با انتخاب افراد براي حضور در اين مجامع ,
نادرست بوده است . افراد برجسته و شايسته اي از نمايندگان مجلس
ميگويند ما بدون اينكه كوچكترين اطلاعي از موضوع پيدا كنيم , يكباره
در صحن علني متوجه ميشويم انتخاباتي برگزار و فلان شخص براي
عضويت در فلان هيئت يا نظارت بر فلان مجمع برگزيده ميشود! جالب
است كه معمولا افرادي برگزيده ميشوند كه مورد نظر همان
صحنه گردانان هستند و هيچ تلاشي براي مشخص شدن افراد شايسته تر
و مناسب تر صورت نميگيرد. در مورد انتخاب روساي بعضي
كميسيون ها نيز همين وضعيت مشاهده ميشود , وضعيتي كه در مواردي
يادآور مثل معروف « تقدم مفضول علي الفاضل » است .
در ماجراي راي اعتماد به وزير رفاه و تعاون نيز روش معروف پخت
و پز در پشت صحنه كاملا مشهود بود. سخن بر سر اين نيست كه وزير
مربوطه براي تصدي اين پست صلاحيت دارد يا نه , بلكه سخن بر سر
اينست كه عده اي با ترويج اين تفكر كه نبايد در اولين تعامل با دولت
آقاي خاتمي به خواسته وي جواب منفي داده شود , موضوع راي اعتماد
را پايه گذاري كردند. اين روش , با انتخاب اصلح و شايسته سالاري هيچ
نسبتي ندارد. نمايندگان مجلس بايد چنين ملاحظاتي را كنار بگذارند و
با بررسي دقيق صلاحيت هاي هر فرد به او راي مثبت يا منفي بدهند نه
براساس مصالح آنهم مصالحي با اتكا بر چنين استدلالهاي ضعيف و
غيرمنطقي !
تكيه اي كه بر مثبت بودن يا منفي بودن راي كرده ايم بدان جهت
است كه ناموجه بودن راي ممتنع را گوشزد نمائيم . در راي گيري مربوط
به وزير رفاه و تعاون 14 نفر راي ممتنع دادند . اين , بهيچوجه شايسته
نمايندگان مردم در مجلس نيست . نمايندگان حداقل يك هفته براي
تحقيق درباره فرد پيشنهادي وقت دارند و از موضع نمايندگي قدرت
بررسي دقيق نيز دارند. بدين ترتيب , شايسته نيست به نتيجه نرسند و
راي ممتنع بدهند. راي ممتنع مربوط به عجائز است و كسي كه بر كرسي
نمايندگي مي نشيند , قدرت دارد و از عجائز نيست . بنابر اين نبايد راي
ممتنع بدهد. علاوه بر اين , راي ممتنع اصولا راي نيست . راي , يعني
ديدن و ممتنع يعني كسي كه نديده است . مجلس , جاي ديدن است ,
جاي نديدن نيست . با نديدن نميتوان مجلس را در راس امور قرار داد ,
فقط با ديدن و قدرتمند عمل كردن است كه ميتوان به اين هدف رسيد.
صحبت از قدرتمند عمل كردن شد , ماجراي مضحك استيضاح
وزير راه و ترابري به ذهن آمد. مطرح كردن استيضاح و سپس پس گرفتن
آن بااستدلال هاي مضحك , در شان مجلس نيست . نمايندگان مجلس
نبايد دچار ملاحظه كاري شوند. در جهان امروز در چند كشور ديده ايم
وقتي حادثه اي رخ ميدهد كه منجر به خراب شدن يك پل يا جان باختن
يك انسان ميشود , وزير مربوطه يا حتي نخست وزير آن كشور استعفا
ميدهد ولي عجبا كه در كشور ما در اثر ندانم كاري هاي يك وزارتخانه
ده ها فاجعه رخ ميدهد و هزاران انسان جان مي بازند و دست خارجي ها
در بزرگترين فرودگاه كشور باز ميشود و... در عين حال وزير مربوطه بر
كرسي وزارت تكيه ميزند و به كارهاي خلاف خود ادامه ميدهد و بدتر از
همه آنكه مجلس با همان استدلال متكي بر مصلحت گرائي غيرمنطقي او
را استيضاح نمي كند! آيا چنين مجلسي را ميتوان مجلس قدرتمند
دانست آيا شما نمايندگان , نگران نيستيد كه عملكرد شما موجب شود
مجلس هفتم به لقب « مجلس ملاحظه كار » مفتخر شود
ادامه دارد
