سخنان امام حسين (ع ) به هنگام ورود به كربلا
قافله امام (ع ) و به موازات آن سپاهيان حر به حركت خود ادامه دادند تا به « نينوا » رسيدند و در اينجا با مردي مسلح كه سوار بر اسب تندرو بود مواجه گرديدند و او پيك ابن زياد و حامل نامه اي از وي به « حر » بود. متن نامه اين است « جعجع بالحسين حين تقر كتابي ولا تنزله الا بالعرا علي غيرما و غير حصن » با رسيدن اين نامه بر حسين بن علي فشار وارد بياور و در بياباني بي آب و علف و بي دژ و قلعه اي فرودش آر.
« حر » نيز متن نامه را به امام (ع ) خواند و آنحضرت را در جريان ماموريت خويش قرار داد.
امام فرمود : پس بگذار ما در بيابان نينوي و يا غاضريات يا شفيه فرود آئيم .
حر گفت من نمي توانم با اين پيشنهاد شما موافقت كنم زيرا من ديگر در تصميم گيري خود آزاد نيستم چون همين نامه رسان جاسوس ابن زياد نيز ميباشد و جزئيات اقدامات مرا زير نظر دارد.
در اين هنگام « زهيربن قين » به امام (ع ) چنين پيشنهاد نمود كه براي ما جنگ كردن با اين گروه كم آسانتر است از جنگ كردن با افراد زياديكه در پشت سر آنها است و بخدا سوگند طولي نخواهد كشيد كه لشكريان زيادي به پشتيباني اينها برسد و آنوقت ديگر ما تاب مقاومت در برابر آنان را نخواهيم داشت .
امام در پاسخ پيشنهاد زهير چنين فرمود : ما كنت لابداهم بالقتال من هرگز شروع كننده جنگ نخواهم بود.
آنگاه امام (ع ) خطاب به حر فرمود : بهتر است يك قدر ديگر حركت كنيم و مخل مناسبتري براي اقامت خود برگزينيم حر موافقت نمود و به حركت خود ادامه دادند تا به زمين كربلا رسيدند در اينجا « حر » و يارانش بعنوان اينكه اين محل به فرات نزديك و محل مناسبي است از پيشروي امام جلوگيري نمودند.
حسين بن علي (ع ) كه تصميم گرفت در آن سرزمين فرود آيد از نام آنجا سوال كرد پاسخ دادند كه : اينجا را « طف » و مي گويند امام پرسيد نام ديگري نيز دارد عرضه داشتند « كربلا » هم ناميده مي شود.
امام با شنيدن اسم « كربلا » گفت : « اللهم اعوذبك من الكرب والبلا » خدايا از اندوه و بلا به تو پناه مي آورم . سپس فرمود اينجا است محل فرود آمدن ما و به خدا سوگند همين جا است محل قبرهاي ما و بخدا سوگند از اينجا است كه در قيامت محشور و منشور خواهيم گرديد و اين وعده اي است از جدم رسول خدا(ص ) و در وعده او خلافي نيست .
در اين گفتار حسين بن علي (ع ) دو نكته جالب و مهم وجود دارد :
1 ـ همانگونه كه در گفتار امام در موارد مختلف مكرر و با صراحت و گاهي با تلويح و اشاره آمده است آنحضرت از جريان حادثه خونين كربلا مطلع و با خبر بود و اين مورد نيز يكي از آنها است كه به جزئيات اين حادثه و محل وقوع آن كه همان سرزمين كربلا است با اتكا به اخبار رسول خدا(ص ) اشاره مي كند.
2 ـ و اما نكته دوم مسئله راه و روش و برنامه اي است كه حسين بن علي (ع ) در مقام جنگ از آن پيروي مي كند كه به قول زهير بن قين اقدام به جنگ در آن شرايط به نفع آنان و در صورت تاخير جريان دقيقا معكوس و هزيمتشان مسلم و حتمي است .
ولي امام در اين شرايط خاص برنامه جنگي خويش را چنين اعلام مي كند كه : « ما كنت لا بد هم با لقتال » من شروع بجنگ نخواهم كرد.
و اين همان برنامه ايست كه اميرمومنان (ع ) در جنگ جمل براي يارانش اعلان نمود.
(سخنان امام حسين عليه السلام از مدينه تا كربلا ص 176 تا 178 )
