روزنامه جمهوري اسلامي 08/04/1383 صفحه سرمقاله
... و اينك لشكر جرار تهاجم فرهنگي


بسم الله الرحمن الرحيم
غرق شدن مسئولان كشور در مسائل سياسي داخلي و خارجي , فرصت مناسبي براي لشكر جرار تهاجم فرهنگي فراهم كرده كه متاسفانه موجب پيشرفت سريع اين لشكر و پشت سر گذاشتن بسياري از مرزها و خط قرمزها شده است . اين روزها در خيابان هاي تهران و شهرهاي بزرگ كشور , مشاهده دختران و زناني با آرايش هاي غليظ , لباسهاي محرك , رفتارهاي خلاف اخلاق و تعامل غيرشرعي با جنس مخالف , هر بيننده اي را به تعجب واميدارد. بسيارند افرادي كه وقتي از شهرهاي كوچك و يا از خارج كشور به تهران ميآيند بويژه هنگامي كه به خيابانهاي بالاي شهر ميروند , با اين سئوال جدي مواجه ميشوند كه آيا واقعا به تهران آمده اند آيا اكنون در مركز جمهوري اسلامي ايران حضور دارند آيا آنچه مي بينند در جامعه اي جريان دارد كه نظام حكومتي آن , جمهوري اسلامي است يا اشتباه مي كنند
ظريفي ميگفت : براي ماموران نيروي انتظامي , گوئي مراقبت از ترافيك مهمتر از جلوگيري از فساد و فحشا است ! آنها هنگامي كه مي بينند راننده يك سواري جلوي پاي يك دختر يا زن ترمز مي كند و او را به همراهي با خود براي فساد دعوت مي كند , كاري به او ندارند و حداكثر اينست كه به او ميگويند كمي جلوتر بايستد اينجا محل توقف ممنوع است ! يعني ارتكاب منكرات مهم نيست بشرط آنكه به مقررات ترافيكي لطمه اي وارد نشود!
اطمينان داريم كه نيروي انتظامي چنين اعتقادي ندارد ولي متاسفانه اكنون در عمل چنين وضعيتي كاملا مشهود است . اينكه چه عواملي موجب پيدايش چنين شرايطي شده اند , مبحث ديگري است كه قابل بررسي است , لكن بهرحال آنچه سرنوشت فرهنگي جامعه را رقم ميزند , واقعيت هائي است كه در عمل مشاهده ميشود , از يكطرف تهاجم شديد فرهنگي و از طرف ديگر بي عملي شديدتر دستگاه هاي مسئول .
مردم نيز متاسفانه هيچ سهمي در انجام فريضه امر به معروف و نهي از منكر ندارند. قطعا اينطور نيست كه مردم تمايلي به ايفاي نقش در مقابله با منكرات نداشته باشند , بلكه راه را بر آنها بسته اند و امر به معروف و نهي از منكر را رسمي و دولتي كرده اند. در اين وضعيت , اگر كسي به قصد امر به معروف يا نهي از منكر , سخن بگويد نه تنها تاثيري ندارد بلكه با او مقابله ميشود درحاليكه از هيچ پشتوانه اي برخوردار نيست . فراوان هستند جوانان , مردان و زنان متديني كه مايلند به وظيفه شرعي خود در زمينه امر به معروف و نهي از منكر عمل كنند , ولي چون حمايت نمي شوند , از مشاهده ناهنجاري هاي اجتماعي خون دل مي خورند ولي دم برنميآورند.
مباحثي از قبيل اينكه براي مقابله با ناهنجاري ها آيا بايد كار فرهنگي كرد يا اجراي مقررات سالهاست كه همه را به خود مشغول كرده و راه به جائي نبرده اند , درست مثل مبحث معروف مرغ و تخم مرغ كه فقط براي سرگرم كردن مردم به اينكه اول مرغ وجود داشت و تخم گذاشت يا اول تخم مرغ وجود داشت و مرغ از آن بيرون آمد بكار ميرود. آيا در يك نظام حكومتي مبتني بر دين و اخلاق و كرامت انساني , پذيرفته است كه سالها مردم با اين مباحث سرگرم شوند و هرگز نتيجه اي عايدشان نگردد و هر روز شاهد آلوده تر شدن اجتماع و ناامن تر شدن محيط براي خانواده ها باشند ! اصولا آيا چنين وضعيتي قابل دوام است ! و آيا اين بي عملي و بي تفاوتي , نوعي كمك به دشمنان براي براندازي نظام از طريق تهاجم فرهنگي نيست
پاسخ اين سئوالها كاملا مشخص است . نسخه هائي نيز كه بعضي صاحبنظران و بعضي صاحب منصبان براي معالجه اين بيماري اجتماعي مي دهند كاملا شناخته شده است ; حل مشكلات ازدواج , مبارزه با گراني , تامين مسكن و شغل و... اما سخن بر سر اينست كه اولا تا چه زماني بايد نسخه بدست ها به دنبال اين داروها بروند و آنها را پيدا نكنند و ثانيا اكنون كه اين داروها كيميا شده اند و دسترسي به آنها ميسر نيست , آيا بايد شاهد ساكت رواج روزافزون فساد و فحشا و بي بندوباري در جامعه باشيم
ميگوئيد غير از حل اين مشكلات و انجام كارهاي عميق فرهنگي هر اقدامي صورت بگيرد كم اثر و زودگذر است بسيار خوب , پس كاري كنيد كه پراثر و ديرپا باشد و اين معضل را براي هميشه از ميان بردارد. اينكه به اميد انجام اقدامات عميق و پايدار بمانيم و اقدامات ديگر را نيز نفي كنيم , آيا نتيجه اي جز اين دارد كه هر روز بر حجم آلودگي ها افزوده گردد و گستاخي ها بيشتر شود و خطر بيشتري نسل هاي آينده را تهديد كند بنابر اين , تا ديرتر نشده براي مهار نمودن اين خطر بايد كاري كرد و نبايد به وعده هائي كه هيچگاه عملي نميشوند دل خوش نمود كه اگر انجام اين وظيفه را به فردا موكول كنيم لشكر جرار تهاجم فرهنگي كه اينك بسياري از مرزها را درنورديده , وارد خانه هاي ما خواهد شد و سربازگيري خواهد كرد.