روزهاي سرنوشت در عراق
بسم الله الرحمن الرحيم
سرزمين عراق اكنون روزهاي حساسي را ميگذراند. تشكيل شوراي سياسي عراق كه با نظر حاكم آمريكائي اين كشور قرار است سرنوشت حاكميت را تعيين كند با ابهامات قانوني فراواني مواجه است و همين ابهامات آينده اين شورا و اساس حاكميت در عراق را با مشكلات و موانع جدي همراه كرده است .
پل برمر حاكم آمريكائي عراق در نظر دارد اهداف مورد نظر خود را از طريق سه شورا تحقق بخشد. شوراي سياسي كه براي تعيين حاكمان و دولتمردان است شوراي قانون اساسي كه با هدف تدوين قانون اساسي مورد نظر آمريكا براي عراق تشكيل ميشود و شوراي ديگري كه عهده دار مشخص كردن راه كارهائي براي مقابله با مخالفان خواهد بود و ريشه كن ساختن و سركوب همه معارضان را دنبال خواهد كرد. اين هر سه شورا توسط آمريكا و با اعمال نظر « برمر » شكل خواهند گرفت و در چارچوب اهداف و خواسته هاي آمريكا عمل خواهند كرد. همين ويژگي است كه مرحله كنوني را براي سرنوشت عراق حساس كرده و ابهامات زيادي را بوجود آورده و سرنوشت عراق را در مسيري انحرافي قرار داده است .
اولين انحراف اينست كه برخلاف وعده هاي خود آمريكائيها و برخلاف همه اصول و قواعد بين المللي تشكيل اين شوراها با راي و نظر مردم صورت نميگيرد و اصولا مردم عراق در شكل گيري آنها هيچ نقش و دخالتي ندارند. اين يعني بازگشت به دوران ديكتاتوري صدام البته با اين تفاوت كه صدام و حزب بعث از خود عراق بودند و بصورت خود راي و مستبدانه تصميم گيري مي كردند ولي « پل برمر » يك بيگانه است و در واقع مردم عراق از چاله به چاه افتاده اند. شايد تفسير آنچه آقاي هاشمي رفسنجاني در نماز جمعه تهران گفته و اوضاع عراق را به باتلاق تشبيه كرده و تاكيد كرده است كه نجات عراق از اين باتلاق نيازمند مديريت باتلاق است همين باشد.
انحراف دوم كه از انحراف اول خطرناك تر است اينست كه « پل برمر » در مورد تصميمات اين هر سه شورا براي خود حق وتو قائل شده است . اگر اين حق وتو وجود نداشت شايد اعضا شوراي سياسي عراق راه فراري داشتند و ميتوانستند برخلاف نظر آمريكا با تصميمات وطن دوستانه خود براساس منافع ملي عراق اقداماتي انجام دهند و به اعتراضات حاكم آمريكائي عراق نيز اعتنا نكنند ولي با حق وتوئي كه حاكم آمريكائي عراق براي خود در نظر گرفته در واقع اعضا 25 نفره شوراي سياسي عراق (13 نفر شيعه 5 نفر كرد 5 نفر سني يك نفر تركمن و يكنفر مسيحي ) را به منزله ابزاري در اختيار خود دارد بطوريكه آنها حق اتخاذ هيچ تصميمي خارج از اراده آمريكا ندارند . به عبارت روشن تر اين 25 نفر عراقي به تصميمات آمريكا براي عراق رنگ و لعاب عراقي ميزنند و به تعبير حقوقي به آنها مشروعيت ميدهند. اين بدترين وضعيتي است كه ميتوان براي سرنوشت عراق تصور كرد.
انحراف تاسف بارتر اينست كه با توجه به شناختي كه از دولتمردان آمريكائي دردست مي باشد اصولا حتي به همين وعده هاي عميقا استعماري آمريكا نيز اعتمادي نيست . چه بسا چند روز ديگر دولت آمريكا يا حاكم آمريكائي عراق با تمسك به يك بهانه خواسته هاي ديگري را مطرح كند و مطالبات و توقعات جديدي را بر مردم عراق تحميل نمايد. اين يك واقعيت است كه هيچ تضميني براي هيچيك از قول و قرارهاي آمريكائي ها با عراقي ها وجود ندارد همانطور كه برخلاف وعده اي كه آمريكا به مردم عراق داده بود بعد از سقوط صدام حاضر نشد اين كشور را ترك كند و اكنون با تمام امكانات درحال چپاول نفت و ساير ثروتهاي عراق نفوذ دادن صهيونيست ها در اين كشور و تحكيم سلطه خود براي دراز مدت در اين سرزمين است .
بدين ترتيب همراهي احزاب عراقي با حاكم آمريكائي عراق براي اجراي طرح هاي وي يك اشتباه بزرگ است و هيچ نتيجه اي جز تحكيم سلطه آمريكا بر آن كشور ندارد سلطه اي كه با اين تمهيدات خود احزاب عراقي نيز در شكل گيري آن سهيم خواهند بود. مردم عراق و تاريخ آن كشور در آينده قطعا به آن دسته از احزاب امروز عراق كه با حاكم آمريكائي در اجراي طرحهايش همراهي كنند به ديده كمك كار آمريكا براي سلطه گري بر كشورشان نگاه خواهند كرد و آنها را هرگز نخواهند بخشيد.
راه درست اينست كه همه احزاب عراقي به عنوان نمايندگان اقشار مختلف مردم و اقوام و مذاهب گوناگون اعم از شيعه و سني و كرد و تركمن و عرب با اتحاد خود در برابر نقشه هاي شوم آمريكا بايستند و مبارزه با اشغالگري را در صدر برنامه هاي خود قرار دهند و مطمئن باشند كه ميتوانند اشغالگران انگليسي و آمريكائي را از كشور خود اخراج كنند. بعد از بيرون راندن اشغالگران با تمسك به همان اتحاد درصدد تشكيل شوراي تدوين قانون اساسي با راي مردم برآيند و همه چيز را در چارچوب منافع ملي و مصالح مردم مسلمان عراق به سرانجام برسانند. اين كاري است كه رهبران احزاب عراقي قدرت انجام آنرا دارند و مردم عراق نيز با شور و شوقي كه براي استقلال نشان ميدهند آماده حمايت از رهبران خود هستند.
