اشغالگران و صدام مكمل همديگر
بسم الله الرحمن الرحيم
پل برمر حاكم آمريكائي عراق ضمن اعتراف به اينكه « آمريكا در اجراي طرحهاي خود در عراق شكست خورده است » اظهار اميدواري كرد كه نيروهاي اشغالگر بتوانند چهره مناسبتري از آمريكا را بنمايش بگذارند.
حتي بدون اعتراف « پل برمر » نيز كاملا آشكار بود كه كشتي اشغالگران آمريكائي و انگليسي در عراق به گل نشسته و نظاميان اشغالگر در باتلاقي كه خود به وجود آورده اند در حال غرق شدن هستند و هرچه بيشتر تلاش كنند بيشتر در باتلاق فرو مي روند. در واقع هيچ يك از تحولاتي كه امروزه بعنوان پديده اي روزمره در عراق اشغالي رخ مي دهند قبلا در پيش بيني هاي اشغالگران مدنظر قرار نگرفته بودند و نكته جالب تر آنكه بر عكس هيچ يك از پيش بيني هاي اشغالگران هم تاكنون محقق نشده است .
مقامات واشنگتن در تبليغات رسمي خود مدعي بودند كه تمامي اقشار مختلف مردم عراق خواهان حضور نيروهاي آمريكا در عراق هستند و بمحض ورود نيروهاي آمريكائي مردم عراق بعنوان اعضاي ارتش آزادي بخش از آنها استقبال گرمي بعمل خواهند آورد. اين ادعاي مقامات واشنگتن كه با طيف وسيعي از تبليغات رسانه اي در سراسر جهان حمايت مي شد همچنين بر اين نكته استوار بود كه هيچ مقاومت قابل ذكري در عراق عليه نيروهاي آمريكائي وجود نخواهد داشت و آمريكا به راحتي مي تواند براي مدتها پس از فروپاشي رژيم بغداد در عراق بماند.
اينكه آيا چنين ادعاهائي واقعا متكي بر گزارشات رسمي سازمان جاسوسي آمريكا (سيا) بوده است يا آنكه صرفا يك بلوف سياسي ـ تبليغاتي براي بسترسازي تهاجم وحشيانه آمريكا به عراق صورت گرفته است سئوال مهمي است كه تاكنون بي پاسخ مانده است . با اينهمه كاملا بعيد بنظر مي رسد كه ادعاي استقبال مردم عراق از نيروهاي اشغالگر مستند به گزارشات از داخل عراق باشد. چرا كه در غير اين صورت بايستي آمريكا شكست بزرگ شبكه اطلاعاتي خود در عراق را رسما اعلام كند و اعتراف نمايد كه در پيش بيني آثار و تبعات اشغال عراق كاملا ناكام و سرخورده شده است . البته اين احتمال جدي نيز وجود دارد كه سرويس هاي جاسوسي آمريكا تحت فشار محافل جنگ طلب و سياستمداران افراطي تعمدا گزارشات اغواكننده اي را منتشر كرده تا بموجب آن فضاي افكار عمومي عراق براي پذيرش نظاميان آمريكائي آماده و مستعد معرفي شود. اما در ميدان عمل حقايق عيني در جامعه عراق به سختي بر دوش اشغالگران سنگيني مي كند.
امروزه تظاهرات ضداشغالگري در عراق به پديده روزمره در گوشه و كنار اين كشور تبديل شده است . طيف وسيعي از مردم كه انگيزه هاي نيرومندي براي ابراز انزجار نسبت به اشغالگران دارند با حضور در تظاهرات خياباني مراتب خشم و نفرت خود را بنمايش مي گذارند. البته اشغالگران هم عليرغم وعده دموكراسي كه داده بودند با اعلام ممنوعيت كامل هرگونه اعتراض و مخالفتي سعي كرده اند با ايجاد خفقان استمرار سلطه خود را ممكن سازند.
بدين ترتيب مردم عراق گرچه از خفقان وديكتاتوري رژيم بعثي در ظاهر نجات پيدا كرده اند ولي به خفقان و ديكتاتوري ناشي از سلطه جهنمي آمريكا دچار شده اند و اوضاع را بمراتب نگران كننده تر از گذشته مي يابند. اين در حالي است كه آمريكا وعده استقرار يك نظام مبتني بر دمكراسي را داده بود و آنچنان فضاي دلنشيني را در تبليغات خود ترسيم كرده بود كه اميدوار بود مردم عراق به اشغالگران به چشم « فرشته نجات » بنگرند و آنها را با اشتياق فراوان در آغوش بگيرند.
البته چنان صحنه هائي هرگز در عراق رخ نداد و هيچكس از مردم عراق براي اشغالگران كف نزد و از ورود مهاجمين اظهار خرسندي نكرد. علت اين پديده كاملا روشن است . وقتي مردم عراق با بمب هاي ليزري موشكهاي هدايت شونده بمب هاي 10 تني موشكهاي كروز بمب هاي خوشه اي و طيف وسيعي از سلاحهاي ممنوعه از جمله بمب هاي حاوي اورانيوم ضعيف شده مواجه مي شوند و نظاميان آمريكائي را بعنوان قاتل و عامل كشتار زنان و فرزندان خود مي بينند هرگز براي موفقيت اشغالگران تلاش نخواهند كرد و طبيعي است كه در فكر راه نجات از فاجعه كنوني برآيند.
هنوز بخش اعظم مردم عراق از امكانات اوليه يك زندگي ابتدائي هم محرومند و منطقا بعيد بنظر مي رسد كه محروميت آنها به زودي پايان يابد. چرا كه اولويت اشغالگران به غارت منابع و ثروتهاي عراق برمي گردد و آنها براي غارت نفت عراق هيچ محدوديتي قائل نيستند. اما اينكه چندين هزار مجروح و معلول ناشي از بمباران مداوم مناطق مسكوني عراق توسط اشغالگران چگونه مداوا خواهند شد سئوالي است كه فكر اشغالگران آمريكائي و انگليسي را به خود مشغول نكرده و نخواهد كرد.
مردم عراق با تلخكامي احساس مي كنند كه اوضاع در اين كشور بمراتب وخيم تر از گذشته است و اشغالگران با احياي رژيم سركوبگر عراق سعي دارند بعثي ها را دوباره بر سرنوشت مردم عراق مسلط سازند. اشغالگران به آندسته از مقامات بعثي كه با آمريكا و انگليس همكاري داشته و دارند فرصت بازگشت به پست هاي كليدي حكومت در عراق را داده اند و اين مقدمه اي براي احياي كامل رژيم بعثي منهاي صدام است . در واقع بعثي ها و اشغالگران مكمل يكديگرند و مشتركا به عامل سركوب مردم عراق تبديل شده اند. هم اكنون اشغالگران سرگرم اجير كردن عناصر خبرچين درون جامعه عراق هستند و بعثي ها نشان داده اند كه استعدادهاي فراواني براي خيانت به مردم عراق دارند.
به نظر مي رسد يكي از اهداف اشغالگران از ادامه شرايط هرج و مرج كنوني خسته كردن مردم عراق است و اين هدف اصلي را دنبال مي كنند كه با ادامه وضع نابسامان كنوني مردم عراق ممكن است به هر شرايطي تن دهند تا بلكه بحران مهار شود و آرامش به جامعه عراق بازگردد.
با اينحال بمباران مناطق مسكوني توسط جنگنده بمب افكن هاي آمريكا و حملات كور نيروهاي نظامي در شهرها و حتي روستاهاي عراق نشانگر آنست كه نظاميان آمريكائي در فكر ايجاد امنيت براي مردم نيستند بلكه فقط به سركوب و برخورد قهرآميز عليه مردم عراق مي انديشند. در چنين شرايطي اقدامات عملي براي بازسازي خط انتقال نفت عراق به فلسطين اشغالي بطور شبانه روزي ادامه دارد. « بنيامين نتانياهو » وزير دارائي رژيم صهيونيستي از طرح انتقال نفت عراق به بندر « حيفا » خبر داد واظهار داشت كه اين اقدام صرفنظر از جنبه هاي اقتصادي « ارزش سمبليك » دارد و باعث كاهش قيمت سوخت و كاهش قيمت تمام شده محصولات ساخت اسرائيل خواهد شد. اين بدان معني است كه اشغالگران منافع اسرائيل را علنا و عملا در اولويت قرار داده اند و در شرايطي كه فقر بيكاري و فقدان خدمات و امكانات اوليه زندگي روزمره مردم عراق را تحت فشار قرار داده آنها صراحتا در جهت تامين خواسته هاي اسرائيل حركت مي كنند.
درك اين مطلب كار چندان مشكلي نيست . واكنش هاي خشم آلود مردم عراق نشان مي دهد كه آنها به جمع بندي روشني در زمينه تحولات كنوني عراق رسيده اند و اشغالگران را دشمن خود و بر ضدمنافع و مصالح خود مي بينند. با اينحال كاملا بعيد بنظر مي رسد كه مردم عراق به چيزي كمتر از پايان قطعي و هميشگي اشغال سرزمينشان رضايت بدهند. حتي اگر اشغالگران با اعمال خفقان سانسور خبري و فشار بيشتر بر جامعه عراق بخواهند پايه هاي لرزان حاكميت خود را در عراق مستحكم سازند. در آنصورت هم باز آمريكا شكست خواهد خورد. اما با شكست « پل برمر » بدنبال ژنرال « جي گارنر » آيا آمريكا حاكم جديدي را به عراق اعزام خواهد كرد پاسخ اين سئوال اگر چه روشن نيست ولي در يك نكته ترديدي وجود ندارد و آن اينكه مامور جديد هر كه باشد پيشاپيش شكست خورده است و اين واقعيت تاريخي است كه آمريكا سعي دارد باز هم آنرا در عراق بيازمايد. اين تجربه را انگليس هاي شرور پيش از اين هم در عراق آزموده بودند ولي ظاهرا قرار است در عراق هم تاريخ تكرار شود.
