رفتاري كه آمريكائيها از 29 اسفند گذشته عليه عراق در پيش گرفته اند ثبات نسبي خاورميانه را برهم زده است . برخلاف نظر آمريكائيها كه تلاش مي كنند جبهه روياروي عراق را « نيروهاي ائتلاف » لقب دهند اين جنگ كاملا آمريكائي بوده زيرا حتي انگليسي ها كه تنها نيروي شركت كننده در كنار نظاميان آمريكائي بوده اند جايگاه يكساني با آمريكائيها نداشته اند. نظاميان انگليسي در اين جنگ سه نقطه ضعف عمده داشته اند. اول آنكه فرمانبر آمريكائيها بوده اند. دوم آنكه حضورشان در جنگ عليه عراق با مخالفتهاي جدي در داخل انگليس در ميان مردم نمايندگان مجلس عوام و حتي كادرهاي دولتي همراه بوده و سوم آنكه در بهره برداري از دستاوردهاي اين جنگ اجازه و اختيارشان در دست آمريكائيهاست . بنابراين اين جنگ را نمي توان مانند جنگ سال 70 ـ1369 آمريكا و متحدينش كه در برگيرنده نيروهاي نظامي 27 كشور جهان بوده است تلقي كرد و از واژه « نيروهاي ائتلاف » در مقابل عراق استفاده نمود.
بدشانسي ديگري كه انگليسي ها دراين جنگ داشته اند آن است كه در تمامي موارد بي اعتنائي و بي احترامي آمريكا به سازمان ملل و قوانين بين المللي شريك جرم آنان شده اند. بطوري كه جبهه گيري جامعه بين المللي عليه سياستهاي مداخله جويانه آمريكا خواهي نخواهي به منزله جبهه گيري عليه انگليسي ها نيز شده است . مشكل ديگري كه لندن در مقطع فعلي دچار آن شده است اين است كه لشكركشي نيروهاي آن كشور به خليج فارس در شرائطي صورت گرفته كه انگليس مانند آمريكا در حال حاضر شديدا به بحران اقتصادي مبتلاست . اين وضعيت بحران سالهاي پاياني دهه چهل هجري انگليس را تداعي مي كند. در سال 1347 هجري شمسي وقتي « هارولد ويلسون » رهبر وقت حزب كارگر انگليس لزوم خروج نيروهاي انگليسي از خليج فارس را مطرح كرد دلائلي را براي آن برشمرد كه بسيار در خور توجه و تامل است . او در بيان علت اين تصميم به بحران شديد اقتصادي انگليس افزايش نرخ تورم هزينه سنگين نگاهداري نيروها در منطقه و از همه مهمتر تشديد جو ضدانگليسي در منطقه خليج فارس و نفرت مردم اين منطقه از حضور نظاميان انگليس در پايگاههاي اين كشورها ذكر كرد. ويلسون به دليل اين بحرانها در انتخابات سال 1349 از رقيب محافظه كار خود ادوارد هيث شكست خورد ولي دلائل او براي خروج نظاميان انگليسي از خليج فارس به حدي منطقي بود كه اين نيروها مركب از 27 هزار نيروي زميني و 18 هزار نيروي دريائي و هوائي در سال 1350 از خليج فارس خارج شدند .
شرائطي كه آن روز انگليسي ها را وادار به خروج نيروهايشان از خليج فارس كرد امروز نيز دقيقا وجود دارد. امروز نيز انگليس دچار بحران شديد اقتصادي است . امروز نيز مانند آن روز و شايد بيشتر از آن روز نفرت ضدانگليسي بر منطقه حاكم است . تفاوت عمده اي كه شرائط امروز با آن روز دارد اين است كه انگليسي ها در آن روز يكه تاز و بي رقيب بودند در حالي كه امروز مانند يك نظامي فرمانبر و مطيع ناچارند در چهارچوب منافع آمريكائيها عمل كنند. به عبارت ديگر عملكرد نظامي امروز انگليس در خليج فارس به مراتب تحقيرآميزتر و ذليلانه تر از شرايط سه دهه قبل مي باشد.
به همين دليل نظريه پردازان و مفسران غربي معتقدند امروز زمامداران انگليسي مترصد فرصتي هستند تا ازدغدغه هاي حاصل از حضور در عرصه جنگ عراق خود را رهائي بخشند و نيروهاي خود را از باتلاق خليج فارس بيرون ببرند. انگليسي ها بويژه سابقه تلخي از حضور نظامي در عراق دارند. آنان در سالهاي پس از جنگ اول جهاني نيروهاي خود را در نقاطي از خاورميانه از جمله در عراق مستقر كردند اما در 1920 با موج سازمان يافته اي از قيام شيعيان عراق مواجه شدند و ضربات جاني و مالي و حيثيتي فراواني را بخاطر روياروئي با انقلاب مردمي اين كشور متحمل شدند.
قيام شيعيان عراق در آن سال زماني شكل گرفت كه انگليسي ها به عنوان قدرت مسلط آن روز دولتهاي فاتح جنگ اول جهاني را با تطميع و فريب و فشار وادار به پذيرش طرح قيموميت خود بر عراق كردند و تلاش نمودند تا با استفاده از اقتدار منطقه اي خود عراق را به اشغال نظامي خود درآورند.

در همان زمان نيز براي تمامي نخبگان سياسي عراق و تحليلگران بي طرف مسائل خاورميانه بروشني مشخص بود كه بوي نفت و ثروتهاي زيرزميني كشورهاي منطقه استعمار انگليس را وسوسه كرده بود. به همين دليل زماني كه انگليسي ها با طرح مذكور كشورهاي عراق و سپس اردن فلسطين و كويت را تحت اشغال خود درآوردند طي ماده اي مجوز غارت و چپاول سرمايه هاي ملي و منابع اين كشورها را نيز براي خود كسب نمودند.
ولي نقشه استعماري و اشغالگرانه انگليسي ها كه در مراحل اجرائي از حمايت مهره هاي وابسته به غرب سلطنت طلبان و سياسيون باصطلاح ملي گراي عراق برخوردار بود از ابتدا با مقاومت شيعيان اين كشور مواجه گرديد. انقلاب شيعيان عراق كه سياستهاي خاورميانه اي استعمار انگليس را با بن بست خردكننده اي مواجه كرد سبب شد لندن عميقا به اين نتيجه برسد كه در محاسبات خود در كشورهاي اسلامي و از جمله عراق نمي توان احساسات اسلامي مسلمانان بويژه شيعيان هشيار و بپاخاسته را ناديده گرفت .
از انقلاب شيعيان عراق بيش از 80 سال مي گذرد ولي افتخار آن مجاهدتها و جانفشاني ها به عنوان اسناد گوياي غيرت و جوانمردي شيعيان دست كم به دو نسل از ملت اين كشور منتقل شده است و امروز تمامي آنهائي كه در سرزمين بحران زده عراق مايل نيستند ننگ وخفت سلطه استعماري غرب را بپذيرند و در برابر طرحهاي طمعكارانه و اشغالگرانه آمريكا و انگليس موضع مخالفت دارند خاطره نهضت اسلامي شيعيان عراق را فراموش نكرده اند. انگليسي ها نيز طعم تلخ آن روياروئي را در ذائقه خود دارند و اين را نيز به خوبي مي دانند كه شيعيان عراق امروز نيز مانند آن روز از انگيزه لازم براي شورش و قيام عليه مداخله گران بيگانه برخوردار هستند.
نكته ديگري كه زمامداران انگليسي بايد از آن مطلع باشند اين است كه آمريكائيها به آنان اجازه نخواهند داد كه دو كشور بر سر سفره غارت سرمايه هاي عراق سهم يكساني داشته باشند. امروز انگليسي ها به صورت ابزار اراده آمريكا عمل مي كنند ولي ايفاي اين مسئوليت پاداشي نخواهد داشت و مقامات لندن تنها بار انزواي سياسي روزافزون خود را در اروپا و افزايش نفرت جهاني عليه خود را بايد بر دوش خود هموار سازند.
نظاميان انگليسي در جنگ عراق سه نقطه ضعف عمده دارند. اول آنكه فرمانبر آمريكائيها هستند دوم آنكه در داخل كشور خود و حتي در بين نمايندگان مجلس عوام با مخالفت جدي روبرو ميباشند و سوم آنكه در بهره برداري از دستاوردهاي اين جنگ عنان اختيارشان دردست آمريكائيهاست
« هارولد ويلسون » رهبر پيشين حزب كارگر انگليس سه دهه قبل به دليل افزايش نفرت ضد انگليسي در منطقه سنگين بودن هزينه نگاهداري نيروهاي نظامي در منطقه و بحران اقتصادي كشورش مجبور شد تصميم به خروج نظاميان خود از خليج فارس بگيرد
آمريكا هرگز به انگليس اجازه نخواهد داد كه دو كشور بر سر سفره سرمايه هاي عراق سهم يكساني داشته باشند. زيرا امروز انگليسي ها تنها ابزار اراده آمريكا هستند