خبرگزاري جمهوري اسلامي : پايگاه اينترنتي « اسلام آن
لاين » روز سه شنبه گزارش داد
درپي حمله فاجعه آميز به دفتر
سازمان ملل در بغداد كه در آن 23 تن از جمله نماينده ويژه
دبيركل سازمان ملل كشته و ده ها تن زخمي شدند
رسانه هاي
آمريكا با حالتي خجالت زده تلاش مي كنند با مقصر نشان دادن
مردم عراق در اين فاجعه
داستان را وارونه جلوه دهند.
براي مثال در اينجا به خبر « بوفالو »
كار مشتركي از گروه
هيات تحريريه « واشنگتن پست » اشاره مي شود كه در آن گفته
شد
« ضروري است مردم عراق براي تامين امنيت
مسووليت
بيشتري برعهده گيرند. مردم عراق با فراهم كردن زمينه اعمال
تروريستي
فرصت پيش آمده براي تبديل شدن به يك كشور
مرفه و آزاد را ازدست مي دهند
كشور آزادي كه مي تواند جهان
عرب را رهبري كند. »
دور از انتظار نيست كه مردم عراق از اينكه آمريكا در اولين
ماه هاي اشغالگري خرابكاري كرده
مايوس شوند
اما مردم
عراق تنها كساني هستند كه به معناي واقعي مي توانند زيرساختار
عراق
خطوط لوله
شبكه هاي تامين آب و نيروگاه هاي اين
كشور را حفظ كنند.
جاي بسي تاسف است كه خبر « بوفالو » بي درنگ به
خوانندگان كمك كرد تا اين مساله را فراموش كنند كه ارتش
عراق از سوي نيروهاي آمريكايي منحل شد
نيرويي كه
مي توانست در شهرهاي عراق مستقر شود و ثبات و نظم را در
اين كشور برقرار كند. در عوض سربازان فقير و ناراضي پيشين
عراقي كه نتوانسته بودند خانواده هاي خود را تامين كنند يا
اعتبار و ارزش خود را حفظ كنند
نسبت به اين بي ثباتي در
كشورشان بي تفاوت هستند. آنها احساس مي كنند كه آمريكا به
آنها خيانت كرده است در حالي كه رسانه هاي آمريكا آنها را به
خاطر بي لياقتي سرزنش مي كنند.
10 ميليون عراقي يعني 40 درصد از جمعيت اين كشور
بيكار هستند . مي توانيد تصور كنيد كه اگر 40 درصد از جمعيت
آمريكا بيكار بود آنگاه واكنش قشر كارگري اين كشور چگونه
مي شد
در مناطق شمال شرقي عراق
نيروهاي آمريكايي كه به مدت
سه روز بدون برق مانده بودند
ناتوان شده و ناله مي كردند و
عراقي ها آنها را در اين وضعيت مورد تمسخر قرار دادند.
مردم عراق در واكنش به سربازان آمريكايي كه در اين
وضعيت بسر مي بردند
گفتند : به جهنم ما خوش آمديد. زندگي
در دماي 130 درجه (فارنهايت ) براي تمام مدت تابستان را
مي توانيد تصور كنيد اين زندگي را تجربه كنيد. مردم عراق پس
از چهار ماه هنوز برق و آب آشاميدني كافي ندارند.
يك روز پس از حمله به دفتر سازمان ملل در بغداد
« پل
برمر » حاكم آمريكايي عراق به « آسوشيتدپرس » گفت
« اين افراد
(تروريست ها) از كشتن هزاران تن راضي نشده اند. آنها تنها
مي خواهند كشتار را ادامه دهند. اما ديگر نمي توانند اين راه را
ادامه دهند. »
هدف از چنين سخني از سوي برمر گمراه كردن مردم آمريكا
است . برمر از يك سو عبارت « هزاران تن » را با حمله فاجعه آميز
به « برج هاي دوقلو » و « ويرجينيا » پيوند مي دهد و از سوي ديگر
با چنين سخني
او اساسا ادعا مي كند افرادي كه به دفتر سازمان
ملل حمله كردند همان افرادي هستند كه حادثه 20 شهريور را به
وجود آوردند.
اين سخن برمر در واقع به تجاوز دولت بوش به عراق اعتبار
مي بخشد
تجاوزي كه باتلاقي را براي نيروهاي آمريكايي ايجاد
كرده است و نيروهاي آمريكايي به خاطر خرابكاري هاي بيش از
حد و سو مديريت بي سروصدا دست به دامان دشمن ديرينه
خود يعني سازمان ملل شده اند تا خود را از اين وضعيت و
باتلاق نجات دهند.
فراموش نكنيم كه تا اين تاريخ هيچگونه شواهد و مداركي
مبني بر ارتباط رژيم بعث « صدام حسين » با سازمان « القاعده » يا
حملات 20 شهريور به دست نيامده است .
برمر همچنين بايد درمورد نيروهاي مسلح و خشونت جوي
خود سخن مي گفت كه به سبب عصبانيت
خانواده هاي عراقي را
قتل عام كردند. شايد پرتو داغ خورشيد موجب شده بود
سربازان آمريكايي آب بدن خود را از دست دهند و مبادرت به
قتل كنند يا شايد مي خواستند تمرين تيراندازي كنند.
البته مردم عراق از وجود يك ديكتاتور رهايي يافتند
ديكتاتوري كه هنگام بازجويي از مردم
آنها را شكنجه مي كرد و
با گاز آنها را خفه مي كرد.
اما مشكل اينجاست كه مردم عراق هنوز هم در هنگام
بازجويي مورد ضرب و شتم قرار مي گيرند و شكنجه مي شوند.
« كميته عفو بين الملل » و « ديده بان حقوق بشر » گزارش هايي را از
وضعيت زندانياني منتشر كرده كه نشان مي دهد مردم عراق
توسط نيروهاي ائتلافي مورد ضرب و شتم قرار گرفته و شكنجه
شده اند.
اما زنان عراقي در چه شرايطي بسر مي برند شايد آنها بابت
آزادي كه نيروهاي آمريكايي برايشان به ارمغان آورده اند
ناخشنود و ناسپاس هستند زيرا در كنار اين آزادي تجاوز جنسي
قتل هاي ناموسي
آدم ربايي
ضرب و شتم و قتل اعمال مي شود.
« سازمان آزادي زنان » در عراق بتازگي درخواست هايي را
براي سازمان هاي بين المللي ارسال كرد مبني برآنكه زنان در
عراق هدف گلوله قرار مي گيرند و كشته مي شوند » .
كودكان عراقي براثر سو تغذيه جان مي سپارند كه طبق
گزارش هاي سازمان ملل اين وضعيت به اواسط سال هاي 1990
بازگشته است .
« صندوق كودكان سازمان ملل » (يونيسف ) در ماه مه گزارش
داد
7
7 درصد از كودكان عراقي زير پنج سال دچار سو تغذيه
حاد هستند كه اين آمار در سال گذشته 4 درصد بود .
روزنامه « گلوب اند ميل » به 12 سال تحريم هاي سازمان
ملل اشاره مي كند كه سيستم بهداشت عمومي عراق را تضعيف
كرده است .
« مارك مك اينون » از روزنامه يادشده در اواخر ماه ژوئن
اعلام كرد
« سه تن از پزشكان متخصص اطفال در عراق گفتند
گرچه آمار رسمي موجود نيست اما ميزان مرگ و مير كودكان
عراقي در 12 سال گذشته در جهان بالاترين رقم بوده است و
پس از سقوط رژيم صدام حسين و كنترل آمريكا بر اين كشور
اين رقم بالاتر رفته است . »
بايد از روشنگري روزنامه نگاراني همچون « ريچارد
ايي .روبنشتاين » از روزنامه « يو اس اي .تودي » تشكر كرد كه
خواستار بيرون رفتن نيروهاي آمريكايي از خاك عراق شده اند.
استدلال روبنشتاين اينگونه است كه اگر آمريكا عراق را
ترك كند
به عنوان آزادكننده مردم عراق برشمرده مي شود اما در
زمان حاضر يك اشغالگر تلقي مي شود.
در حالي كه « كاخ سفيد » از بازي سرزنش ديگران استفاده
مي كند و عربستان سعودي
سوريه و ايران را مسوول ناآرامي در
عراق اعلام كرده است (با وجود آنكه اين كشورها ابتدا عليه
حمله آمريكا به عراق هشدار داده بودند)
روبنشتاين عمق اين
معما را چنين مي شكافد : « تفاوتي نمي كند كه برخي از نيروهاي
مقاومت (در عراق )
افراطيون اسلامگرا از ديگر كشورهاي عربي
هستند
اما وجود اشغالگران خارجي موجب جذب اين شبه
نظاميان به عراق شده است درست به همان ميزان كه عراقي هاي
تحت شكنجه و آزار حكومت صدام از اين كشور مي گريختند. »
روبنشتاين در ادامه جنگ هاي آزاديبخش آمريكايي ها را به
آنها يادآور شده و مي گويد
« از ميان تمام مردم (آمريكا)
وارثان جنگ سال 1776 بايد تفاوت ميان يك اشغالگر خارجي
و يك آزادي ملي را درك كنند. »
بسياري مصيبتي را كه امروز عراق گرفتار آن است
پيش
بيني كرده بودند.
« ويليام فاف » از نويسندگان « اينترنشنال هرالد تريبيون
نوشت : « اين پيامد قابل پيش بيني بود
اما اين پيش بيني در
واشنگتن به خاطر افراط گرايي پروژه اي كه توسط « جرج دبليو
بوش » اتخاذ شده بود
رد شد. به نظر مي رسد كه بوش از اهداف
يا برنامه هايي كه اتخاذ كرده
هيچ دركي ندارد. »
زنان عراقي از شر رژيم ديكتاتور صدام راحت
شدند ولي گرفتار تجاوزات جنسي
قتل هاي
ناموسي
آدم ربائي و ضرب و شتم كه ارمغان
اشغال كشورشان توسط آمريكائيهاست
گرديده اند
رقم كودكاني كه در عراق قرباني سو تغذيه
هستند
از 4 درصد در سال گذشته به 7
7 درصد
در سال جاري رسيده است
*****
برادرزاده آيت الله شهيد سيدمحمدباقر حكيم :
نقش احتمالي آمريكا در به شهادت رساندن
آيت الله حكيم را نفي نمي كنيم
|
حجت الاسلام سيد حسين حكيم برادرزاده آيت الله
شهيد سيد محمد باقر حكيم (ره ) در مصاحبه اي با روزنامه
جمهوري اسلامي به چند سوال راجع به ضايعه شهادت آن
شهيد بزرگوار پاسخ داد. با هم مصاحبه را
مي خوانيم :
سوال : آيا حادثه به شهادت رسيدن آيت الله حكيم ناشي
از ناتواني آمريكائيها در تامين امنيت شهرهاي عراق است يا
اينكه آنها خود
هدايت اينگونه ترورها را به عهده دارند
جواب : يقينا آمريكا نمي تواند امنيت را در عراق برقرار
كند. احتمال اينكه آمريكائيها در ريختن خون شهيد « حكيم »
دست داشته باشند يا از آن اطلاع داشته باشند و يا اينكه براي
انجام اين جنايت چراغ سبز نشان داده باشند را نمي توانيم نفي
كنيم . زيرا آيت الله حكيم در مقابل آمريكائيها ايستاده بود و به
آنها اجازه نمي داد نقشه هاي شوم خود را در عراق اجرا كنند.
وي همواره سعي داشت نه تنها اطرافيان خود
بلكه همه مردم
عراق را در مقابل آمريكائيها قرار دهند.
سوال : آيا فكر نمي كنيد هدف از اين ترور يا ترور نافرجام
آيت الله حاج سيد سعيد حكيم
حذف تدريجي چهره هاي
شيعي و منفعل كردن شيعيان در مديريت آينده عراق است
جواب : تاكنون يك سلسله تهديدات و تجاوزات نسبت به
علماي نجف و حتي طلاب حوزه علميه در اين شهر صورت
گرفته است كه اينها دو منشا مي تواند داشته باشد. يك منشا
طرفداران صدام هستند كه با نفوذ در حوزه علميه نجف مشغول
اجراي نقشه هاي شوم خود هستند كه البته در اين رابطه
مداركي نيز بدست ما رسيده است . ازجمله اين مدارك نامه اي
است كه تعدادي از نيروهاي اطلاعاتي و امنيتي رژيم صدام به
طرفداران خود نوشته و از آنان دعوت كرده اند كه با گروههاي
حوزوي ارتباط برقرار كنند و نه فقط علما بلكه ائمه جماعت
مساجد را نيز ترور كنند. و منشا دوم جهل و ناآگاهي عده اي
از مردم است كه تحت تاثير تبليغات منفي دشمن قرار گرفته و
با نظرات علما مخالفت مي كنند. ما اميدواريم اين خون شريف
كه در اين روز شريف يعني اول ماه رجب
بعد از نماز جمعه
در كنار مرقد مطهر حضرت اميرالمومنين (ع ) ريخته شده سبب
بيداري و وحدت همه مردم و پيروي آنان از علماي حقيقي
شود.
سوال : آيا اين منطق كه ما
شيعيان و آمريكائيها را مشتركا
روياروي صدام تصور كنيم
قابل دفاع است
جواب : البته اين تاحدي كه موجب سقوط رژيم صدام
شد مورد قبول است ولي بعد از آن به مسائلي مي رسيم كه مورد
اختلاف است .
سوال : چقدر مي توان نقش منافقين را در اينگونه جنايات
محتمل دانست
جواب : احتمال هست ولي منافقين به معناي اعم
زيرا در
عراق هم عده اي شبيه به منافقين وجود دارند و شايد آنها هم
در اين حوادث بدون نقشه نباشند.
سوال : چه بايد كرد تا نقش هدايتگرانه حوزه هاي علميه
عراق از گزند صدمات برنامه ريزي شده مصون
بماند
جواب : هم حوزه هاي علميه موظف هستند كه با مردم
ارتباط بيشتري داشته باشند و هم مردم عراق بايد هوشياري
خود را حفظ كنند و حوزه هاي علميه را مانند عقل و قلب
اجتماعي خود بدانند و مراقب باشند كه هيچ اختلالي در عقل
اجتماعي شان پيش نيايد و صدمه اي به قلب اجتماعي شان
نرسد.
سوال : وظيفه مردم عراق در برهه كنوني را چگونه تبيين
مي كنيد
جواب : مردم بايد در قبال كشور
فرزندان و امكانات خود
بيشتر احساس مسئوليت كنند و با توكل به خدا و آمادگي كامل
براي فداكاري
در صحنه حضور داشته باشند و با اطاعت و
پيروي از علماي حقيقي
جلوي نفوذ افراد فرصت طلب را
بگيرند و از اختلافات جزئي دست بردارند.
سوال : چه پيامي براي ملت عراق و پيروان آيت الله
حكيم (ره ) داريد
جواب : ضايعه فقدان آيت الله حكيم (ره ) براي ما بسيار
سنگين است اما اگر ما بخواهيم ارادت خود را به علما و آيت
الله حكيم (ره ) نشان دهيم
بايد اهداف آنان را دنبال كنيم . آيت
الله حكيم (ره ) هميشه بر استقلال
آزادي
عدالت
اطاعت از
علماي حقيقي
هوشياري نسبت به نقشه هاي دشمن
احترام به
حقوق اكثريت و پرهيز از اجحاف به اقليت تاكيد داشتند و اگر
ما در اين مسير حركت كنيم
هم روح ايشان شاد مي شود و هم
بركاتشان استمرار مي يابد.
سوال : آخرين صحبت آيت الله حكيم (ره ) با شما چه بود
جواب : در آخرين ملاقات
ايشان به ما گفتند : « من و
برادرم سيد عبدالعزيز براي مطالبه حقوق شيعيان
خودمان را
در معرض انواع خطرهاي مادي و معنوي قرار داده ايم
ما اگر
بخواهيم دنبال شان و موقعيت خودمان باشيم
راه ديگري
دارد. زيرا مردم به خاطر انتساب ما به پدرمان حضرت آيت
الله العظمي حكيم
به ما احترام مي گذارند و اگر ما براي كسب
مطالبات مردم هم اقدام نكنيم
باز هم چيزي از احترام آنان
نسبت به ما كم نمي شود. ولي ما احساس وظيفه مي كنيم و اين
راه را با وجود خطرهاي زياد انتخاب كرده و ادامه مي دهيم » .
احتمال اينكه آمريكائيها در ريختن خون
شهيد « حكيم » دست داشته باشند يا از آن
اطلاع داشته باشند و يا اينكه براي انجام اين
جنايت چراغ سبز نشان داده باشند را
نمي توانيم نفي كنيم . زيرا آيت الله حكيم در
مقابل آمريكائيها ايستاده بود و به آنها اجازه
نمي داد نقشه هاي شوم خود را در عراق
اجرا كنند
| |