اشغالگران و واقعيت هاي عراق
بسم الله الرحمن الرحيم
با تصويب قطعنامه پيشنهادي آمريكا درباره شوراي حكومتي عراق توسط شوراي امنيت سازمان ملل صورت سازي مورد نظر هيئت حاكمه آمريكا در خصوص تشكيلات حكومتي مورد نظر ساكنان كاخ سفيد براي عراق تكميل شده است . شوراي امنيت سازمان ملل اين قطعنامه را با 14 راي موافق و يك راي ممتنع كه متعلق به سوريه بود به تصويب رساند و بدين ترتيب « شوراي حكومتي عراق » از نظر سازمان ملل رسميت يافته است .
اعضا شوراي امنيت سازمان ملل در اين دوره علاوه بر دائمي ها (آمريكا روسيه چين انگليس و فرانسه ) عبارتند از سوريه كامرون بلغارستان گينه مكزيك آنگولا شيلي آلمان پاكستان و اسپانيا. از اين 15 عضو فقط سوريه به قطعنامه پيشنهادي آمريكا راي موافق نداد و اين امتناع به دليل پاي بندي سوريه به نقطه نظر كشورهاي عضو اتحاديه عرب است كه شوراي حكومتي عراق را به رسمت نشناخته اند.
بدين ترتيب اكنون مي توان وضعيت شوراي حكومتي عراق را اينگونه ترسيم كرد كه اين شورا از نظر اصل و ريشه با نظر آمريكا پا گرفته از نظر تركيب طبق نظر آمريكا شكل گرفته از نظر عملكرد با حق وتوي آمريكا قانوني است رسميت آن نيز با دستور آمريكا به سازمان ملل تصويب شده مردم عراق در تشكيل آن هيچ دخالتي نداشته اند كشورهاي عربي حتي كشوري همچون مصر كه تابع بي چون و چراي آمريكاست آنرا به رسميت نمي شناسند و جايگاه شناخته اي در ميان كشورهاي همسايه نيز ندارد. چنين حاكميتي را روشن است كه بهيچوجه نمي توان يك حاكميت عراقي دانست بلكه واقعي ترين تعريف از اين شورا اينست كه گفته شود اين ابزاري است در دست آمريكا براي آنكه بتواند اهداف خود را براي آينده عراق دنبال كند. اين نكته ايست كه در مصوبه شوراي امنيت سازمان ملل نيز آمده و تصريح شده است كه اين قطعنامه قرار است زمينه را براي انجام وظايف محوله به دبيركل سازمان ملل براي يك دوره اوليه 12 ماهه فراهم كند. مفهوم اين جمله اينست كه اين قطعنامه و اين شوراي حكومتي ابزارهائي هستند براي طولاني تر كردن دوران حضور آمريكا در عراق تا بتواند همه مقاصد خود عملي سازد. درست به همين دليل است كه « جان نكروپونته » سفير و نماينده دائم آمريكا در سازمان ملل بلافاصله بعد از تصويب قطعنامه پيشنهادي آمريكا ضمن ابراز خرسندي براي سرپوش گذاشتن بر اهداف استعماري واشنگتن گفت : اين قطعنامه گام مهمي در جهت تشكيل يك دولت منتخب در عراق است .
مقاصدي كه آمريكا در صدد تحقق آنها در عراق است عبارتند از تدوين قانون اساسي مورد نظر آمريكا كه در آن بر جدائي دين از سياست تاكيد شده باشد و براي دين هيچ نقشي در حاكميت در نظر گرفته نشود در چارچوب اين قانون اساسي عناصر مورد نظر آمريكا به حاكميت عراق دست يابند براي هميشه راه دست يابي مذهبي ها به حاكميت مسدود شود آمريكا با استفاده از فرصتي كه در اختيار دارد هر قدر كه لازم بداند از نفت و ساير ثروت هاي عراق برداشت كند پايگاه هاي نظامي مورد نظر خود را براي تسلط بر منطقه در عراق تاسيس نمايد و راه را براي نفوذ رژيم صهيونيستي در عراق باز كند. تحقق اين مقاصد به زمان نياز دارد و اين زمان را آمريكا مي تواند از طريق صورت سازيهائي مانند تشكيل شوراي حكومتي مورد نظر خود و هر چه بيشتر طولاني تر كردن زمان حضور اين قبيل شوراها و تلاش براي تعدد آنها بدست آورد.
اينها محاسباتي است كه ساكنان كاخ سفيد واشنگتن در ذهن خود دارند اما اينكه واقعيت هاي عراق چقدر به آنها اجازه تحقق اين مقاصد را بدهد نكته ديگري است كه بايد براي آن حساب جداگانه اي باز كرد. مردم عراق با پي بردن به اين واقعيت كه آمريكا و انگليس با اهداف استعماري و استثماري به عراق لشكركشي كرده اند اكنون از زبان سلاح هاي گرم خود با اشغالگران سخن مي گويند. ترديدي نيست كه اشغالگران در برابر اين واقعيت ناچار خواهند شد تسليم شوند و به خانه هايشان برگردند.
