بسم الله الرحمن الرحيم
نمايش انتقال قدرت به مردم عراق كه قرار بود در روز 10 تير
ماه (امروز) صورت گيرد , روز دوشنبه هشتم , دو روز قبل از موعد
مقرر , انجام شد. جلو انداختن اين نمايش به دليل ترسي بود كه
« برمر » حاكم آمريكائي عراق از شورش مردمي در روز مقرر داشت
و به همين دليل بعد از اجراي نمايش بلافاصله عراق را ترك كرد و
به آمريكا رفت .
برخلاف تلاش مذبوحانه دستگاه هاي تبليغاتي آمريكائي و
صهيونيستي و اذناب آنها كه نمايش انتقال قدرت در عراق را
« انتقال حاكميت از آمريكا به ملت عراق » ناميده اند , اين اقدام
صرفا با هدف تحكيم پايه هاي قدرت و حاكميت آمريكا در اين
كشور صورت گرفته و يك شالوده ريزي براي ماندگاري سلطه
آمريكا برعراق است . عراق , اكنون نيازمند حكومتي مستقل , آزاد و
مردمي است , ولي حكومت انتقالي فاقد اين ويژگيهاست و هيچيك
از آنها را ندارد. مردمي نيست , زيرا مردم در انتخاب اعضا
حكومت هيچ دخالتي نداشتند. مستقل نيست , زيرا همه افرادي كه
در اين حكومت حضور دارند گماشتگان آمريكا هستند. آزاد نيست ,
زيرا كساني كه توسط آمريكا گماشته شده اند ناچارند طبق نظر
آمريكا عمل كنند و از خود اراده اي براي ابراز عقيده و يا انجام
كاري كه مورد نظر خود آنها و به مصلحت كشور است را ندارند.
علاوه بر اين , اكنون عراق به امنيت و يكپارچگي نياز دارد و
تنها درصورتي اين دو نياز بسيار مهم عراق برآورده خواهد شد كه
تحت اشغال بيگانگان نباشد. عراق , تازماني كه تحت اشغال است ,
نه امنيت خواهد داشت و نه تماميت ارضي آن تضمين خواهد شد.
وجود اشغالگران در عراق , بطور طبيعي زاينده ناامني و تهديد
كننده تماميت ارضي اين كشور است . حكومت انتقالي نيز نه تنها
قدرت تامين امنيت را ندارد , بلكه حتي قدرت حفظ خود را نيز
ندارد . هم اكنون 150 هزار نظامي آمريكائي در عراق حضور دارند و
سفير آمريكا در بغداد حاكم واقعي عراق است . حكومت انتقالي نيز
صرفا يك عروسك است براي آنكه دولت آمريكا بتواند
خيمه شب بازي مورد نظر خود را اجرا كند.
اولين سئوال آمريكا از حكومت انتقالي اين خواهد بود كه آيا
ادامه حضور نظاميان آمريكائي در عراق لازم است يا نه جواب
اين سئوال را نخست وزير حكومت انتقالي , مدتي قبل داده است .
ايادعلاوي كه يك بعثي كهنه كار و داراي سابقه همكاري با سازمان
مركزي جاسوسي آمريكا (سيا) و سازمان جاسوسي انگليس
ميباشد , دو هفته قبل از رسميت يافتن نخست وزيري خود گفته بود
ادامه حضور نظاميان آمريكائي در عراق يك ضرورت است . آمريكا
نيز همين را ميخواهد , زيرا درخواست رسمي حكومت انتقالي
عراق براي ماندن نظاميان آمريكائي در اين كشور ميتواند يك
ظاهرسازي مقبول براي افكار عمومي باشد ودست دولت آمريكا را
براي اقدامات بعدي باز كند.
اقدامات بعدي عبارتند از برگزاري انتخابات فرمايشي و
نمايشي كه از طريق آن مهره هاي مورد نظر آمريكا بر سر كار خواهند
آمد , تدوين قانون اساسي مورد نظر آمريكا , استقرار حكومتي
وابسته به آمريكا كه نه تنها هيچ مزاحمتي براي آمريكا نداشته
باشد , بلكه همواره مجري خواسته هاي حاكمان آمريكا در عراق و
منطقه باشد. بدين ترتيب , كساني كه اين نمايش انتقال حاكميت را
« انتقال حاكميت به مردم عراق » مينامند , يا ساده لوحند يا وابسته .
اين , در واقع جز تحكيم حاكميت آمريكا در عراق هيچ چيز ديگري
نيست .
در اين ميان , كشورهاي همسايه عراق بايد به خطرهاي حضور
آمريكا در منطقه , آنهم با در اختيار داشتن پايگاه هاي نظامي و منابع
غني نفت و ساير ثروتها در عراق , انديشه كنند. بيش از همه بايد
دولتمردان جمهوري اسلامي ايران براي امنيت ملي كشور نگران
باشند و با اتخاذ تدابير شجاعانه راهي را در پيش بگيرند كه به پايان
يافتن سلطه آمريكا بر عراق و ريشه كن شدن اين غده سرطاني كه به
جان منطقه رخنه كرده است , منتهي شود.
