هوانوردي و مسائل آن و بويژه پرواز در آسمان از ديرباز مورد توجه همه انسان ها در همه جوامع و طول تاريخ بوده است .
امروزه پرواز با وسائل مختلف پروازي از جمله وسايل فوق سبك پروازي مانند چتر نجات كايت و پاراگلايدر از تفريحات و ورزشهاي مهم و مورد توجه نسل جوان اكثر كشورهاست .
ورزشهايي هوايي و به طور كلي امور هوانوردي در هر كشور جزو وظايفي است كه در حيطه سازماني به نام « سازمان هواپيمايي كشوري » كه عضو ايكائو مي باشد قرار مي گيرد. اصولا تنها متولي آموزش و صدور مجوز براي پرواز و امور هوانوردي ديگر سازمان هواپيمايي كشوري است و بس .
متاسفانه در كشور ما چند سالي است كه نوعي دوگانگي مديريتي در امر پرواز پاراگلايدر (نوعي وسيله پروازي تفريحي سبك كه از ارتفاعات توسط يك يا دو نفر هدايت مي شود) به چشم مي خورد.
« انجمن ورزشهاي هوايي » كه زير نظر فدراسيون كوهنوردي اداره مي شود چند سال است كه متاسفانه بدون اخذ مجوزهاي لازم از سازمان هواپيمايي كشوري اقدام به فعاليت در سايتهاي پروازي جنت آباد آب سرد امامزاده هاشم و ... مي نمايد.
اينجانب به عنوان فردي كه 10 سال است در كسوت معلم خلبان در مركز آموزش فنون هوايي مشغول انجام وظيفه مي باشم به خوبي آگاهم كه براساس ماده 15 قانون هواپيمايي كشوري كليه متقاضيان علوم هوانوردي در سطح كشور بايد از سازمان هواپيمايي كشوري مجوز فعاليت دريافت نمايند و متاسفانه انجمن مزبور سالهاست كه با سازمان هواپيمايي كشوري اختلاف دارد و بدون مجوز اقدام به فعاليت غير قانوني مي نمايد.
متاسفانه در اين انجمن موارد ضروري عملياتي پروازي از قبيل شرايط احراز و مجوزهاي اساتيد پروازي ايمني پرواز وجود كمك هاي اوليه و... رعايت نمي گردد.
ماهي نيست كه خبر درگذشت و يا سانحه مجروحيت يك يا چند تن از جوانان را در سايت هاي مختلف پروازي در رسانه ها نبينيم . مرگ برادرم « بهروز شفيعي » و همراه وي اسماعيل مسن آبادي در تاريخ دوم خرداد امسال اولين و آخرين اين اخبار دردآور نبود مرگ عزيزاني مانند اخباري و قرلي در سالهاي گذشته و امسال بلافاصله بعد از سانحه فوت برادرم سقوط يك دختر نوجوان 15 ساله به نام « سپيده سبزگل » در ارتفاعات دشت مشا دماوند و بعد از آن همين اواخر مرگ نامجو در سايت جنت آباد و...
آيا اين تراژدي دردناك به همين روال ادامه خواهد داشت !
اعتراف مي كنم كه اين نامه و در حقيقت شكوائيه ناشي از سوز دروني من است و از درگاه باري تعالي عذر مي خواهم كه چرا زودتر از اين قلم به دست نگرفتم . ولي در عين حال خدا را شاكرم كه در اين لحظه نيز توان نوشتاري هر چند ضعيف به من داد تا بتوانم بيان دردهمه بازماندگان آن جمع عزيز از دست رفته و هم بيان درد عاشقان واقعي پرواز باشم .
چرا بايد برادر من 24 ساعت در كوه و بيابان رها باشد آيا انجمن ورزشهاي هوايي كه برادر من و امثال او به اعتبار نام ايشان قدم به اين راه گذاشته اند فقط از هوانوردي اسمي را يدك مي كشند
ما در مرگ عزيزمان توقع يك هليكوپتر امداد را داشتيم ولي دريغ از يك جعبه كمكهاي اوليه !
در مرگ دختر نوجوان سپيده سبزگل وسيله پروازي او كه به تازگي خريداري شده بود در ابتداي پرواز چك نشد و نتيجتا در نيمه راه پروازي بندهاي اتصال پاراگلايدر از هم باز شد و سپيده به ابديت پيوست .
آيا در اين ميان هيچكس مسئول نيست ! نبايد كسي مسئوليت را بعهده بگيرد چرا آقايان در مصاحبه هايشان همواره گناه را به گردن خلباناني مي اندازند كه دستشان براي هميشه از دنيا كوتاه شده است چرا همه از زير بار مسئوليتها شانه خالي مي كنند
توجه خوانندگان محترم و نكته سنج را به ذكر اين نكته جلب مي كنم كه ما همه مي دانيم و خوانده ايم كه سوانح پروازي جزو لاينفك (و نه البته ضروري ) در امر پرواز است و خطاهاي ابزاري و انساني متعددي در اين امر دخالت دارند و اصولا كميته هاي تشخيص سوانح هم در « سازمان هواپيمايي كشوري » وجود دارد كه بررسي علل و چگونگي اين رخدادها مي پردازد ولي اگر بياييم و صادقانه تعداد پروازها و تعداد سوانح موجود در كشورمان را با تعداد پروازها و تعداد سوانح موجود در كشورهاي ديگر مقايسه كنيم متوجه خواهيم شد كه چه درصد وحشتناكي از سوانح پروازي در كشور ما به چشم مي خورد.
بارها از طريق معاونت حقوقي سازمان هواپيمايي كشوري و در پي مكاتبات به عمل آمده تذكراتي به انجمن ورزشهاي هوايي داده شده است ولي همچنان شاهد وقوع اين حوادث هستيم .
سئوال من به عنوان يكي از بازماندگان و داغداران اين واقعي و نه به عنوان يك خلبان اين است كه مسئوليت اين سوانح و مرگ عزيزان ما بر عهده كيست چه كسي بايد جوابگو باشد و براي اينكه در آينده مسائلي اينچنين رخ ندهد چه بايد كرد
اميد است كه مراجع قانوني و ذيصلاح در امر تصميم گيري بتوانند اين معضل را بگونه اي قانونمند حل و فصل نمايند.
خلبان بهنام شفيعي