روزنامه جمهوري اسلامي 03/04/1382 صفحه جوانان

موفقيت جوانان جشن و عيد واقعي است . حكمت حق برادر ديني جوانان و ضرورت تغذيه سالم فكري باغ قرآن خاطره روزنامه ها مال مردم است ادعاي « خدايي »

***** موفقيت جوانان جشن و عيد واقعي است .

براي من امروز كه مشاهده مي كنم جوانان مومن و سرافراز كشورمان در ميهن عزيز برترين مراحل دانش پرواز و دانشهاي مربوط به آن را با موفقيت مي گذرانند و ما از بيگانگان بي نياز هستيم عيد بزرگي است . براي ملت ايران امروز و روزهايي از اين قبيل در حقيقت جشن و عيد است . امروز شما جوانان عزيز در حالي در اين مركز دانش و مركز آموختن و اندوختن دانش براي دفاع از كشور مشغول تحصيل هستيد يا فارغ التحصيل مي شويد كه تجربه ي ملت ايران براي دنيا و براي بسياري از ملتهاي ضعيف درس آموز بوده است . اين يك نمونه است كه شما عليرغم دشمنان كه مي خواستند بگويند شما خودتان نمي توانيد بايد ما برايتان انجام بدهيم ثابت كرديد و اساتيد و مديران و مسئولان ثابت كردند كه مي توانند براي نيروهاي مسلح جمهوري اسلامي ايران انسانهاي كارآمد تربيت كنند. از سخنان رهبر انقلاب حديث ولايت ج 5 )

***** حكمت حق برادر ديني

حضرت علي (ع ) به فرزندش حضرت امام حسن مجتبي (ع ) اينگونه توصيه فرمود : « به اتكاي روابط دوستانه و رفاقت صميمانه حق برادر ديني ات را ضايع مكن زيرا به وسيله تضييع حقوق روابط دوستي و برادري نابود مي شود و آن كس كه حقش را تباه ساختي براي تو برادر نخواهد بود. » عزت و گرانقدري اميرمومنان حضرت علي (ع ) مي فرمايد : « در كسب علم و ادب بكوشيد زيرا انسان دانا و علم آموخته همواره عزيز و گرانقدر است اگرچه به خاندان بزرگي منتسب نباشد اگرچه فقير و بي بضاعت باشد و اگرچه جوان و كم سن و سال باشد. »

***** جوانان و ضرورت تغذيه سالم فكري

« غذاي جسم » ـ كه مجموعه نعمتهاي گسترده الهي است كه در دنيا با انواع و اقسام ويتامين هاي مورد نياز انسان آماده استفاده و بهره برداري مي باشد ـ يك نياز طبيعي و قطعي براي بقاي آدميان و ادامه زندگي و حيات آنان در كره زمين محسوب مي شود. هيچ كس را نمي يابيم كه تغذيه جسم را « حياتي » نداند و زنده ماندن و تحرك و تلاش و تداوم زندگي فردي و اجتماعي انسان را با اين نوع تغذيه پيوند نزند و بود و نبود آن را با زنده و مرده آدميان مرتبط نسازد. هر انسان در هر سنين و با پائين ترين مراتب عقل و خرد بسيار سهل و سريع درمي يابد كه هر كس « طعام » نخورد و از خوردني ها و آشاميدني ها بهره نبرد محكوم به مرگ و نابودي است . انسان براي جلوگيري از فنا و نابودي خويش تغذيه جسم را لازم و حياتي مي داند و در هر شبانه روز به منظور تامين نيازمندي هاي اعضا و جوارح خود چند نوبت از طعام هاي مختلف استفاده مي كند. علاوه بر بهره برداري منظم از غذاها براي بقا و تداوم حيات مراقبت خاص ديگري نيز توسط انسان ها صورت مي گيرد و آن عبارت است از جلوگيري از ورود طعام هاي زيانمند به بدن . اگر كسي كه كوچكترين احتمالي نسبت به آلوده بودن غذا و وجود ميكرب يا ويروسي در آن بدهد از خوردن آن اجتناب مي ورزد تا به اين وسيله از امراض و بيماري هاي جسماني مصون و محفوظ بماند و سلامت خويش را به خطر نيندازد. تغذيه جسمي انسان و نيز مراقبت او براي جلوگيري از ورود غذاهاي آلوده به بدن خويش امري لازم و واجب و مورد توصيه فراوان « دين » و « عقل » مي باشد. اكنون پرسش اساسي اين است كه آيا زندگي انسان به تغذيه جسمي محدود مي شود و چنانچه آدميان به اين مهم اهتمام ورزيدند همه مسئوليت ها و وظايف خويش را نسبت به خود انجام داده اند و هيچ وظيفه و مراقبت ديگري ضرورت نمي يابد پاسخ اين است كه وظيفه و مسئوليت انسان با تغذيه صحيح جسماني و مراقبت در تامين بهداشت تن خلاصه و محدود نمي شود و در كنار تغذيه جسمي و مهم تر از آن « تغذيه روحي و فكري » اهميت مي يابد. هر انساني در گستره حيات دنيايي موظف است همچنان كه براي تهيه و استفاده از غذاهاي مختلف به منظور تامين نيازهاي حياتي جسم و تن به تلاش مي پردازد براي تهيه و آماده سازي غذاي روح و فكر خود نيز اهتمام ورزد همچنين همان طور كه با مراقبت هاي لازم از ورود غذاهاي آلوده و رشد ميكرب ها و ويروس ها در اعضاي بدنش جلوگيري به عمل مي آورد بايد از ورود عقايد و افكار آلوده به ويروسهاي روحي و فكري جلوگيري نمايد و جان و روان خويش را از هجوم اين امراض و بيماري ها مصون و محفوظ بدارد و در تامين « بهداشت فكري و روحي » خود تلاش و فعاليت نمايد. در سخن زيبا و بيداركننده حضرت امام حسن مجتبي (ع ) دقت كنيم : « تعجب مي كنم از كساني كه در غذاي جسم خود مي انديشند ولي در غذاي روح و فكر خويش نمي انديشند. شكم را از طعام زيانمند حفظ مي كنند ولي باك ندارند كه افكار ناپاك در روح و ذهن آنان وارد شود! » اين سخن عميق علاوه بر اين كه به اهميت خاص و نقش حياتي و تعيين كننده « تغذيه روحي و فكري » اشارت دارد و انسان را به دقت كافي در رسيدگي به امور و شئون « اعتقادي » و « معنوي » خويش در كنار توجه به امور و شئون « مادي » حيات خود ترغيب مي نمايد و به مراقبت هاي دقيق براي جلوگيري از ورود افكار و عقايد ناپاك و باطل به محيط روح و فكر و ذهن فرمان مي دهد از توجه به « تغذيه جسمي » و مراقبت از ورود غذاهاي مسموم به بدن خويش و در عين حال غفلت و كوتاهي از « تغذيه روحي و فكري » و نداشتن مراقبت براي جلوگيري از ورود افكار و عقايد و انديشه هاي باطل و مسموم به محيط ذهن و روح و روان خود اظهار تعجب و شگفتي مي كند. اين تعجب و شگفتي اگر به جان و دل ما نيز راه يابد محرك ماست براي اين كه سر در گريبان تفكر فروبريم و از قافله نجات و رستگاري غافل نشويم و يك زندگي سالم و صالح و بالنده كه رضا و خشنودي خداوند متعال و « سلامت » و « سعادت » در حيات « معنوي » ـ در كنار زندگي « مادي » ـ را در پي دارد بنيان نهيم . دوران جواني ـ به تناسب سنين خاص آن كه ابتداي زمينه سازي براي تلاش و فعاليت مستمر به منظور نيل به حيات سالم فردي و اجتماعي مي باشد ـ فرصت بسيار كمياب و گرانبهايي براي همه « جوانان » فراهم مي آورد تا در كنار تلاش و مراقبت براي تغذيه سالم جسمي به تغذيه سالم روحي و فكري خود بپردازند و جان و روحشان را به آبشخور زلال اسلام و آموزه هايي كه از مجراي « وحي » و از جانب خداوند قادر متعال براي بشريت ارسال شده است متصل كنند و جرعه هاي پاك معارف حقيقي دين را به كام تشنه جان و روحشان سرازير سازند.

***** باغ قرآن

من آرزو دارم كه روزي مثل پدر قرآن بخوانم در گوشه اي بنشينم آرام از قصه هاي آن بخوانم من خوب مي دانم كه قرآن از هديه هاي آسمان است هر حرف زيبايي كه دارد حرف خداي مهربان است قرآن برايم مثل باغي ست باغي پر از گلهاي خوشبو بايد هميشه دوست باشم مانند يك پروانه با او افسانه شعبان نژاد

***** خاطره روزنامه ها مال مردم است

يك روز كه به اتفاق نمايندگان امام در روزنامه ها خدمت امام رسيديم ايشان ضمن ملاطفتي كه به ما داشتند فرمودند : روزنامه ها اينطور نباشد كه چيزهاي مربوط به مرا چاپ بكنند و مرتب عكس از من در صفحه اول بياورند و تيترهاي بزرگي از من بزنند. بعد فرمودند : روزنامه ها مال ما نيست . مال مردم محروم است . مال طبقات متوسط است . بعد فرمودند اگر يك كشاورز خوب كار كرد عكس او را بياوريد در صفحه اول به جاي عكس من چاپ كنيد.

***** ادعاي « خدايي »

در روزگاران قديم شخصي ادعاي « خدايي » كرد و اين سو و آن سو و در نزد مردم كوچه و بازار ادعايش را مطرح و تبليغ نمود. ماموران او را بازداشت كردند و به نزد خليفه بردند و ماجرا را گزارش دادند. خليفه رو به آن شخص كرد و گفت : اي مرد بدان كه در سال گذشته كسي ادعاي « پيامبري » مي كرد و ما او را اعدام كرديم . شخص در پاسخ گفت : خوب كاري كرديد چون من او را به « نبوت » مبعوث نكرده بودم !