تداوم علني آوارگي ملت فلسطين ره آورد پروژه آمريكائي « نقشه راه »
نظاميان رژيم صهيونيستي در عملياتي گسترده دو هزار و 600 فلسطيني را از سرزمين هاي اشغالي 1327 بيرون راندند .
راديو تل آويو روز يكشنبه گذشته ادعا كرد كه اين افراد به صورت غيرقانوني و بدون موافقت قبلي در « اسراييل » (سرزمين هاي اشغالي 1327 ) بسر مي بردند و پس از بازداشت به مناطق خودگردان رانده شدند.
اين راديو افزود 34 اسراييلي نيز به اين اتهام كه فلسطيني هاي بازداشتي را به كار مشغول كرده اند بازداشت شدند.
رژيم صهيونيستي مقرراتي وضع كرده است كه براساس آن فلسطيني هاي كرانه باختري و نوار غزه براي رفتن به سرزمين هاي اشغالي 1327 به موافقت قبلي اين رژيم نياز دارند در غير اين صورت بازداشت و به مناطق خودگردان بازگردانده مي شوند.
از زماني كه سازمان ملل متحد اجازه داد خاك فلسطين در سال 1327 به دو بخش تقسيم شود و رژيم صهيونيستي در 54 درصد از اين خاك تاسيس گردد هزاران فلسطيني به كشورهاي همسايه رانده شدند و يكي از تراژدي هاي قرن بيستم ميلادي رخساره خود را به مردم جهان نشان داد.
در سال 1327 و چند سال پس از آن بيش از 800 هزار فلسطيني به كشورهاي عرب همسايه فلسطين پناهنده شدند و اين روند با توسعه طلبي رژيم صهيونيستي ادامه يافت به گونه اي كه اكنون نزديك به 4 ميليون آواره در ديگر كشورها به ويژه اردن لبنان و مصر در وضعيت نامناسب به سر مي برند.
كوشش هاي سازمان ملل متحد در بازگرداندن پناهندگان تاكنون نافرجام مانده و رهبران رژيم صهيونيستي حتي از پذيرش شمار اندكي از آنان خودداري كرده اند.
اين رژيم به اين مقدار بسنده نكرده و با استمرار تجاوز در حال حاضر 78 درصد از مساحت كل فلسطين را اشغال كرده است .
موضع ناعادلانه رژيم صهيونيستي نسبت به موضوع پناهندگان فلسطيني هميشه ثابت بوده و رهبران اين رژيم در مناسبتهاي مختلف با صراحت اعلام كرده اند اعراب داراي زمين هاي وسيع و گسترده اي هستند و پاره اي از اين زمين ها مي تواند « وطن جايگزين براي آوارگان فلسطين » باشد. بدترين وجه اين استراتژي توسعه طلبانه آن بوده كه اشغال نظامي مرحله به مرحله فلسطين آوارگي صدها هزار نفر از ساكنان اصلي و بومي اين سرزمين در كشورهاي همسايه كشتارهاي هولناك عليه بقيه ساكنان فلسطين اسكان فوج فوج يهوديان وارداتي در سرزميني كه به آنان تعلق ندارد و اعمال حكومت اسرائيل براساس زور و تروريسم و ارعاب از نظر آمريكا و طيف دولتهاي غربي هم پيمان آن كشور پديده اي عادي جلوه گر شده بود و حساسيت هيچ كشوري را برنمي انگيخت و وجدان خفته هيچ دولي را آزار نمي داد. بدين ترتيب بود كه ميليون ها فلسطيني آواره در برابر نوعي بي تفاوتي بين المللي بر نظام اجتماعي و اقتصادي كشورهاي فقير عرب منطقه تحميل شدند.
كشورهاي همسايه فلسطين نيز با وجود رعايت اصول انساني ـ اخلاقي و ميزباني آوارگان آوارگي صدها هزار فلسطيني را خطر بزرگي براي خود دانستند آن را عاملي براي نابساماني اجتماعي و بهانه اي براي سواستفاده ديگران ارزيابي كردند.
افزون بر اين كشورهاي ميزبان به دليل مشكلات اقتصادي داخلي قادر به كمك رساني مناسب نبوده و نيستند گرچه در 56 سال گذشته ميليون ها دلار را به اين امر اختصاص داده و هزينه كرده اند.
در اين مدت فشارهاي سازمان ملل متحد و كشورهاي دنيا براي راضي كردن اسراييل به بازگشت آوارگان فلسطيني ناكام مانده و به همين دليل انديشه صلح در خاورميانه و طرح هاي گوناگون آشتي در اين منطقه راه به جايي نبرد.
اگرچه فشارها بر رژيم صهيونيستي بي نتيجه بوده اما فشار آمريكا بر بعضي كشورهاي عربي مانند اردن موثر واقع شد و اين كشور گام هايي را براي هضم و ذوب كردن شخصيت فلسطيني ها در درون خود برداشت و در قالب شعار ناسيوناليسم عربي به شماري از آوارگان تابعيت اردني اعطا كرد.
اين روزها فشارهاي خارجي به ويژه آمريكا بر كشورهاي ميزبان مانند لبنان براي اسكان دايم پناهندگان فلسطيني شدت گرفته است . هدف از اين فشارها فراموش شدن موضوع بازگشت آوارگان به ميهن خود براي تشكيل كشور مستقل فلسطين است .
در كشورهايي مانند لبنان اردوگاههاي فلسطيني از شرايط نامناسب بهداشتي آموزشي و امنيتي رنج مي برند و به آوارگان به عنوان شهروند برخوردار از حقوق اجتماعي نگريسته نمي شود.
لبنان ميزبان حدود 400 هزار پناهنده فلسطيني است كه در 12 اردوگاه در جنوب مركز و شمال اين كشور زندگي مي كنند .
اردوگاه هاي رشيديه البص البرج الشمالي عين الحلوه (العوده ) تل زعتر و ميه در جنوب و اردوگاه هاي برج البراجنه شاتيلا مارالياس و ضبيه در بيروت و اطراف آن واقع شده است .
همچنين دو اردوگاه البداوي و نهر البارد در شمال لبنان قرار گرفته است . اين اردوگاه ها از تراكم جمعيت رنج مي برد به گونه اي كه در هر واحد مسكوني كه شامل دو اتاق كوچك است به طور متوسط 7 يا 8 نفر در وضعيتي اسفناك به سر مي برند .
اين واحدهاي مسكوني ملكي نيست . از آب شيرين آشاميدني و آب لوله كشي مناسب بي بهره است برق آن از دهه 1360 به طور مكرر قطع و وصل مي شود و بيشتر خيابان ها و كوچه هاي آن آسفالت نيست و يا آسفالت آن ترميم نشده است .
ساكنان اين اردوگاه ها كه زير نظارت و حمايت كميسارياي عالي پناهندگان فلسطيني وابسته به سازمان ملل متحد « آنروا » هستند اجازه ندارند طرح هاي ساختمان سازي اجرا و حتي مصالح ساختماني براي تعمير واحدهاي مسكوني وارد اردوگاه كنند.
علاوه بر اين كشورهاي اردن و سوريه نيز براي پذيرش فلسطينيان آواره تحت فشار هستند و حتي طرحهائي در دست مقامات آمريكائي است تا طي آن فلسطينيان به صورت آوارگان جديد در عراق اشغالي اسكان داده شوند. بدين ترتيب موضوع « حل مشكل پناهندگان » كه در نظر تشكيلات خودگردان عرفات و براساس پيمان 1372 اسلو به صورت فراهم آوردن شرائط بازگشت آنان به فلسطين جلوه گر شده بود اكنون به صورت كاملا معكوس با تشديد روند آوارگي و تداوم اخراج و تار و مار ملت فلسطين در حال اجراست .
اين وضعيت آوارگان اكنون تحت الشعاع اين سياست آمريكايي ها قرار گرفته است كه مشكل پناهندگان فلسطيني قضيه اي غيرقابل حل در كشمكش ميان اعراب و اسراييل است و بايد ديگر اختلاف ها را از موضوع پناهندگان جدا كرد.
رهبران گذشته و حال آمريكا از جمله ترومن و آيزنهاور بارها ادعا كرده است كه آوارگان فلسطيني قادر به تعيين سرنوشت خود نيستند و از اين رو وظيفه آماده سازي آنان براي سازگاري و هضم در كشورهاي ميزبان مانند لبنان به سازمان ملل متحد و تحت حمايت آمريكا واگذار شده است .
تنها تغيير غيراساسي در موضع آمريكا نسبت به پناهندگان
فلسطيني در مرحله دوم كنفرانس كمپ ديويد در سال 2000 ميلادي و هنگامي پديد آمد كه بيل كلينتون رييس جمهوري وقت اين كشور اصل « براي هر ملت يك دولت » را پيشنهاد كرد تا در سايه تشكيل دولت فلسطين پناهندگان به كشور خود بازگردند.
اما كلينتون در پايان دوره رياست جمهوري آشكارا اعلام كرد اجراي پيشنهاد او براي جانشين وي در كاخ سفيد الزام آور نيست و از اين رو جرج بوش رييس جمهوري آمريكا طرح و پيشنهاد كلينتون را به كنار نهاد. بعد هم مشخص شد كه آن حرف كلينتون و اين تصميم بوش هر دو تحت فشار محافل قدرتمند صهيونيستي كه گردانندگان اصلي و پشت صحنه تحولات داخلي و خارجي آمريكا هستند اتخاذ گرديده است .
با وجود تولد « نقشه راه » به قابلگي آمريكا تراژدي آوارگان همچنان پابرجا مانده و آريل شارون نخست وزير رژيم صهيونيستي چشم پوشي فلسطيني ها از حق بازگشت را شرط پذيرش دولت فلسطين توسط اسراييل دانسته است .
با اين اوصاف و اوضاع روشن شدن وضعيت پناهندگان همچنان به آينده اي نامعلوم موكول شده است . آيا در چنين شرائطي دل بستن به راههاي سازشكارانه نوعي جهالت سياسي و يا خيانت نابخشودني نيست
از زمان تاسيس رژيم صهيونيستي تا به امروز رهبران آمريكائي همواره سياست هضم آوارگان فلسطيني در كشورهاي همجوار را دنبال كرده و هيچگاه قائل به بازگشت آنها به سرزمين مادري شان نبوده اند
بيش از نيم قرن است كه ميليونها فلسطيني آواره بخاطر سياستهاي تروريستي رژيم اشغالگر صهيونيستي بر نظام اجتماعي و اقتصادي كشورهاي فقير منطقه تحميل شده اند و هيچ تلاشي براي اعاده حقوق ابتدائي آنان به عمل نمي آيد
شارون سركرده حكومت تروريستي اسرائيل تصريح كرده كه وجود دولت فلسطين را به شرطي در جوار خود تحمل مي كند كه در آن فلسطينيان آواره حق بازگشت از كشورهاي ديگر به داخل فلسطين را نداشته باشند
