بسم الله الرحمن الرحيم
مطبوعات , در ايران پرونده پرماجرائي دارند. تا قبل از پيروزي
انقلاب اسلامي , اختناق , سانسور , كاركردهاي دستوري , انجام
ماموريت هاي ضداخلاقي براي فاسد كردن نسل جوان و تحريف
تاريخ , برجسته ترين فرازهاي كارنامه مطبوعات ايران را تشكيل
ميدادند. سرگرم كردن عموم مردم به امور فرعي و حاشيه اي نيز از
ماموريت هاي جدي مطبوعات دوران قبل از انقلاب بود. در آن
سالها درحاليكه ملت فلسطين سخت ترين ضربات را از ناحيه
صهيونيست هاي غاصب و جنايتكار دريافت ميكرد , و قتل عام هاي
صبرا و شتيلا در جهان اسلام رخ ميداد و در ويتنام هواپيماهاي
بمب افكن آمريكائي مردم را به خاك و خون ميكشيدند , رسانه هاي
عمومي اعم از مطبوعات و راديو و تلويزيون كه همگي تحت كنترل
رژيم فاسد شاهنشاهي بودند , بجاي آنكه مردم را از آنهمه جنايت
كه عليه انسانها ميشود مطلع نمايند , به شرح ماجراهائي همچون
زائيدن گربه فلان بازيگر غربي سينما و روابط نامشروع فلان
خواننده يا بازيگر سينماي داخلي با فاسق خودش مشغول بودند و
صفحات مطبوعات پر بود از اين قبيل مطالب سرگرم كننده و در
مواقع لزوم نيز مقالاتي در توجيه جنايات آمريكا و انگليس و
ضرورت سركوب كردن مردم , دانشگاهيان و روحانيوني كه به فساد
دربار و وابستگي دولت اعتراض داشتند مثل مقاله توهين آميز
روزنامه اطلاعات در 17 ديماه 1356 كه توسط ساواك شاه تهيه
شده و با امضا مستعار « احمد رشيدي مطلق » به چاپ رسيده بود.
مطبوعات در طول حيات خود در دوران قبل از انقلاب , يكي
دو بار نيز نسيم آزادي را لمس كردند ولي هرگز دوران آزادي
مطبوعات نتوانست ادامه يابد. يك عامل مهم در اين ناكامي ها نفوذ
استعمارگران در مطبوعات و سواستفاده از آنها به نفع اهداف
استعماري و مطامع شوم خود بود و عامل ديگر , بي كفايتي بخشي
از ارباب مطبوعات در استفاده صحيح از موقعيت ها و در نتيجه ,
ضايع ساختن فرصت ها.
با پيروزي انقلاب اسلامي در ايران , مطبوعات از سلطه
بيگانگان و دست نشاندگان بيگانگان خارج شدند اما در همان
روزها و هفته ها و ماههاي اول بعد از پيروزي انقلاب , همان دو
عامل بر باد دهنده آزادي و استقلال مطبوعات , رخ نمودند و در
نتيجه بجاي آنكه مطبوعات , به عنوان زبان مردم به بيان
خواسته هاي مردم بپردازند و با مردم در پيشبرد اهداف انقلاب
همراهي كنند , بازگو كننده خواسته هاي دشمنان مردم و
گروهك هاي وابسته به قدرتهاي خارجي شدند و تعدادي از
نشريات نيز با ترويج مفاسد اخلاقي و اباحيگري و بزرگ كردن
مسائل حاشيه اي و فرعي , به همان راهي رفتند كه مطبوعات
وابسته و دست نشانده دوران شاه ميرفتند . توقيف 40 نشريه در
سال 1359 به خواست مردم و توسط دادستاني انقلاب تهران در
زمان حضرت امام , اقدامي بود كه با هدف پالايش جامعه از لوث
وجود مطبوعات وابسته و آلوده و مفسد صورت گرفت و اقدام
كاملا درستي بود كه از وظايف حاكميت است . هرچند توقيف
مطبوعات في نفسه يك افتخار و يك اقدام مثبت نيست , اما در
شرايطي كه مطبوعات , به زبان دشمن تبديل شوند و عليه منافع
كشور و مصالح ملت عمل كنند , توقيف آنها نه تنها افتخار بلكه
واجب است . بيانات روشنگر حضرت امام خميني عليه مطبوعات
وابسته در همان دوران , نقطه نظرات ايشان را كاملا مشخص مي كند
و حتي توقيف دو روزه يكي از روزنامه هاي اصلي كشور به دستور
شخص امام به دليل انتشار مطالبي كه امام انتشار آنها را مضر و
ممنوع دانسته بودند , نمونه روشني از برخورد قاطع امام با
مطبوعات متخلف است و بدون هيچ ابهامي ثابت مي كند كه طرز
فكر كساني كه سياست مدارا با مطبوعات متخلف را توصيه
مي كنند , در نقطه مقابل سياست امام قرار دارد.
آنچه اكنون از رهگذر آلودگي بخشي از مطبوعات بر سر جامعه
آمده , متاسفانه محصول همين سياست مدارا مي باشد. نفرين ابدي
بر كساني كه با گستردن سفره تساهل و تسامح در وزارت ارشاد , راه
را براي اين آلودگي باز كردند و باني فضاي مطبوعاتي متعفني
شدند كه در آن آبروي انسان ها و حتي مقدسات ديني , كمترين
جايگاهي ندارد و دروغ و تهمت و توهين و بي حرمتي جاي
اطلاع رساني را گرفته است . زشت تر و ننگ آلودتر اينكه
دشمن ستيزي در اين دسته از مطبوعات , جاي خود را به
دشمن پرستي داده و كار به جائي رسيده است كه آرمانهاي انقلابي
و ارزشي به ارمغان آورده شده توسط امام خميني , در اين دسته از
مطبوعات لگدمال مي شود و حتي شخص امام نيز آماج توهين قرار
ميگيرد.
امروز براي مطبوعاتي هاي اصيل و متعهدي كه در طول
سالهاي انقلاب و دفاع مقدس در اين سنگر بزرگ به حفاظت از
مرزهاي استقلال و آزادي و اخلاق و آرمانها و ارزشها روزگار
گذراندند و سختي هاي زيادي را نيز تحمل كردند , تنفس در فضاي
آلوده اي كه توسط آن دسته از مطبوعاتي كه با پولهاي حرام اداره
ميشوند و عناصر نفوذي دشمن و بدخواهان ملت , آنها را به
جولانگاهي براي تاختن به بزرگترين خدمتگزار اين ملت و اين
كشور تبديل كرده اند , بسيار دشوار است . براي مردم ما چه كسي از
امام خميني كه طومار رژيم فاسد و وابسته شاهنشاهي را درهم
پيچيد و دست آمريكا و ساير قدرتهاي استعماري را قطع كرد و
مردم ايران را بر سرنوشت خودشان و كشورشان حاكم كرد , عزيزتر
و گرامي تر ميتواند باشد عليرغم توجيهات غير موجهي كه صورت
ميگيرد , اهانت به اين ناجي بزرگ ملت قطعا اقدامي تصادفي
نيست و نبايد ترديد كرد كه اين آغاز يك برنامه حساب شده براي
مبارزه اي پيگير با آرمانهاي امام است كه توسط قدرتهاي
استعماري كه سيلي امام را دريافت كرده اند طراحي شده است . آيا
مسئولان نظام جمهوري اسلامي , اين واقعيت را درك نمي كنند !
اگر اين واقعيت قابل لمس و درك است , بايد پذيرفت كه براي حفظ
نظام و تامين منافع و مصالح و استقلال كشور و نظام , پالايش
مطبوعات يك ضرورت است .
|