ماهاتير محمد سياستمدار 78 ساله مالزي كه در مرداد 1360 به قدرت رسيده بود پس از 22 سال حكومت بر مالزي و در اوج خوش نامي در كشورش داوطلبانه از قدرت كناره گيري كرد.
با آنكه ماهاتير منشا بسياري از خدمات در كشورش بود ولي براي افكار عمومي مردم جهان چهره شناخته شده اي نبود . در حالي كه وي نزديك به 60 سال از عمرش را به فعاليت هاي سياسي در كشورش سرگرم بود.
ماهاتير در 29 آذر سال 1304 هجري خورشيدي در شهر « آلوراستار » مركز ايالت « كداح » مالزي به دنيا آمد او پس از اتمام مراحل اوليه تحصيل وارد دانشگاه مالاياي سنگاپور شد و در رشته پزشكي فارغ التحصيل گرديد. پس از چند سال كار در دولت استعفا داد و به كار طبابت خصوصي پرداخت و در سال 1343 بعنوان نامزد نمايندگي مجلس از طرف ائتلاف وقت براي يكي از مناطق ايالت كداح معرفي و انتخاب شد. گفته ميشود وي از سال 1324 (20 سالگي ) دوران سياسي عمر خود را شروع كرد و سال بعد (1325 ) رسما به حزب آمنوي آن زمان پيوست . در سال 1344 به عضويت شورايعالي آمنو درآمد و تا سال 1348 اين پست را ادامه داد . در اين سال بعلت اختلافات وي با تنكو عبدالرحمن بر سر مسائل قومي از حزب آمنو اخراج شد.
ماهاتير در سال 1351 مجددا به عضويت حزب آمنو و پذيرفته شد و از آن به بعد مدارج ترقي را بسرعت طي كرد. در سال 1353 به وزارت آموزش و پرورش منصوب شد . در سال 1354 يكي از معاونين حزب و بدنبال آن در سال 1355 مقام معاونت نخست وزيري را عهده دار گرديد و در 1357 مسئوليت وزارت تجارت و صنعت را نيز بدست گرفت .
در سال 1360 وي بعنوان رئيس حزب آمنو انتخاب شد و در مرداد سال بعد سمت نخست وزيري را نيز بعهده گرفت . ماهاتير در طول اين مدت به يكي از پرقدرت ترين نخست وزيران مالزي تبديل شد . در اين 22 سال صرفنظر از احزاب مخالف هيچ فردي رقيب وي در داخل حزب نبود. بعبارت ديگر نفوذ و قدرت ماهاتير در حزب و دولت وي را در موقعيت يك رهبر بسيار پرقدرت و متمايز از ديگران قرار داد.
ماهاتير از نظر شخصيتي بسيار باهوش و مانند ديگر مالايوها رفتاري بسيار آرام و متين داشت كه در ظاهر كمتر خودخواهي و قدرت طلبي از آن استنباط مي شد. اين در حالي است كه در صحنه اجرايي سررشته اصلي تمام امور بدست وي بود و تعيين كننده و هدايت كننده تمامي امور مهم و اصلي كشور خود وي بوده است . نقش وي در حكومت مالزي همانند نقش يك پدر قدرتمند در خانواده بود كه تمامي اعضا متعهد و ملزم به تبعيت از وي هستند.
ماهاتير از نسل رهبران جديد مالزي بود كه نخست وزيران قبلي اين كشور را بدليل تحت تاثير بودن زياد از انگلستان مورد انتقاد قرار مي داد و در واقع استقلال طلبي و اصالت براي مالزي قائل بود. او به عنوان يك رهبر مسلمان شئونات مذهبي را رعايت مي كرد و براي اسلام اهميت زيادي قائل بود اما اين به معني آن نبود كه آنرا شاخص اصلي و هدف غائي تلقي كند.
رفتار ماهاتير محمد در مالزي خالي از نقطه ضعف نيز نبود. در شرائطي كه وي براي توسعه كشور در زمينه هاي اقتصادي و سياسي تلاش مي كرد بسياري از جنبه هاي اجتماعي و محيطي آن گونه كه بايد از سوي وي طي اين دوران مورد توجه كافي قرار نگرفته و گاهي حتي مورد بي توجهي قرار گرفته است .
آمارها نشان مي دهد كه همراه با رشد و توسعه اقتصادي در مالزي فساد و انحطاط اخلاقي ارتكاب جرايم و اعتياد به مواد مخدر در اين كشور نيز با رشد فزاينده اي روبه رو بوده است . در اين ميان عدم توجه كافي مسوولين مالزي به محيط زيست و پيشگيري از بلاياي طبيعي از جمله جاري شدن سيل بواسطه بارش باران هاي موسمي و آلودگي آب و هوا در نقاط مختلف اين كشور را نيز نبايد از نظر دور داشت .
اگر از بيان كوتاهي مسوولان مالزي در پيشگيري از جرايم و آلودگي هاي زيست محيطي بگذريم از نابرابري هاي موجود اقتصادي و اجتماعي در ميان طبقات گوناگون مردم اين كشور نيز نمي توان چشم پوشي كرد.
درست است كه طي سال هاي اخير درآمد مردم مالزي افزايش يافته و معضل فقر تا حدودي در اين كشور رفع شده اما نابرابري هاي موجود اجتماعي ـ اقتصادي در بين طبقات مختلف مردم همچنان فرصت هاي نابرابري را براي آنان پديد مي آورد.
به طور حتم فاصله طبقاتي موجود در مالزي با تلاش بيشتر ماهاتير محمد به رفع مشكلات اجتماعي آموزشي بهداشتي خانه سازي و حمل و نقل عمومي و صرف بيشتر ثروت هاي كشور مي توانست از اين ميزان فعلي كمتر باشد.
ماهاتير محمد 22 سال پيش نخست وزيري مالزي را با ديدگاه تمركز قدرت در دست گرفت و از اين تفكر خود براي تسلط بر امور كشور بهره برد.
شخصيت منش و مشي ماهاتير محمد مجموعه چند وجهي بوده است در عين دارا بودن ويژگي هاي رهبري مدبرانه و قاطع به ويژه در رويارويي با مسايل ملي اما در پاره اي از مسايل بسيار احساساتي مهربان و ياري دهنده عمل مي كرده است .
اقشار گوناگون مردم مالزي طي ماه هاي آخر نخست وزيري ماهاتير محمد با حضور در دفتر وي احساسات قدرشناسانه خود را به وي ابراز داشتند.
مردم مالزي به دليل تلاش هاي وي طي عهده داري مقام نخست وزيري اين كشور كه در توسعه و ترقي آن سهم بسزايي داشت خود را مديون وي مي دانند و هرگز او را فراموش نخواهند كرد.
علت محبت و قدرشناسي عمومي نسبت به ماهاتيرمحمد آن است كه مردم مالزي به خوبي براين حقيقت واقف اند كه وي براي قرار دادن اين كشور روي نقشه جهان و مطرح كردن آن به عنوان كشوري « در حال توسعه سريع » تلاش بسيار كرده است .
گر چه دوران نخست وزيري ماهاتير محمد به پايان رسيد اما ديدگاه ها نظرات انديشه ها و آرمانهاي وي هرگز از اذهان مردم و خط مشي دولتمندان اين سرزمين پاك نخواهد شد.
دقيقا به همين دليل عبدالله احمد بداوي جانشين وي تصريح كرد كه راه او را در تمامي عرصه هاي مالزي ادامه خواهد داد.
بداوي كه 14 سال جوان تر از ماهاتير محمد است در پنجم آذر سال 1318 در « پينانگ » مالزي به دنيا آمد . وي نخستين پسر يك معلم ديني و سياسي به نام « احمد بداوي » است .
در مالزي رسم است كه نام پدر نيز به عنوان نام فاميل در ادامه نام پسران و دختران آورده مي شود و از اينرو « عبدالله » به نام « عبدالله احمد بداوي » شناخته مي شود.
« عبدالله » دو برادر و يك خواهر كوچكتر از خود دارد. وي در شهريور 1344 ازدواج كرده و هم اكنون 2 فرزند و 4 نوه دارد.
پدر بزرگ « عبدالله » يك عالم روحاني بود كه سال ها در مكه زندگي كرد و عاقبت مفتي ايالت پينانگ مالزي شد.
پدربزرگ « عبدالله » بنيانگذار مدرسه مذهبي « دايره المعارف الوطنيه » در پينانگ است كه در واقع محل آموزش مذهبي « عبدالله » نيز مي باشد.
عبدالرحمان نخست وزير فقيد مالزي درسال 1336 پدر بزرگ عبدالله را مسوول امضاي قرار داد استقلال مالزي از انگليس كرد.
« عبدالله » طي دوران استقلال طلبي مالزيايي ها از مالايي هاي ملي گرا بوده و از سال 1332 تا 1342 معاون شاخه جوانان حزب آمنو حزب كنوني حاكم بر مالزي بود و با وجود انشعاباتي كه در اين حزب رخ داد وي همچنان در آمنو باقي ماند. وي به زبان انگليسي تسلط كامل دارد كه اين خود نيز در رسيدن وي به مقام نخست وزيري مالزي بي تاثير نبوده است .
« عبدالله » سپس وارد دانشگاه مالايا شد و به تحصيل در رشته علوم اسلامي پرداخت و در همان دوران نيز با سياست آشنا شد . وي در سال 1347 به كميته جوانان آمنو دعوت شد و همراه با ديگر هم حزبي هاي خود كتابي به نام « انقلاب در ذهن » را نوشت . وي در سال 1357 به دبيري پارلمان فدرال مالزي برگزيده شد و در سال 1360 از سوي « ماهاتير محمد » كه تازه به مقام نخست وزيري دست يافته بود به عنوان مشاور در كابينه مالزي انتخاب شد كه از آن به عنوان سريع ترين ارتقاي مقام وي ياد مي شود.
ماهاتير در سال 1366 به تغيير در كابينه خود پرداخت و « عبدالله » را كه با برخي ديگر از سران آمنو با سياست هاي وي مخالفت كرده بودند از مقام خود كنار گذاشت و از اينرو موقعيت سياسي وي به خطر افتاد.
به اين ترتيب « عبدالله » 46 ماه از سياست كنار ماند كه خود از آن به عنوان « دوران سخت به سختي دوران اشغال مالزي از سوي ژاپن » نام برده است .
در سال 1369 در انتخابات آمنو وي به عنوان معاون كل آمنو منصوب شد و يك سال بعد ماهاتير دوباره وي را وارد كابينه خود كرد و به عنوان وزير امور خارجه در كابينه خود به كار گمارد و تا سال 1377 كه به مقام معاون نخست وزير مالزي برگزيده شد عهده دار اين مقام بود.
« عبدالله » به جاي « انور براهيم » معاون وقت ماهاتير كه هم اكنون به جرم فساد اخلاقي و مالي در زندان بسر مي برد جانشين وي شد.
برخي از صاحبنظران اين مسئله را چالشي ميان اين دو هم حزبي قديمي مي دانند زيرا انور در نبرد انتخاباتي آمنو در سال 1366 توانست « عبدالله » را شكست دهد و به عنوان رييس آمنو در پينانگ برگزيده شود.
همچنين بسياري از صاحب نظران سياسي در اين كه « عبدالله » بتواند مانند ماهاتير عهده دار امور مالزي در شرايط حساس كنوني جهان باشد ترديد دارند زيرا « عبدالله احمد بداوي » بيشتر دنباله رو سياست هاي ماهاتير بوده است و از خود نظريه اي نوين بروز نداده است .
وي در اوايل سال آتي ميلادي بايد در برابر نامزدهاي رقيب خود از حزب اسلامي مالزي (پاس ) قد علم كند كه از حمايت گسترده روستاييان مالزي به ويژه در دو ايالت ترنگانو و كلانتان برخوردار هستند.
موضوع ديگر آن كه « عبدالله احمد بداوي » داراي كاريزماي ماهاتير نمي باشد و از اين رو نه تنها نمي تواند برخلاف ماهاتير به انتقاد شديد از قوم مالايي در اين كشور بپردازد بلكه ديگر سياستمداران از وي انتظار دارند كه وي به تقويت و دادن امتيازات بيشتر به اين قوم بپردازد كه اين خوشايند چيني تباران و هندي تباران مالزي كه در مجموع 35 درصد از جمعيت 24 ميليوني مالزي را به خود اختصاص مي دهند نخواهد بود.
در عين حال بسياري ديگر بر اين باورند كه ماهاتير نيز در سال هاي نخست دوران نخست وزيري خود از قدرت و كفايت كافي برخوردار نبود اما بعد از آن به ماهاتير كنوني تبديل شد.
بااين استدلال بايد ديد كه بداوي چگونه مي تواند مالزي را كه يكي از ثروتمندترين كشورهاي جنوب شرق آسيا است در بحران سياسي و اقتصادي رهبري كند.
پدر بزرگ عبدالله احمد بداوي نخست وزير فعلي مالزي امضاكننده قرارداد استقلال مالزي از انگلستان مي باشد
همراه با رشد اقتصادي مالزي در دوران ماهاتير محمد فساد وانحطاط و اعتياد به مواد مخدر نيز در اين دوران رشد فزاينده اي داشت