شاهد

سيصد و سي و نهمين شماره نشريه « شاهد » ماهنامه فرهنگي اجتماعي و اعتقادي بنياد شهيد انقلاب اسلامي منتشر شد.
در اين شماره از شاهد كه ويژه مرداد ماه به چاپ رسيده است مطالب زير به چشم مي خورد : كالبد شكافي يك تصميم ـ سيماي فاطمه (س ) در انديشه امام خميني (ره ) ـ بيانات مقام معظم رهبري در جمع مسئولان قوه قضائيه ـ نگاهي به روند شكل گيري گروهك منافقين ـ عمليات شهادت طلبانه ـ فصل همبستگي قلوب ـ دنيايي با صلح و صفا ـ آفتاب بي غروب ـ آن صبح دلنشين ـ يادمان سالگرد شهادت عقاب آسمانها ـ يادي از عملياتها ـ بانوي عصمت و ايثار ـ زمزمه ـ فصل حيرت آئينه ها ـ دانشجويان الكي خوش نباشند! ـ شيوه روايت اثر خلاقانه است ـ مرد ره ـ ياد ياران ـ نعمت اسلام در انقلاب ـ مهر مادري ـ سهم خانواده در آموزش كودك ـ دختر گل سرخ ـ سنگ كليه ـ مشاوره پزشكي ـ جدول ـ اخبار ـ سرودي از چند حماسه و اندوه ـ تازه هاي نشر و مطبوعات و پيك اشتغال .
علاقمندان جهت تهيه و اشتراك مجله شاهد مي توانند با آدرس : تهران ـ خيابان ملك الشعراي بهار ـ پلاك 3 ـ معاونت پژوهش و تبليغات بنياد شهيد انقلاب اسلامي ـ طبقه اول ـ مجلات شاهد ـ صندوق پستي 4348 ـ 15875 مكاتبه و يا با شماره تلفن هاي 8308089 و 8823584 تماس حاصل نمايند.

براي او; فرمانده قرارگاه فتح سپاه ; سردار شهيد حجت الاسلام مصطفي رداني پور
اشاره :
او فرماندهي است كه كمتر از او شنيده اي . شايد چون كمتر فرماندهي كرد . در عمليات والفجر .2 درست بعد از اينكه فرماندهي را كنار گذاشت روي ارتفاعات حاج عمران تنها جنگيد. تنها شهيد شد. تنها ماند همانطوركه خودش خواسته بود و بعد از 20 سال هنوز هم برنگشته است .
« مصطفي رداني پور » ; فرمانده قرارگاه فتح سپاه در اولين روز فروردين ماه سال 1337 در اصفهان به دنيا آمد و 25 سال بعد در حاج عمران آرام چشم روي هم گذاشت ; 15 مرداد .1362

ث هفت هشت سال بيشتر نداشت . راهش نمي دادند. چادر مشكي سرش كرد تا راهش بدهند. رويش را سفت گرفته بود. رفت يك گوشه نشست . روضه بود; روضه حضرت زهرا(س ). مادر جلوتر رفته بود. سفت و سخت سفارش كرده بود : « پانشي دنبال من بيايي ديگه مرد شدي . از دم در برت مي گردونن . » روضه كه تمام شد همان دم در چادر را از سرش برداشت گذاشت زير بغلش و دبدو.
ث نمره اش كم شده بود. بايد ورقه اش را امضا شده مي برد مدرسه . انگشت پايش را زده بود توي استامپ بعد هم زير ورقه امتحاني اش . هيچ كس نفهميد كه انگشت كي پاي ورقه اش خورده !
ث مريض شده بود. مي خنديد. مي گفتند اگر گريه كند خوب مي شود.
نمازم را خواندم مهر را گذاشتم كنارم . نگاهش مي كردم . حال نداشت صدايش در نمي آمد. يك نگاه به مهر انداخت . گفت : « مرتضي ! چرا عكس دست روي مهره »
گفتم : « اين يادگار دست حضرت ابوالفضل (ع ) است كه تو راه خدا داده . » گفت : « جدي مي گي » گفتم : « آره ! مي خواي از حضرت ابوالفضل (ع ) برات بگم » حالش عوض شد. اشكش درآمد. من مي گفتم . او گريه مي كرد.
صدايش بلند شد. زار زار گريه مي كرد. جان گرفت انگار. بلند شد لباسهايش را پوشيد. گفت : « مي رم جمكران » . گفتم : « بذار باهات بيام . » گفت : « نمي خواد خودم مي رم . »
به راننده گفته بود : « پول ندارم اگر پولهاي مسافرهات و جمع كنم مرا تا جمكران مي رسوني » ...
ث گفتم : « با فرماندهتون كار دارم . »
گفت : « الان ساعت يازده است ملاقات قبول نمي كنه . » رفتم پشت در اتاقش در زدم . گفت : « كيه »
گفتم : « مصطفي ! منم . » گفت : « بيا تو. »

سرش را از سجده بلند كرد. چشم هايش سرخ و خيس اشك بود. رنگش هم پريده بود. نگران شدم . گفتم : « چي شده مصطفي خبري شده كسي طوري اش شده »
دو زانو نشست . سرش را انداخت پائين . زل زد به مهرش . دانه هاي تسبيح را يكي يكي از لاي انگشتانش رد مي كرد.
گفت : « يازده تا دوازده هر روز را فقط گذاشتم براي خدا. برمي گردم كارهامو نگاه مي كنم . از خودم مي پرسم : كارهايي كه كردي براي خدا بود يا براي دل خودت . »
ث ـ « برادرها! پاشيد نماز شب . »
هوا سرد بود كسي حال بلند شدن نداشت . پتوها را كشيده بودند تا روي سرشان و خوابيده بودند. دست بردار نبود.
« بلند شيد نماز شب ! »
يكي سرش را از زير پتو در آورد و همينطور كه چشمهايش بسته بود گفت : « از همين زير پتو; العفو!! »
چند تا پتو دور خودش پيچيد و رفت . زير نور فانوس دعا مي خواند نماز مي خواند و گريه مي كرد.
ث يك كارت براي امام رضا(ع ); مشهد ـ يك كارت براي امام زمان (عج ); مسجد جمكران
يك كارت براي حضرت معصومه (س ); قم . اين آخري را خودش برده بود و انداخته بود توي ضريح .
« چرا دعوت شما را رد كنيم چرا به عروسي شما نيائيم كي بهتر از شما ببين همه آمديم شما عزيز ما هستي . »
حضرت زهرا(س ) آمده بود به خوابش . درست قبل از عروسي !
ث پايش را از ماشين پائين گذاشت . چشمش افتاد به حجله رسول . درست سرخيابان . بغض كرد. صورتش داغ شد. انگار غم عالم ريخت توي دلش .
عروس را از ماشين پياده كرد. همه كف مي زدند. كل مي كشيدند.
داد مي زد : « مگه شما نمي دونيد. امشب ; شب سال رسوله » گريه مي كرد و داد مي زد. تو حال خودش نبود. بلندگو را گرفت دستش . انگار شب قبل از عمليات است و دارد براي بچه ها اتمام حجت مي كند. اشك همه را در آورد.
مي گفت : « امشب ; شب عروسي من نيست عروسي من وقتيه كه توي خون خودم غلت بزنم . »
ث طلبه بود مبلغ نوحه خوان فرمانده بسيجي و چند روزي هم همسر. همه اينها را كه كنار هم بگذاري مي بيني او با آنهايي كه اسمشان را در جنگ زياد شنيده اي فرق دارد. شايد همين تفاوت ها او را از پشت نيمكت مدرسه به شاگردي كفاش محل از هنرستان كشاورزي اصفهان به حوزه علميه قم از تبليغ در كردستان به جبهه هاي جنوب كشاند.