چپاول منابع عراق در لواي بازسازي
دستيابي به منابع نفتي كه همواره يكي از اهداف عمده
حمله نظامي آمريكا و انگليس به عراق به شمار مي رفت اكنون
پس از سرنگوني رژيم صدام در قالب طرحهاي بازسازي اين
كشور به منصه ظهور رسيده است .
اكنون عراق ويران با وعده آباداني
تمامي طرح هاي
عمراني خود را به شركت هاي آمريكايي و انگليسي واگذار
مي كند و همچنان حق انتخاب شريك هاي اين شركتها با
آمريكا است .
روزهاي پس از جنگ عراق سپري مي شود و اوضاع اين
كشور بتدريج بظاهر آرام مي گيرد ولي زير ساخت هاي مختلف
اقتصادي
تجاري و صنعتي عراق بشدت نيازمند بازسازي
است .
اين كشور جنگ زده كه تاكنون سه جنگ توان فرسا را
پشت سر گذاشته
امروز چشم به شركتهاي آمريكايي دوخته
است كه به عنوان كارفرمايان انحصاري
يكي پس از ديگري
قرار دادها را به نام خود ثبت مي كنند.
آژانس آمريكايي « كمكهاي توسعه بين المللي » به عراق كه
زير نظر گارنر حاكم كنوني عراق اداره مي شود
تصميم گيرنده
اصلي براي عقد قراردادها است .
بسياري از اين قراردادها حتي پيش از آغاز جنگ ميان اين
دفتر و برخي شركتهاي آمريكايي منتخب بسته شده بود.
بنا به گزارش روزنامه آمريكايي « وال استريت ژورنال »
درست چند روز پيش از آغاز جنگ
چند شركت آمريكايي يك
قرارداد يك ميلياردي با اين آژانس منعقد كردند.
در ميان همه اسامي نام شركت « هاليبرتون » بيش از همه به
چشم مي خورد.
اين شركت كه در فاصله سالهاي 1995 تا 2000 توسط
معاون كنوني رييس جمهوري آمريكا « ديك چني » اداره مي شد
حساسيت برخي نمايندگان مجلس را نيز برانگيخته است .
در چهار فروردين گذشته آژانس گارنر
يك قرار داد 5
ميليون دلاري با شركت آمريكايي « استو دورينگ » بست تا بندر
« ام قصر » را اداره كند
مبلغ اين قرار داد چندان بالا نيست ولي
مهم شرايط اين بندر است
تنها بندر عراقي در آبهاي عميق كه
60 درصد كمكهاي انساني بين المللي به عراق را دريافت
مي كند ! شواهد نشان مي دهد كه در همين تاريخ ماموران آتش
نشاني شركت آمريكايي « بوت كوت » وارد جنوب عراق شدند
تا شعله هاي افروخته چاههاي نفت را خاموش كنند
آنها سه
هفته پيش از اين تاريخ به همين منظور بطور كاملا محرمانه
وارد كويت شده بودند.
شركت مذكور در حقيقت طرف قرارداد شركت ديگري با
نام « كلوگ براون و روتز » بوده است كه اين شركت از جمله
شاخه هاي شركت اصلي « هاليبرتون » ديك چني است .
شركت كلوگ براون پيش از اين تاريخ
يك قرارداد
محرمانه نظامي با نيروي زميني آمريكا منعقد كرده بود تا
چاههاي نفت در حال اشتعال عراق را خاموش
كند.
آمريكايي ها مي دانند كه بازسازي عراق نياز به صدها
ميليارد دلارهزينه دارد
از سوي ديگر اين را نيز بخوبي مي دانند
كه اين كشور از نظر منابع نفتي دومين كشور نفتي دنياست
بنابراين سخاوتمندانه و بدون نگراني قرارداد مي بندند.
با اين وجود رييس جمهوري آمريكا
يك كمك مازاد دو
ميلياردي را براي بازسازي عراق از كنگره دريافت كرده است .
جورج بوش بر خلاف توني بلر كه مايل است تا سازمان
ملل نقش فعال تري را در كمكهاي انساني برعهده گيرد
مخالف دخالت اين سازمان است .
در داخل كادر قدرت آمريكا نيز گرايش پاول انگليسي تر
است ولي عقابهاي پنتاگون اجازه نمي دهند گرايش ديپلماتيك
بر اعمال بوش حاكم شود.
در حقيقت انتخاب « گارنر » نيز با فشار مردان پنتاگون
صورت گرفته است
مردي كه پيش از اين در تجارت اسلحه
سابقه طولاني دارد.
بوش معتقد بود كه بايد عراق را بجاي يك دولت غير
نظامي به يك ژنرال نظامي سپرد كه زير نظر پنتاگون انجام
وظيفه كند.
گارنر نيز پيش از آغاز جنگ حدود 12 شركت آمريكايي را
به همكاري فراخواند و قراردادهاي ساخت جاده و راههاي
مواصلاتي
چاپ كتابهاي درسي براي چهار ميليون دانش آموز
عراقي
بازسازي 25 هزار مدرسه
بازسازي و اداره 270
بيمارستان و 1000 كلينيك درماني را با امكانات صد درصد
آمريكايي و در كمتر از 18 ماه
با آنها منعقد نمود .
در اين ميان نامي از فرانسه و آلمان نيست و حتي سازمان
ملل به دليل اينكه در خدمت مخالفين جنگ قرار گرفته است
بايد از ارسال كمكهاي بشردوستانه و دخالتهاي انساني محروم
شود.
همه اين گرايشهاي يكسو نگرانه و تك تازيهاي نظامي
محصول نگاه رامسفلد وزير دفاع آمريكا است .
انگليسي ها به دليل تجربه اداره كشورهاي اسلامي خوب
مي دانند كه نمي توان براي مدت زيادي يك كشور اسلامي را با
يك رژيم نظامي عريان اداره كرد.
پاول نيز ترجيح مي دهد از راههاي غير نظامي و غير
مستقيم سلطه آمريكا را در عراق تداوم بخشد و حتي نگران از
فشارهاي ديپلماتيك
ديگران را در عراق پس از جنگ شريك
سازد ولي گوش اهالي پنتاگون شنوا نيست .
با همين رويكرد
پاول از كشورهاي عرب حوزه خليج
فارس مي خواهد تا در بازسازي عراق سهمي برعهده گيرند.
استدلال وي نيز براي سران عرب جالب است
وي معتقد
است كه جنگ عراق به آنها اجازه داده تا افزايش توليد داشته
باشند و جاي خالي عراق را در بازار نفت پر كنند.
در عين حال آمريكاييها از آينده عراق نااميد نيستند و
مي دانند كه مي توان ظرفيت توليد اين كشور را با توليد شش
ميليون بشكه در روز حتي تا مرز 50 ميليارد دلار در سال
رسانيد.
در زمان حاضر سهم عراق از سياست نفت در مقابل غذا
2
4 ميليارد دلار است كه بي واسطه به حساب
بانك « ب .ان .پ » پاريس
شعبه نيويورك زير نظر سازمان ملل
واريز مي شود.
علاوه بر اين حدود هشت تا 9 ميليون بشكه نفت عراق
معادل 225 ميليون دلار در بندر جيهان تركيه انبار شده است .
آمريكا درصدد است تا عراق را با نيرويي بيشتر وارد بازار
نفت جهاني سازد و اين مستلزم صرف هزينه اي پنج ميلياردي
براي بازسازي پالايشگاههاي تخريب شده در زمان تحريم
عراق است .
هدف آمريكا بازگرداندن چهار غول نفتي آمريكايي
« بچتل »
« فلوئور »
« هاليبرتون » و « كلوگ براون » به صحنه
صنعت نفت عراق است .
تمامي شركتهاي مربوط به صنايع نفت از روماني گرفته تا
شمال اروپا همه گوش به زنگ اند تا از اين خوان يغما بهره مند
شوند.
فرانسويها نيز نوميدانه پشت سر شركتهاي انگليسي و
اسپانيايي ايستاده اند.
شركتهاي آمريكايي تلاش دارند تا توليد نفت عراق را از
2
5 ميليون بشكه در كوتاه مدت به شش ميليون بشكه در روز
در ميان مدت برسانند.
برخي در اين ميان اشتهايشان بيشتر است و در انتظار
هماوردي با عربستان يعني توليد هشت تا نه ميليون بشكه در
روز هستند.
مقامات آمريكا قصد دارند تا با خصوصي سازي صنعت
نفت عراق
تمامي قراردادهاي منعقده در زمان صدام حسين را
به فراموشي بسپارند.
برخي از شركتها همچون كمپاني نيمه خصوصي « لوك
اويل » روسيه
بر حق خود در پالايشگاه « غرب القرنه » عراق
پافشاري كرده و تاكيد كرده است كه نخواهد گذاشت اين لقمه
به راحتي از گلوي آمريكاييها پايين رود.
رييس اين كمپاني به اتكاي دوستي با پوتين رييس
جمهوري روسيه
حتي آمريكاييها را تهديد كرده است كه با
درخواست 20 ميليارد دلار خسارت
مسئله را به يك دادگاه
بين المللي خواهد كشانيد.
مسئولان آمريكايي براي رساندن ظرفيت توليد عراق از
2
5 به شش ميليون بشكه بايد 35 ميليارد دلار هزينه كنند و
اگر اين سقف توليد بخواهد تا 9 ميليون افزايش يابد
بايد 20
ميليارد دلار ديگر هزينه كرد.
كمپاني فرانسوي « توتال فينا الف » نيز شبيه همين ادعا را
در حوزه نفتي « ماموت مجنون » و « نهر ابن عمر » دارد و مدعي
است كه بيش از يكسال است كه مطالعات اكتشافي اين حوزه ها
را دنبال مي كند.
فرانسويان انتظار دارند كه آمريكاييها با قبول ادعاي آنها
در صرف وقت و هزينه براي مطالعات انجام شده
حداقل از
آنها بخواهند تا به شراكت
ميوه اين مطالعات را
بخورند.
برخي از شركتهاي ديگر نفتي كه راهي به شبكه دوستي
ديك چني و نظاميان آمريكا ندارند
براي سرمايه گذاري خود
در عراق ضمانت مي خواهند
آنها معتقدند براي يك
سرمايه گذاري بلند مدت نمي توان به نظاميان اعتماد كرد.
آنها معتقدند كه مسئولان عراقي در صورت تصدي
صنعت نفت عراق براي دادن ضمانت از نيروهاي نظامي آمريكا
مناسب ترند
به ويژه اينكه ورود در اين بخش مستلزم
مطالعات پيشيني است و حداقل سه ماه لازم است تا اطلاعات
لازم مربوطه جمع آوري و شش ماه نيز براي تحليل و بررسي
اين اطلاعات بايد زمان صرف كرد تا به مرحله عقد قرار داد
رسيد كه خود دو سال زمان مي برد.
اين زمان را بايد به پنج تا هفت سال وقت براي رساندن
منطقه نفتي به توليد اضافه كرد
كه مجموع اين روند زماني بر
10 سال بالغ مي شود .
در زمينه مخابرات
آمريكاييها به يك ميليارد دلار نياز
دارند تا خطوط تلفن ثابت عراق را دوباره راه اندازي كنند و
فرانسويان به دليل سابقه شركت و سرمايه گذاري در زير
ساختهاي مخابراتي اين كشور اميدوارند كه بيشتر مورد توجه
واقع شوند.
هنوز آمريكاييها بسياري از طرح ها را اعلام نكرده اند ولي
بديهي است كه بسياري از زمينه ها از تلفن سيار تا حمل و نقل
و تامين مايحتاج عمومي در عراق سالهاي سال صنايع آمريكا
را خواهد چرخاند.
خبرگزاري جمهوري اسلامي
آژانس آمريكايي « كمكهاي توسعه بين المللي » به عراق
كه زير نظر ژنرال گارنر حاكم نظامي عراق اداره مي شود
تصميم گيرنده اصلي براي عقد قراردادهاي بازسازي است
گارنر پيش از آغاز جنگ با 12 شركت آمريكايي در باره
بازسازي عراق قرار دارد بسته بود
آمريكا به دنبال بازگرداندن چهار غول نفتي آمريكايي
« بچتل »
« فلوئور »
« هاليبرتون » و « كلوگ براون » به صحنه
صنعت نفت عراق است
شركتهاي آمريكايي تلاش دارند تا توليد نفت عراق را از
2
5 ميليون بشكه در كوتاه مدت به شش ميليون بشكه در روز
در ميان مدت برسانند. برخي در اين ميان اشتهايشان بيشتر
است و در انتظار هماوردي با عربستان يعني توليد هشت تا نه
ميليون بشكه در روز هستند
