حميدرضا نظري
شب است و شهري بزرگ كه از آسمانش برف و سوز و سرما مي بارد; و پنجره اي رو به حياطي خلوت و يخ زده كه چشم هاي من و همسر و تنها دخترم را به خود فرا مي خواند. امشب دلم مي خواهد به گونه اي ديگر به جهان پيرامونم بنگرم دخترم عكسي را نشانم مي دهد كه نشان دهنده مرد سالمندي است كه به ياري دختر معلولي شتافته تا او را به تحرك وا دارد; دختري كه سوار بر ويلچر است و با معصوميت تمام با نگاهي اميدوار به روبرويش مي نگرد...
اينها را مي شناسي پدر !
نه دخترم !
اين دو از ساكنان وادي مهر و محبت هستند.
از كدامين ديار !
آسايشگاه معلولان و سالمندان
در عكس تعمق مي كنم و چشم هايم را به چهره شكسته و رنجور پيرمرد مي دوزم كه نشان از درد و غم و اندوه ساليان دراز را با خود دارد گويي به گذشته ها مي انديشد; به زماني كه جواني اش را به كام مردمان مي ريخت تا در كمال آرامش و آسايش قد علم كنند... و اما اينك پشت او از فرط كار و تلاش خميده گشته و ديگر زمان آن فرا رسيده كه در خلوت و تنهايي با آسودگي تمام بياسايد; اما مگر مي تواند ... او با جسمي ناتوان ويلچر دختر معلول را به حركت در مي آورد; در حالي كه خود نيازمند ياري است . او با وجود ناتواني اكنون ياور شخص ديگري شده است ...
اين پيرمرد شكسته حال به فرزندان خود دل خوش داشته بود تا بلكه روزي عصاي دستش شوند اما افسوس و صد افسوس كه آن طفلان شيرين سخن و خندان ديروز امروز ساز بد آهنگ جدايي را نواخته اند و او را ناجوانمردانه به خلوتگاه سالمندان سپرده اند تا واژه « بي مهري و بي وفايي » را به خوبي هر چه تماتر معنا كند!
پدر
جان پدر!
آيا با يك نگاه مي توان عاشق شد !
آري مي توان ! همچنان كه با يك نگاه مي توان كينه ورزيد دوست گرفت يا دشمن تراشيد.
اگر آن يك نگاه توام با سكوت باشد چه !
عمق و معناي بيشتري مي يابد گسترده مي شود و شايد بتواند پوسته بتركاند. آري با يك نگاه مي توان عاشق شد; مي توان خنديد به دنبال حقيقت رفت و يا راه ظلمت را پيمود
و اما با يك نگاه با قلبي پاك چگونه !
آن زمان شايد بشود ذهن را به راهي دور كشاند دورتر از آبها و اقيانوسها آنجا كه خدا را نزديكتر بتوان ديد آنجا كه ديدن چهره پيرمردي دل شكسته ...
آه خداي من ! اين عكس دختر و پيرمرد چگونه همه وجودم را منقلب مي سازد و به جانم آتش مي زند اين چه حالي است كه نصيبم مي شود ! چرا چنين از خود بي خود شده ام و همه زيبايي هاي زندگي از ديده ام پنهان گشته است او كيست چهره اش برايم آشناست . او را در كجا ديده ام در كوچه خيابان خانه آيينه !...
آري آيينه ! شايد او چهره آينده من است كه قبلا بارها و بارها در آيينه ديده ام . آينده اي كه ... اي واي هوا چه سرد است چه سوزي مي آيد... سرما همه وجودم را در برگرفته است ...
اينك شب است و شهري بزرگ كه از آسمانش برف و سوز و سرما مي بارد; و پنجره اي رو به حياطي خلوت و يخ زده كه چشم هاي من و همسر و تنها دخترم را به خود فرا مي خواند... مي دانم كه عشق به خالق زيبايي ها انسان را چون كوه استوار مي سازد. بايد با تمام وجود بشنوم صداي خالق را بايد قلبم را پاك كنم از زشتي ها و پليدي ها بايد بياموزم انسان بودن را; پيش از آنكه توان آموختن را از دست دهم بايد سكوت را بشكنم و سخن بر لب جاري سازم كه :
امشب دلم مي خواهد به گونه اي ديگر به جهان پيرامونم بنگرم مي خواهم با يك نگاه عاشق شوم و عشق بورزم مي خواهم در سكوت خويش پوسته بتركانم و ذهن را به راهي دور بكشانم ; دورتر از آبها و اقيانوسها آنجا كه خدا را نزديكتر بتوان ديد آنجا كه ...